กาแฟหนึ่งแก้วกับความเย็นยะเยือก

"ถ้าแกยังไม่หุบปากแล้วถอยไปอีกลี้เดียวนะ ฉันจะเอาตะกรุดไม้สักทุบหัวแกจริงๆ ด้วย!" จินจินแผดเสียงลั่นพร้อมกับเหวี่ยงกำไลหินมงคลในมือใส่ความว่างเปล่าเบื้องหลัง หัวใจของเธอดวงน้อยๆ แทบจะกระโดดออกมาเต้นโคม่าอยู่ข้างนอก หลังจากที่เสียงกระซิบประหลาดเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท เสียงที่เหมือนเธอ... แต่ไม่ใช่เธอ เป็นเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบจนขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง ความเย็นเฉียบที่แตะอยู่บนไหล่เมื่อครู่มลายหายไป เหลือไว้เพียงกลิ่นธูปจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มในห้องทำงานที่ควรจะปลอดคน พรึบ! จู่ๆ ไฟนีออนบนเพดานก็กระพริบติดๆ ดับๆ สองสามครั้ง ก่อนจะสว่างจ้าขึ้นจนแสบตา และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้จินจินต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ธันวานั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิม แสงสีฟ้าจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขาจนดูซีดเซียวราวกับรูปปั้นหินอ่อน ชายหนุ่มไม่ได้มีทีท่าตกใจกับเสียงโวยวายของเธอเลยสักนิด เขายังคงรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสม่ำเสมอราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ "เป็นอะไรของคุณอีก ยัยตัวแสบ" เสียงทุบแป้นพิมพ์หยุดลง ธันวาหันมามองด้วยหางตา ใบหน้าไร้ความรู้สึกนั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกินในสายตาของจินจิน "ผีจะมากินตับหรือไง ถึงได้โวยวายเสียงดังรบกวนสมาธิคนอื่นเขา" "นี่นาย!" จินจินปรี่เข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขา มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็ยังพยายามทำใจดีสู้เสือ เธอยื่นแก้วกาแฟเย็นฉ่ำที่เพิ่งไปซื้อฝ่าความหลอนมาจากร้านสะดวกซื้อข้างล่างตึกมาวางกระแทกตรงหน้าเขา เสียงพลาสติกกระทบโต๊ะดังปึก "ฉันไม่ได้โวยวายไร้สาระนะยะ! เมื่อกี้... เมื่อกี้มีใครก็ไม่รู้มาแตะไหล่ฉัน แถมยังเลียนเสียงฉันด้วย!" ธันวาเหลือบมองแก้วกาแฟส้มยูสุอเมริกาโน่ที่เธอตั้งใจซื้อมาให้เพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องเมื่อวาน ดวงตาสนเท่ห์ฉายแววพินิจพิเคราะห์ครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะได้รูปจะยกย่องขึ้นนิดๆ คล้ายกำลังกลั้นยิ้ม "อ๋อ กลัวผีจนประสาทหลอนสินะครับ..." ธันวาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' ให้เธอกัดปากเล่น "ซื้อกาแฟมาเอาใจผม เพราะกลัวผมรำคาญล่ะสิ" "ใครเอาใจนายยะ! ฉันแค่ซื้อมาเผื่อต่างหาก กลัวว่าโปรแกรมเมอร์หน้าตายอย่างนายจะช็อกตายคาทีวีซะก่อนที่งานฉันจะเสร็จต่างหากเล่า!" จินจินเถียงคอเป็นเอ็น แก้มเนียนแดงก่ำด้วยความเขินอายที่ถูกจับทางได้ ปากแข็งใจอ่อนเสียจริงแม่คุณคนนี้ "ครับๆ ขอบคุณสำหรับความหวังดี... แต่ขอตัวช่วยแป๊บ" ธันวาเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา หลอดดูดสีดำถูกเลื่อนเข้ามาใกล้ริมฝีปากของเขา แต่แล้ว... จังหวะชีวิตของจินจินก็เหมือนจะหยุดนิ่งลง ณ วินาทีนั้นเอง แกร๊ก... ฟรึบ... เสียงดูดน้ำจากหลอดดังขึ้นเบาๆ ทั้งที่ธันวายังไม่ได้อ้าปากเลยด้วยซ้ำ! ดวงตากลมโตของจินจินเบิกกว้างจนแทบทะลักออกมานอกเบ้า เมื่อเธอเห็นระดับน้ำในแก้วกาแฟส้มยูสุอเมริกาโน่ ลดฮวบลงไปเกือบครึ่งแก้วต่อหน้าต่อตา ทั้งที่ริมฝีปากของธันวายังคงเม้มสนิท และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น... หยดน้ำแข็งที่เกาะอยู่ข้างแก้ว กลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับหมึกหยดลงในน้ำนม "ธะ... ธันวา..." จินจินเสียงสั่นเครือ มือเรียวคว้าแขนเสื้อของชายหนุ่มไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เล็บคมจิกผ่านเนื้อผ้าจนแทบจะฝังลงไปบนผิวเนื้อของเขา "หือ?" ธันวาหันมามองด้วยความฉงน เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะตามเดิม สีหน้ายังคงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัวใดๆ "อะไรอีกเนี่ย ตัวคุณสั่นเป็นเจ้าเข้าเลยนะ" "กะ... แก้วกาแฟ... มะ... มีคนดื่ม!" จินจินชี้สั่นๆ ไปที่แก้วกาแฟบนโต๊ะ น้ำเสียงหวีดแหลมจนแทบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้อง "แก้วนั้นน่ะ! นายยังไม่ได้ดูดเลยสักนิด แต่น้ำมันลดลงไปครึ่งแก้วแล้วนะยะ! แล้วดูนี่สิ!" ธันวาก้มมองตามนิ้วเรียวที่สั่นระริกของเธอ เขาหยิบแก้วขึ้นมาพิจารณาอีกครั้งอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาเลือดในกายของจินจินเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ "อ้าวเหรอครับ... ผมก็นึกว่าคุณซื้อมาแบ่งผมซะอีก" ธันวาพูดหน้าตาเฉย "อีกอย่าง... กาแฟแก้วนี้ มันหอมกลิ่นดอกปีบแปลกๆ นะครับ ว่าไหม?" สิ้นคำพูดของธันวา... ลมหนาวเฮือกใหญ่ก็พัดกรรโชกเข้ามาในห้องทำงานปิดตายที่ไม่มีแม้แต่หน้าต่างเปิดอ้า กลิ่นหอมหวานปนเน่าเฟะของดอกปีบยามวิกาลโชยเข้าเตะจมูกอย่างรุนแรง จนจินจินแทบสำลัก และในเงาสะท้อนจากหน้าจอมืดสนิทของคอมพิวเตอร์เครื่องข้างๆ... นอกจากเงาของเธอและธันวาแล้ว ยังมีเงาร่างของใครอีกคน... หญิงสาวผมยาวรกรุงรังที่กำลังโน้มใบหน้าซุกไหล่ของธันวาอยู่ โดยที่เจ้าตัวยังคงนั่งนิ่งสนิทราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่น้อย! รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าในเงาสะท้อนนั้น ค่อยๆ หันมาสบตาตรงกับจินจินผ่านกระจก พร้อมกับริมฝีปากสีม่วงคล้ำที่ขยับช้าๆ ไร้เสียง แต่จินจินอ่านปากนั้นออกอย่างชัดเจน... *“ของฉันอร่อยดีนี่... ขอบใจนะจินจิน”* ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ หวังว่าจะหลอนและฟินไปพร้อมๆ กันในตอนหน้าค่ะ!