โรงเตี๊ยมกลางพายุ

“วางกระบี่ลงเสีย หากไม่อยากให้ป้ายหยกประจำตระกูลมู่หรงต้องแปดเปื้อนไปด้วยเลือดของเจ้าเอง” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารดังขึ้นท่ามกลางเสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำกระแทกฝาผนังไม้ของโรงเตี๊ยมร้าง หลินเฟยซึ่งเพิ่งจะย่างกรายเข้ามาถึงหน้าประตูหยุดชะงักทันที เขาไม่ได้ก้าวเข้าไปทันที แต่เลือกที่จะอาศัยเงามืดของชายคาสังเกตการณ์เหตุการณ์เบื้องหน้า ภายในโถงกลางที่ทรุดโทรม หญิงสาวในชุดสีขาวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนกำลังยืนหยัดอย่างมั่นคง ปลายกระบี่ของนางสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอาการบาดเจ็บที่หัวไหล่ขวาซึ่งกำลังซึมออกมาเป็นสีแดงฉาน นางคือ มู่หรงเซียน บุตรสาวแห่งพรรคกระบี่มรกต ผู้ที่ขึ้นชื่อว่ารอบรู้กลยุทธ์เหนือใครในใต้หล้า บัดนี้เบื้องหน้าของนางคือชายฉกรรจ์หกคนที่ปิดบังใบหน้าด้วยผ้าคลุมสีดำสนิท แต่ละคนล้วนแผ่ปราณสังหารที่หนักหน่วงราวกับภูผาทับถม “คนของสำนักมารโลหิตงั้นหรือ?” มู่หรงเซียนแค่นหัวเราะ แม้ลมหายใจจะหอบถี่ “พวกเจ้าช่างกล้าหาญนักที่รุกล้ำเข้ามาในเขตแดนของข้าเพียงเพื่อป้ายหยกไร้ค่าชิ้นนี้” “ป้ายหยกมิได้ไร้ค่า แต่มันคือกุญแจสู่คัมภีร์วิถีแห่งความว่างเปล่า” หนึ่งในชายฉกรรจ์ก้าวออกมาข้างหน้า แววตาของมันเหี้ยมเกรียม “ในเมื่อเจ้าไม่ยอมมอบให้โดยดี ก็จงดับสูญไปพร้อมกับความลับนั้นเสีย!” คมกระบี่ทั้งหกเล่มพุ่งทะยานเข้าหามู่หรงเซียนดุจพยัคฆ์ตะปบเหยื่อ นางกัดฟันกรอด เตรียมจะขยับกายต้านรับทั้งที่เรี่ยวแรงใกล้หมดสิ้น หลินเฟยที่เฝ้ามองอยู่จนถึงวินาทีก่อนที่คมกระบี่จะถึงร่างนาง พลันรวบรวมปราณเข้าสู่ฝ่าเท้า ดีดกายพุ่งทะยานเข้าไปราวกับสายลมที่ไร้ร่องรอย *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นกังวานไปทั่วโรงเตี๊ยม หลินเฟยอาศัยจังหวะที่ศัตรูไม่ทันตั้งตัว ขวางกระบี่ของเขาไว้ระหว่างกลาง ปราณกระบี่ที่นุ่มนวลแต่หนักแน่นของเขาผลักร่างของชายฉกรรจ์เหล่านั้นกระเด็นถอยหลังไปคนละสามก้าว “ยุทธภพมีกฎเกณฑ์ รุมทำร้ายสตรีผู้บาดเจ็บ... ช่างเป็นวิถีทางที่น่ารังเกียจเหลือเกิน” หลินเฟยกล่าวพลางปักกระบี่ลงบนพื้นไม้ ดวงตาของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยรังสีที่ทำให้ผู้ที่สบตาต้องหนาวสะท้านถึงกระดูก “เจ้าเป็นใคร! อย่าได้ยุ่งเรื่องของสำนักมารโลหิต!” ชายที่ดูจะเป็นหัวหน้าคำรามลั่น หลินเฟยไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแต่ปัดหยดน้ำที่เกาะอยู่บนปลอกกระบี่เบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกับมู่หรงเซียนที่กำลังยืนตะลึง “แม่นางมู่หรง การจะแก้ทางพวกสุนัขรับใช้ที่ไร้รูปแบบเช่นนี้ มิใช่การตั้งรับ แต่คือการรอให้พวกมันเผยจุดอ่อนจากความโลภของตัวเอง ท่านผ่อนคลายปราณเสีย แล้วมองดูข้า...” มู่หรงเซียนมองแผ่นหลังของบุรุษหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาช่วยนาง ความรู้สึกบางอย่างที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อนก่อตัวขึ้นในอก บุรุษผู้นี้... ราวกับเป็นภาพสะท้อนของกระบี่ที่ไร้รูปร่าง ไร้ความกังวล แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างที่สุด “เจ้าคือหลินเฟย... ศิษย์ผู้เหลือรอดของสำนักกระบี่เมฆา?” มู่หรงเซียนเอ่ยชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้าเป็นเพียงผู้เดินทางที่บังเอิญผ่านมาเห็นความไม่เป็นธรรม” หลินเฟยตอบรับโดยไม่หันกลับไปมอง “และในยามนี้ พายุภายนอกยังมิรุนแรงเท่าพายุในใจพวกมันหรอกนะ” ไม่รอให้พูดพร่ำทำเพลง ชายฉกรรจ์ทั้งหกประสานงาเข้าโจมตีพร้อมกันอีกครั้ง คราวนี้หลินเฟยไม่ได้ตั้งรับเฉยๆ เขาขยับกายพลิ้วไหวราวกับใบไม้ร่วงที่ถูกกระแสลมพัดพา กระบี่ในมือเขาไม่ได้มุ่งหวังจะสังหาร แต่เน้นการปัดป้องและจู่โจมจุดชีพจรที่ทำให้ศัตรูต้องชะงักงัน ทว่า ในขณะที่การต่อสู้กำลังดุเดือดถึงขีดสุด หลินเฟยกลับสังเกตเห็นบางอย่าง... บาดแผลที่หัวไหล่ของมู่หรงเซียนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นตามลำคอของนาง “ยาพิษ...” หลินเฟยพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก “นี่มิใช่การลอบทำร้ายธรรมดา แต่พวกมันตั้งใจให้พิษนี้กัดกินนางตั้งแต่วินาทีแรกที่ถูกคมกระบี่!” ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแหลมสูงของสตรีผู้หนึ่งดังแทรกผ่านเสียงพายุเข้ามาจากภายนอก เป็นเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกถึงความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ “ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ ว่ามู่หรงเซียนไม่มีทางรอดไปจากโรงเตี๊ยมแห่งนี้...” มู่หรงเซียนทรุดตัวลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว ปากของนางเริ่มมีเลือดสีดำไหลซึม หลินเฟยหันกลับไปมองที่ประตูโรงเตี๊ยมด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเก็บงำได้อีกต่อไป เมื่อบุคคลที่ก้าวเข้ามาหาเขา คือเงาร่างที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิต...เงาร่างของคนที่เขาสาบานว่าจะต้องทวงความยุติธรรมคืนให้ได้ แต่กลับกลายเป็นว่าคนผู้นี้เองที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด เข็มพิษที่ถูกซัดออกมาจากเงามืดพุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของมู่หรงเซียนในเสี้ยววินาทีที่หลินเฟยเสียสมาธิ เขาต้องเลือกระหว่างการคว้าตัวนางไว้ หรือการหันไปเผชิญหน้ากับฆาตกรที่เขารอคอยมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้กับผมครับ... หมื่นกระบี่คืนรัง