การสูญเสียครั้งใหญ่

"เจ้าอย่าได้หลับตา... มู่หรงเซียน! ข้าสั่งให้เจ้าลืมตาขึ้นมามองข้า!" เสียงตวาดของหลินเฟยดังกรีดแทรกความเงียบงันในโถงถ้ำร้าง ลมหายใจของเขาหอบถี่ ผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน มือที่สั่นเทาของเขากำลังกดลงบนแผลฉกรรจ์กลางอกของหญิงสาวผู้เป็นดั่งแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในเส้นทางอันมืดมิดนี้ เลือดสีแดงฉานไหลทะลักผ่านง่ามนิ้ว ย้อมชุดขาวบริสุทธิ์ของนางให้กลายเป็นสีชาดน่าเวทนา มู่หรงเซียนพยายามแย้มยิ้ม แต่มันช่างดูเลือนรางและอ่อนแรง "หลินเฟย... วิชากระบี่... ของท่าน... ยังไม่ถึงขั้น... ไร้ลักษณ์หรอกนะ..." "อย่าพูดมาก!" หลินเฟยคำราม ลึกเข้าไปในแววตาที่มักจะสงบนิ่งดุจผิวน้ำ บัดนี้กลับมีคลื่นพายุแห่งความแค้นโหมกระหน่ำ เขาโถมลมปราณเข้าสู่ร่างนางอย่างไม่คิดชีวิต แต่ทว่า ร่างกายของมู่หรงเซียนกลับเย็นเฉียบลงทุกขณะ การปะทะกับ 'มารโลหิต' เมื่อครู่ไม่ใช่การต่อสู้ แต่มันคือการสังหารหมู่ที่ฝ่ายตรงข้ามเพียงแค่เล่นสนุกกับเหยื่อ "เขาไม่ได้ต้องการคัมภีร์..." มู่หรงเซียนกระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาจนหลินเฟยต้องโน้มใบหน้าลงไปใกล้แทบชิดริมฝีปากนาง "เขาต้องการ... ปิดผนึก... วิถีกระบี่ของท่าน... ตั้งแต่ต้น" หลินเฟยชะงัก แววตาของเขาเบิกกว้าง ดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ยุทธภพที่เขาพยายามผดุงคุณธรรมมาตลอด แท้จริงแล้วเป็นเพียงกระดานหมากที่ถูกวางไว้เพื่อทำลายตัวเขาเองอย่างนั้นหรือ? มารโลหิตไม่ได้ต้องการครองใต้หล้าด้วยกำลัง แต่มันต้องการทำลาย 'จิตวิญญาณ' ของเขาด้วยการพรากทุกสิ่งที่เขารักไปทีละน้อย "ข้าจะฆ่ามัน" หลินเฟยพึมพำ เสียงนั้นเย็นเยียบไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ "ไม่ว่ามันจะหลบอยู่ที่ใดในใต้หล้านี้ ข้าจะควักหัวใจมันออกมาวางแทบเท้าเจ้า" "อย่านะ..." มู่หรงเซียนยกมือที่สั่นเทาขึ้นแตะใบหน้าของเขา นิ้วมือนางเย็นเยียบ "หากท่านเดินเข้าสู่เส้นทางแห่งความพยาบาท... ท่านก็ไม่ต่างจากมัน... หลินเฟย... จงมองดู... ในน้ำที่ใสสะอาด... ย่อมสะท้อนเงาของฟ้า... อย่าปล่อยให้... ความโกรธ... ทำให้ฟ้ามืดมิด..." สิ้นคำนั้น ร่างกายของมู่หรงเซียนก็สั่นกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะทิ้งตัวนิ่งสนิท มือที่เคยแตะใบหน้าเขาตกลงสู่พื้นดิน เสียงลมหายใจที่เคยเป็นเครื่องยืนยันว่านางยังอยู่ กลับเงียบหายไปราวกับถูกกระชากออกจากจักรวาล ความเงียบเข้าปกคลุมหลินเฟยอย่างโหดร้าย เขาไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ตะโกนก้อง แต่ความเจ็บปวดนั้นลึกซึ้งเกินกว่าหยดน้ำตาจะพรรณนา กระบี่ไร้ลักษณ์ข้างกายสั่นไหวอย่างรุนแรง พลังปราณรอบตัวเขากลับแปรปรวนจากความอ่อนโยนกลายเป็นพายุคลั่งที่พร้อมจะทำลายทุกสรรพสิ่ง ทว่า ในขณะที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของหลินเฟยจนหมดสิ้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นที่หน้าปากถ้ำ "ศิษย์ข้า... ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ ว่าความรักคือโซ่ตรวนที่ผูกมัดผู้กล้าให้กลายเป็นเพียงสุนัขรับใช้โชคชะตา" หลินเฟยค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เส้นผมสีดำสนิทเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนในชั่วพริบตา เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายแผ่ไอสังหารที่เย็นเยียบจนก้อนหินรอบข้างแตกละเอียด แต่มิใช่ไอสังหารของมนุษย์ แต่มันคือไอสังหารของ 'กระบี่ที่ปราศจากจิตใจ' ร่างเงาในชุดคลุมดำก้าวเข้ามาในแสงสลัวของคบไฟ เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูคล้ายคลึงกับหลินเฟยราวกับเป็นเงาสะท้อนในกระจก "เจ้าคือใคร" หลินเฟยเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าและไร้ความรู้สึก "ข้าคือสิ่งที่จะเกิดขึ้น เมื่อเจ้าทิ้งคุณธรรมและเดินเข้าหาความมืดมิดอย่างเต็มตัว" ชายผู้นั้นยกกระบี่ขึ้นชี้หน้าหลินเฟย "และวันนี้ ข้ามาที่นี่เพื่อเก็บกวาดสิ่งที่เหลืออยู่... รวมถึงชีวิตของเจ้าด้วย" หลินเฟยกระชับกระบี่ในมือแน่น ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ของเขาเริ่มปรากฏรอยร้าว ทว่าพลังปราณที่ไหลเวียนกลับเพิ่มทวีขึ้นมหาศาลเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะรับได้ ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเข้าหาชายแปลกหน้า พลันมีเสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากความว่างเปล่าข้างหู *“หลินเฟย... อย่าลืม... สิ่งที่ท่าน... แบกรับไว้...”* หลินเฟยชะงักกึก เมื่อมองไปยังร่างที่ไร้วิญญาณของมู่หรงเซียนอีกครั้ง เขาก็พบว่ารอยยิ้มที่มุมปากของนางนั้น... กำลังเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ ราวกับว่านางไม่ได้จากไปอย่างที่เขาคิด แต่กำลังรอคอยให้เขาเดินหมากตาต่อไปในกระดานหมากที่ใหญ่กว่าที่เขามองเห็น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสูญเสียในครั้งนี้ไปกับข้าพเจ้านะครับ หมื่นกระบี่คืนรัง