มุกโบ๊ะบ๊ะท่ามกลางเสียงคนเดินบนฝ้า

"หยุด! หยุดเลยนะธันวา! ถ้าคุณก้าวขาออกจากเงาของโต๊ะคอมฯ ตัวนั้นอีกก้าวเดียว จินจะเอาเบี้ยแก้ในกระเป๋าปาใส่หัวคุณจริงๆ ด้วย!" จินจินตะโกนลั่นออฟฟิศพลางถอยหลังกรูดไปชนกับตู้เอกสารเหล็ก เสียงเครื่องรางโลหะกระทบกันดังกริ๊งกร๊างเป็นจังหวะตามแรงสั่นของเจ้าของ มือไม้ของเธอสั่นระริกแต่ยังไม่ลืมยก 'ตะกรุดดอกไม้ทอง' ขึ้นมากำแน่นเหมือนเป็นอาวุธนิวเคลียร์ประจำตัว ธันวาหยุดกึก เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาเรียบเฉยภายใต้กรอบแว่นดูไม่เข้ากับสถานการณ์ที่เพดานออฟฟิศกำลังส่งเสียง 'ตึง ตึง ตึง' เหมือนมีคนสวมรองเท้าคอมแบทเดินจงกรมอยู่เหนือหัวพวกเขาทั้งคู่ "คุณจินครับ" เขากล่าวเสียงเรียบเย็นแต่กวนประสาท "ถ้าคุณจะปาเบี้ยแก้ใส่ผม ผมว่าคุณควรหันไปปาใส่ตัวอะไรก็ตามที่กำลังเดินเตาะแตะอยู่บนฝ้าข้างบนนั่นก่อนไหมครับ ผมว่าเขาคงอยากได้ส่วนแบ่งค่าคอมมิชชั่นรายเดือนของเรา" "นี่ไม่ใช่เวลามามุกแป้กนะ!" จินจินหวีดร้องเสียงหลง "เขากำลังจะดึงคุณเข้าไป! เมื่อกี้คุณพูดเองนะว่า 'หนีออกจากที่นี่พร้อมกัน' อารมณ์แบบหนังผีฮอลลีวูดน่ะเข้าใจไหม! แล้วนี่คุณจะเดินไปหากระจกทำไม!" ธันวาถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง จังหวะเดียวกับที่เสียงเดินบนฝ้าหยุดลงกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจหอบถี่ของจินจิน ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือน LINE ของเธอก็ดังขึ้นท่ามกลางความวังเวง *ธันวา: “ผมไม่ได้เดินไปหาผีครับ ผมจะเดินไปปิดไฟต่างหาก มืดขนาดนี้ ผีที่ไหนก็คงขี้เกียจหลอกหรอกครับ เสียสายตาเปล่าๆ”* จินจินอ่านแชตแล้วแทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง "คุณมันบ้า! ใครเขาสอนให้ปิดไฟตอนผีหลอก! นี่มันตำราสยองขวัญเล่มไหนคะ!" "ตำราของคนไม่จ่ายค่าไฟออฟฟิศครับ" ธันวาตอบพลางหันมายิ้มมุมปาก ซึ่งในสายตาของจินจินตอนนี้ มันคือรอยยิ้มของคนโดนผีสิงชัดๆ "อีกอย่างนะครับจินจิน... คุณบอกว่าพกเครื่องรางมาเต็มตัว แต่ทำไมตอนผมถามว่า 'เอาตัวรอดจากผีตัวแรกยังไง' คุณถึงตอบว่า 'ก็แค่ทำเป็นมองไม่เห็น เดี๋ยวเขาก็เบื่อไปเอง' ล่ะครับ" จินจินชะงัก สีหน้ามั่นใจเมื่อครู่กลายเป็นความเหวอสนิท "ก็... ก็มันเป็นเทคนิคการแก้เคล็ดขั้นสูง! ผีมันแพ้คนเมินเฉยไงคุณไม่รู้เหรอ!" "อ๋อ... นึกว่าคุณแค่ 'ปล่อยไก่' ออกมาจากเล้าซะอีก" ธันวาแค่นหัวเราะพลางเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟของเขามันชวนให้หัวใจจินจินเต้นผิดจังหวะจนอยากจะตีอกตัวเองให้ตาย "คุณน่ารักดีนะครับ เวลาจะกลัวก็กลัว แต่เวลาจะห่วงผมนี่สู้ตายเลย" "ใครห่วงคุณ! อย่ามามโน! จินแค่ไม่อยากให้ผีเอาตัวคุณไป เพราะถ้าคุณหายไป ใครจะทำงานค้างแทนจิน!" จินจินโต้กลับหน้าแดงก่ำ พยายามเบนสายตาหนีจากใบหน้าคมสันที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบสัมผัสถึงไออุ่น ขณะที่จินจินกำลังจะเปิดฉากด่าต่อ ความเย็นยะเยือกก็แล่นผ่านสันหลังเหมือนมีน้ำแข็งมาแตะที่ท้ายทอย เสียงเดินบนฝ้ากลับมาดังอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้อยู่ไกล... มันดังอยู่ที่จุดเหนือหัวของจินจินพอดี พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังสวนทางกับเสียงเดิน "ข้าง... หลัง..." จินจินแข็งทื่อ มือไม้ที่เคยกำตะกรุดเริ่มเย็นเฉียบ ธันวาที่เมื่อครู่ยังทำหน้ากวนประสาทอยู่ ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปลี่ยนไป... ไม่ใช่ความเรียบเฉย แต่มันคือความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง เขาขยับตัวเข้ามาประชิดตัวจินจินอย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแรงตวัดโอบเอวเธอเข้าหาตัวก่อนจะดึงให้หลบเข้ามุมมืดของโต๊ะทำงาน "ไม่ต้องมอง" เสียงของธันวาเปลี่ยนไป มันดูแหบพร่าและเร่งร้อน ไม่ใช่เสียงของคนที่เธอรู้จัก "อย่าหันไปมองเด็ดขาด จินจิน... ฟังผมนะ ถ้าคืนนี้เราไม่รอด..." เขาก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ข้างหู จินจินตัวสั่นเทา พยายามหลับตาแน่น แต่แล้วเธอก็เผลอเห็นเงาสะท้อนในจอคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดทิ้งไว้... ในเงาสะท้อนนั้น มีใบหน้าของคนสองคนยืนอยู่ แต่ที่ยืนข้างหลังเธอ ไม่ใช่ธันวา... มันคือร่างสีดำมืดมิดที่มีใบหน้าเหมือนธันวาเปี๊ยบ ทว่าดวงตานั้นกลับเป็นหลุมดำสนิทที่กำลังยิ้มกว้างจนฉีกถึงใบหู "ธันวา..." จินจินสั่นเสียงเครือ "ข้างหลังคุณ..." ธันวาไม่ได้หันไป เขากลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก แล้วกดส่งข้อความสุดท้ายผ่านหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ก่อนที่ไฟทั้งออฟฟิศจะดับวูบลงสนิท *ธันวา: “ผมขอโทษที่โกหกเรื่องเครื่องราง... ความจริงแล้ว สิ่งที่อยู่ในกระจกน่ะ ไม่ใช่ผม แต่มันคือตัวคุณจินจินเองที่กำลังถูกดึงไปต่างหาก... วิ่งไปที่ประตูห้ามหันกลับมานะ... ที่รัก”* เสียงเคาะกระจกดังขึ้นจากทุกทิศทางในออฟฟิศ พร้อมกับมือเย็นเฉียบที่แตะลงบนไหล่ของจินจินจากด้านหลัง... พร้อมกับเสียงกระซิบที่เหมือนเสียงของตัวเธอเองเป๊ะๆ ว่า "มาเล่นด้วยกันสิ... จินจิน" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในคืนที่น่าสะพรึงกลัวกับจินจินและธันวานะคะ คืนหน้ามาลุ้นกันค่ะว่าใครกันแน่ที่จะรอดออกไปจากออฟฟิศนี้!