วิชาดาบไร้รูป

"เจ้าพวกสวะ! ใครที่คิดจะขวางทางสำนักอัคนีทมิฬ จงเตรียมตัวรับความตายได้เลย!" เสียงตวาดกร้าวของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ดังสนั่นไปทั่วลานหน้าโรงเตี๊ยมร้างกลางหุบเขา ดาบใหญ่ในมือของมันอาบไปด้วยโลหิตที่ยังไม่แห้งสนิท รอบกายมีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งถูกต้อนให้จนมุมอยู่ริมผา สายตาของพวกมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง หลินเฟยยืนพิงเสาไม้ผุพังอยู่ห่างออกไปไม่กี่วา ในมือไม่ได้ถืออาวุธใดๆ นอกจากกิ่งไม้แห้งที่เขาหยิบติดมือมาจากการเดินทาง เขาไม่ได้ขยับตัว แต่ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ซุ่มกลับจับจ้องทุกจังหวะการหายใจของศัตรู "ท่าน... ท่านจะยืนดูเฉยๆ อย่างนั้นหรือเจ้าคะ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาของมู่หรงเซียนดังขึ้นข้างกาย นางบีบแขนเสื้อเขาไว้แน่น แม้จะรู้ว่าศัตรูมีฝีมือสูงส่งเพียงใด แต่จริยธรรมในใจของนางไม่ยินยอมให้ผู้บริสุทธิ์ต้องสังเวยชีวิตต่อหน้า หลินเฟยไม่ได้หันไปมอง แต่น้ำเสียงของเขาราบเรียบและแฝงความนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัวที่สุดหรอกเซียนเอ๋อร์... สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือการปล่อยให้ความมืดมิดกัดกินหัวใจจนลืมว่าตนเองเป็นใคร" "หุบปาก! แกนั่นแหละไอ้หนุ่ม! อยากลองดีนักใช่ไหม!" ชายร่างยักษ์พุ่งทะยานเข้ามา ดาบในมือฟาดฟันลงมาด้วยแรงมหาศาล เสียงแหวกอากาศหวีดหวิวดูน่าเกรงขาม ทว่าหลินเฟยกลับไม่หลบเลี่ยง เขาเพียงแค่ขยับเท้าเบี่ยงไปทางซ้ายครึ่งก้าว ท่วงท่าที่ดูเชื่องช้านั้นกลับสอดคล้องกับวิถีธรรมชาติอย่างประหลาด กิ่งไม้ในมือตวัดออกไปอย่างแผ่วเบาเหมือนสายลมที่พัดผ่านใบไม้ *ฉับ!* ไม่ใช่เสียงคมดาบกระทบเนื้อ แต่เป็นเสียงสะบัดของกิ่งไม้ที่กระทบเข้ากับจุดชีพจรบนข้อมือของชายร่างยักษ์อย่างแม่นยำ ดาบใหญ่ร่วงหล่นลงพื้นราวกับถูกปลดเปลื้องด้วยอำนาจลึกลับ "วิชาดาบไร้รูป... ไม่มีดาบ จึงไม่มีวันพ่ายแพ้" หลินเฟยกล่าวเบาๆ ก่อนจะเคลื่อนกายเข้าประชิด ร่างของเขาพลิ้วไหวราวกับเงาจันทร์ที่สะท้อนบนน้ำ ดิ่งลึกเข้าไปในช่องว่างระหว่างการป้องกันของศัตรู กิ่งไม้ในมือเขาวนเวียนเหมือนสายน้ำที่โอบล้อมก้อนหิน กระแทกเข้าที่จุดสำคัญของศัตรูแต่ละคนจนพวกมันล้มลงกองกับพื้นด้วยความงุนงง มู่หรงเซียนยืนตะลึงกับภาพตรงหน้า วิชาที่นางเคยร่ำเรียนมาในสำนักใหญ่ล้วนเป็นกระบวนท่าที่เน้นความแข็งกร้าวและซับซ้อน แต่สิ่งที่หลินเฟยแสดงออกมานั้นคือความ 'ว่างเปล่า' อย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่มีรูปแบบ ไม่มีจุดเริ่ม ไม่มีจุดจบ มีเพียงความไหลลื่นที่ไร้ที่มา "พวกเจ้า... ไปเสียเถอะ" หลินเฟยหันไปบอกชาวบ้านเหล่านั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองศัตรูที่กำลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ชาวบ้านก้มกราบเขาด้วยความซาบซึ้งใจก่อนจะรีบวิ่งหนีไป หลินเฟยถอนหายใจยาว ความรู้สึกหน่วงในอกยังคงตามหลอกหลอนเขาเหมือนทุกครั้งที่เขาลงมือช่วยชีวิตใครสักคน มันเป็นภาพสะท้อนของอาจารย์ที่เคยสอนเขาว่า กระบี่มีไว้เพื่อปกป้อง ไม่ใช่เพื่อทำลาย... แต่วันที่อาจารย์ตาย เขากลับไม่สามารถปกป้องใครได้เลย "เจ้าทำได้ดีมาก หลินเฟย" มู่หรงเซียนเดินเข้ามาใกล้ แววตาของนางอ่อนโยนลง "แต่อย่าลืมว่ามารโลหิตไม่ได้มีแค่คนกลุ่มนี้ พวกมันมีเครือข่ายที่หยั่งรากลึกทั่วทั้งใต้หล้า การที่เจ้าเผยฝีมือออกมาเช่นนี้ อาจเป็นการเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงให้ศัตรูรู้ตัว" "ข้ารู้..." หลินเฟยตอบพลางโยนกิ่งไม้ทิ้ง "แต่ถ้าข้าต้องรอจนถึงวันที่ข้าพร้อมที่สุด บางทีอาจไม่มีใครเหลือให้ข้าได้ปกป้องอีกแล้ว" ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มเย็นเยียบ ลมพัดพาเอาฝุ่นทรายคลุ้งไปทั่วบริเวณ มู่หรงเซียนชะงักไปเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่โชยมากับลม นางรีบคว้าแขนหลินเฟยไว้ สายตาจ้องเขม็งไปยังยอดไม้เบื้องหน้า "หลินเฟย... เจ้าสัมผัสได้ไหม? กลิ่นอายของปราณโลหิต... มันไม่ได้มาจากพวกที่เพิ่งแพ้ไป แต่มันกำลังตรงมาที่นี่" หลินเฟยเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสงบนิ่งกลับทอประกายคมปลาบ ชายในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของพุ่มไม้ ในมือถือกระบี่ที่ส่งเสียงร้องหึ่งๆ ราวกับกระหายเลือด มันไม่ได้เดินมา แต่มัน 'ลอย' เหนือพื้นดินอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มที่มุมปากของมันชวนให้ขนลุก "วิชาดาบไร้รูปของเจ้า... น่าสนใจกว่าที่อาจารย์ของเจ้าเคยใช้เสียอีก" บุรุษชุดดำเอ่ยด้วยเสียงที่แหบแห้งเหมือนแผ่นกระดาษถูกฉีก "แต่เสียดาย... คนที่ฝึกวิชานี้ได้ถึงขั้นสูงสุด มีเพียงคนเดียวที่ควรจะมีชีวิตอยู่... และคนนั้นไม่ใช่เจ้า" เขากระชับกระบี่แน่น ก่อนจะยิ้มเหี้ยม "ยินดีที่ได้พบกันนะ... ศิษย์น้องของข้า" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเฝ้ามองวิถีกระบี่นี้ไปกับผมนะครับ... หมื่นกระบี่คืนรัง