วันแห่งหายนะ

“ถ้าท่านอาจารย์ยังมีชีวิตอยู่จริง แล้วเหตุใดสำนักต้องจมอยู่ในกองเพลิงเช่นนี้!” หลินเฟยแผดเสียงก้องกังวาน มือที่กุมด้ามกระบี่สั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่กัดกินหัวใจจนแทบแตกสลาย เบื้องหน้าเขาไม่ใช่ทิวทัศน์ที่คุ้นเคย แต่มันคือขุมนรกบนดิน กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้ของคัมภีร์โบราณโชยเข้าจมูกจนแสบร้อน มู่หรงเซียนคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงพอจะดึงสติที่หลุดลอยของเขากลับมา “หลินเฟย! ฟังข้านะ เรื่องอาจารย์เอาไว้ก่อน ตอนนี้ชีวิตของเหล่าศิษย์ในสำนักสำคัญกว่า มองไปรอบๆ สิ กองทัพของมารโลหิตไม่ได้มาเพื่อล้างแค้น แต่มันมาเพื่อกวาดล้าง!” ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงเหล็กกระทบกัน ดั่งมหกรรมดนตรีแห่งความตาย พรรคมารในชุดดำสนิทนับร้อยพุ่งทะยานผ่านประตูใหญ่ราวกับฝูงตั๊กแตนสีนิล พวกมันไม่ได้ใช้กำลังเพียงอย่างเดียว แต่ใช้เล่ห์เหลี่ยม ปราณมารสีม่วงหม่นแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ลดทอนพลังยุทธ์ของผู้ที่อยู่ในเขตสำนักพันธมิตรให้เหลือเพียงครึ่งเดียว “พวกเจ้าช่างน่าสมเพชนัก” เสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากบนหลังคาอาคารหลัก เป็นร่างของมารโลหิตที่ยืนตระหง่านอยู่บนนั้น มือขวาของเขากุมกระบี่เล่มเขื่องที่ไอความมืดพวยพุ่งออกมาไม่ขาดสาย “สำนักที่อ้างตนว่าเป็นผู้ผดุงธรรม สุดท้ายก็เป็นเพียงฝูงมดปลวกที่รอวันถูกเหยียบซ้ำ” หลินเฟยไม่รอช้า เขาดีดตัวขึ้นจากพื้นดั่งลูกธนูที่หลุดจากคันศร กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือวาดวงโค้งที่เรียบง่ายแต่ไร้จุดบอด นี่คือวิถีแห่งเต๋าที่เขาฝึกฝนมาตลอด แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลที่แฝงพิษสงร้ายกาจ “เจ้าต่างหากที่ต้องชดใช้ให้แก่สิ่งที่เจ้าพรากไป!” หลินเฟยคำราม “ชดใช้หรือ?” มารโลหิตหัวเราะร่า ก่อนจะกระโดดลงมาปะทะกับหลินเฟยกลางอากาศ เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องจนผู้คนรอบข้างต้องหยุดชะงัก ประกายไฟจากการปะทะกระจายตัวดั่งดอกไม้ไฟแห่งความหายนะ มู่หรงเซียนไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ นางร่ายกระบวนท่าพัดเหล็กสกัดจุดศัตรูที่กำลังรุมล้อมศิษย์ร่วมสำนักอย่างชำนาญ แต่นางรู้ดีว่าความพ่ายแพ้กำลังคืบคลานเข้ามาสำนักพันธมิตรแห่งนี้มีจุดอ่อนที่นางปิดมาตลอด แต่วันนี้... พวกมันกลับรู้จุดนั้นอย่างละเอียด “พวกมันรู้ตำแหน่งคลังอาวุธ...” มู่หรงเซียนพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นศิษย์ในชุดสำนักเดินไปเปิดประตูคลังอาวุธให้พรรคมารด้วยมือของตนเอง “มีไส้ศึก!” ความวุ่นวายทวีความรุนแรงขึ้น เมื่ออาวุธระดับตำนานของสำนักถูกดึงออกมาใช้โดยศัตรู หลินเฟยที่กำลังสู้กับมารโลหิตได้ยินเสียงกรีดร้องนั้นหัวใจแทบหยุดเต้น เขาหันไปมองมู่หรงเซียนที่กำลังตกอยู่ในวงล้อมของคนทรยศ เขาต้องเลือกระหว่างการล้างแค้นให้อาจารย์ หรือการรักษาชีวิตของสตรีผู้เป็นดั่งแสงสว่างเดียวในใจเขา “เจ้าไม่มีสมาธิเลยนะ หลินเฟย!” มารโลหิตแสยะยิ้ม แรงปราณจากฝ่ามืออัดกระแทกเข้าที่หน้าอกของหลินเฟยอย่างจังจนร่างกระเด็นไปไกล กระแทกเข้ากับเสาหินจนร้าวฉาน หลินเฟยกระอักเลือดออกมาคำโต ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะสิ้นสติ สายตาเขากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังมารโลหิต เงาร่างที่คุ้นเคย... เงาร่างที่เขามั่นใจว่าตายไปแล้วตั้งแต่ปีก่อน นั่นคืออาจารย์ของเขา... ชายผู้มีแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หัวไหล่ขวา กำลังยืนกอดอกมองความพินาศของสำนักด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเมตตา ไร้ซึ่งร่องรอยของความเป็นคนเดิม อาจารย์ไม่ได้ถูกฆ่า... แต่อาจารย์คือผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด “ท่าน...” หลินเฟยพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นดินที่เปื้อนเลือด มารโลหิตก้าวเข้ามาใกล้ เงาของเขาทาบทับร่างของหลินเฟยที่ไร้เรี่ยวแรง “เจ้าดูสิว่าใครมารอรับเจ้าไปสู่ปรโลก... ศิษย์รัก วันนี้เจ้าจะตายด้วยคมกระบี่ของคนที่เจ้าเทิดทูนที่สุด และเมื่อเจ้าตาย สำนักพันธมิตรก็จะกลายเป็นเพียงอดีตในหน้าประวัติศาสตร์!” อาจารย์ของหลินเฟยค่อยๆ ชักกระบี่ออกมา แสงสะท้อนจากคมกระบี่นั้นเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าไอสังหารของมารโลหิต เขาก้าวเดินตรงมาหาหลินเฟยช้าๆ ในขณะที่มู่หรงเซียนถูกล้อมด้วยศัตรูจนหมดทางหนี เส้นด้ายแห่งโชคชะตาที่หลินเฟยเพียรพยายามถักทอมาตลอดชีวิต กำลังจะขาดสะบั้นลงในวินาทีนี้เอง ชะตากรรมของสำนักพันธมิตรอยู่ในกำมือของบุรุษที่ทรยศต่อศิษย์ตัวเอง และหลินเฟย... ผู้ซึ่งกำลังจะถูกคนที่เป็นดั่งพ่อพรากชีวิตไปในวันแห่งหายนะนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในยามวิกฤตของสำนักเช่นนี้ครับ หมื่นกระบี่คืนรัง