บาดแผลที่ไม่มีวันหาย

"เจ้าจะแบกเอาความตายของทุกคนไว้บนบ่าเพียงลำพังไปถึงไหน หลินเฟย?" เสียงของมู่หรงเซียนราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านเข้าไปถึงกระดูกสันหลังของบุรุษหนุ่มที่นั่งนิ่งอยู่กลางเรือนไม้เก่าคร่ำคร่า หลินเฟยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองนาง มือของเขาที่วางอยู่บนเข่าสั่นระริก รอยเลือดจากบาดแผลที่หัวไหล่เริ่มแห้งกรัง แต่บาดแผลในใจที่เขากำลังเผชิญนั้นลึกจนไม่อาจประเมินได้ เขาพ่ายแพ้ต่อมารโลหิตอย่างย่อยยับ ไม่ใช่พ่ายแพ้ด้วยวิชากระบี่ แต่พ่ายแพ้ต่อความโอหังของตนเองที่คิดจะปกป้องทุกคนจนสูญเสียศิษย์น้องคนสุดท้ายของสำนักไปต่อหน้าต่อตา ความเงียบในห้องนั้นหนักอึ้งดั่งขุนเขา หลินเฟยแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความสุข เหลือเพียงรอยแยกของความแตกร้าว "ข้าไร้ลักษณ์... ข้าไร้ตัวตน... แต่ข้าก็ไร้ซึ่งปัญญาที่จะรักษาชีวิตใครไว้ได้เลยสักคน" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาจดจ้องไปยังเศษคมกระบี่ที่หักสะบั้นวางอยู่บนโต๊ะไม้ "วิชากระบี่ที่อาจารย์ถ่ายทอดให้ คือวิชาที่ไหลลื่นดุจสายน้ำ แต่วันนี้... ข้ากลับรู้สึกว่าสายน้ำนั้นมันกำลังจะท่วมปอดจนข้าจะขาดใจตายอยู่แล้ว เซียนเอ๋อร์ เจ้าบอกข้าทีว่าคุณธรรมที่ข้ายึดถือ มันมีค่าอันใดในเมื่อมันไม่ได้ช่วยแม้แต่ชีวิตเดียว" มู่หรงเซียนเดินเข้ามาใกล้ นางวางมือลงบนไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นนั้นไม่ได้ทำให้ความเย็นเยียบในใจของหลินเฟยจางหายไป แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกถึงความอ่อนแอของตนเองมากขึ้น นางนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนลมหายใจของนางปะทะเข้ากับข้างหูของเขา "คุณธรรมไม่ใช่เกราะป้องกันความตาย หลินเฟย" นางกระซิบ "แต่มันคือเข็มทิศในยามที่เราหลงทาง หากเจ้าเลือกจะวางกระบี่เพราะความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว นั่นคือการยอมรับว่าที่ผ่านมาอาจารย์ของเจ้าสอนคนผิด... เจ้ากำลังจะบอกว่าการจากไปของพวกเขาเหล่านั้นไร้ความหมาย ด้วยการทำลายสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมากับมืออย่างนั้นหรือ?" หลินเฟยหลับตาลง ภาพของมารโลหิตที่ยืนหัวเราะร่าท่ามกลางกองเพลิงยังคงตามหลอนเขาไม่ต่างจากเงาตามตัว มารผู้นี้ไม่ได้ใช้เพียงพลังฝีมือที่เหนือกว่า แต่มันใช้ 'ความโลภ' และ 'ความกลัว' ของมนุษย์เป็นเครื่องมือในการทิ่มแทงหัวใจของเขา เขาลุกขึ้นพรวดพราดจนเก้าอี้ไม้ล้มคว่ำ "ข้าไม่ได้ต้องการเข็มทิศ! ข้าต้องการพลัง... พลังที่จะฉีกกระชากไอ้เดียรัจฉานนั่นให้เป็นชิ้นๆ!" เขาก้าวเท้าออกไปนอกเรือนอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางบรรยากาศยามวิกาลที่เงียบเชียบจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตนเอง เขาพุ่งตัวขึ้นสู่ยอดไม้ พยายามระบายความอัดอั้นด้วยการสะบัดมือเปล่าแทนกระบี่ แต่ทุกท่วงท่ากลับดูเชื่องช้าและเต็มไปด้วยโทสะ ปรัชญาเต๋าที่เขาเคยยึดถือว่า 'ไร้ลักษณ์คือลักษณ์ที่แท้จริง' บัดนี้กลับถูกไฟแห่งความแค้นเผาผลาญจนสิ้นซาก เขาเหมือนคนตาบอดที่กำลังคลำทางในความมืดมิดของจิตใจตนเอง ทันใดนั้น เสียงปรบมือแผ่วเบาดังขึ้นจากเงามืดใต้ต้นไทรใหญ่ "งดงาม... ช่างเป็นท่ารำกระบี่ที่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้และแรงอาฆาตที่น่าสมเพชจริงๆ" หลินเฟยชะงักกึก เขาหันขวับไปมอง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีนิลก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกปีกกว้างนั้นเขารู้จักดี... มารโลหิต! "เจ้า!" หลินเฟยคำราม ลมปราณในกายปั่นป่วนจนกระอักเลือดออกมาคำโต "อย่าเพิ่งรีบร้อนเจ้าหนู" มารโลหิตเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าเจ้าในคืนนี้ ข้ามาเพื่อบอกความจริงบางอย่างที่อาจารย์ผู้ทรงคุณธรรมของเจ้า... ปิดบังเอาไว้ตลอดกาล" มารโลหิตหยิบม้วนคัมภีร์เก่าคร่ำคร่าสีดำสนิทออกมาจากอกเสื้อ กลิ่นอายไอสังหารที่แผ่ออกมาจากคัมภีร์นั้นรุนแรงจนหลินเฟยต้องถอยกรูด "คัมภีร์ที่เจ้าเฝ้าปกป้อง... วิชากระบี่ไร้ลักษณ์ที่เจ้าภูมิใจ... แท้จริงแล้วมันถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดผนึกสิ่งหนึ่งไว้ในตัวเจ้าเอง และในคืนที่เจ้าพลาดพลั้ง... ผนึกนั้นได้เริ่มร้าวแล้ว" หลินเฟยเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แล่นพล่านจากจุดตันเถียน มันไม่ใช่พลังปราณปกติ แต่มันคือสิ่งเลวร้ายที่เขากักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากของคนดีมาโดยตลอด "นี่คือบททดสอบสุดท้าย" มารโลหิตแสยะยิ้ม "เจ้าจะเลือกเป็นกระบี่ที่เที่ยงธรรมแต่ต้องตายอย่างน่าอนาถ หรือจะยอมรับความเป็น 'ปีศาจ' ในตัวเจ้าเพื่อล้างแค้นให้คนที่เจ้ารัก... ตอบข้ามา หลินเฟย!" หลินเฟยทรุดเข่าลงกับพื้น มือหนึ่งกุมหน้าอกที่กำลังปวดร้าวราวกับจะระเบิดออก สายตาของเขามองเห็นภาพมู่หรงเซียนวิ่งออกมาจากเรือนด้วยความตกใจ ทว่าเขากลับมองเห็นเพียงภาพลวงตาที่ซ้อนทับกันระหว่างใบหน้าของนางกับใบหน้าของคนรักที่ตายไป เส้นด้ายแห่งความดีชั่วขาดผึงลงในวินาทีนั้นเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดไปกับข้าครับ หมื่นกระบี่คืนรัง