รอยเท้าบนหิมะขาว

"ท่านจะจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองรอยเลือดบนหิมะที่ท่านสร้างขึ้นเลยหรือ หลินเฟย" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันของยอดเขาเมฆาคล้อย หลินเฟยหยุดฝีเท้าลงอย่างฉับพลัน ปลายนิ้วที่สวมถุงมือหนังเนื้อหยาบกำด้ามกระบี่เหล็กนิลในฝักแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาไม่ได้หันกลับไป แต่รอยเท้าที่เขาทิ้งไว้บนผืนหิมะขาวบริสุทธิ์นั้นกลับมีรอยด่างพร้อยของหยดสีชาดแต้มเป็นระยะ "เลือดนี้ไม่ใช่ของข้า และไม่ใช่ของศัตรูคนใดในยุทธภพที่ข้าเคยรู้จัก" หลินเฟยเอ่ยตอบ เสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงด้วยคลื่นความเจ็บปวดที่พยายามกดทับไว้ "มันคือเลือดของอาจารย์ที่ถูกลบเลือนไปจากความทรงจำของโลกใบนี้ และข้า... กำลังจะไปทวงถามความยุติธรรมให้แก่ความว่างเปล่าที่ท่านทิ้งไว้" มู่หรงเซียนยืนอยู่ห่างออกไปสามก้าว แสงสีขาวจากหิมะสะท้อนเข้ากับดวงตาที่ฉายแวววิตกกังวล นางไม่ได้สวมชุดขาวดุจเซียนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่สวมเสื้อคลุมกันหนาวหนาหนักที่ดูทะมัดทะแมง ผิดกับภาพลักษณ์ธิดาเจ้าสำนักที่ผู้คนคุ้นตา "ยุติธรรม? ในยุทธภพที่มีแต่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่นิยามคำว่าความจริงได้ ท่านคิดหรือว่ากระบี่ไร้ลักษณ์เพียงเล่มเดียวจะสามารถแทงทะลุความมืดมิดที่ปกคลุมสำนักมารโลหิตได้" นางก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของนางจริงจังขึ้น "อาจารย์ของท่านไม่ได้หายไปเพราะอุบัติเหตุ ท่านหายไปเพราะความลับที่มากเกินกว่าที่หัวใจคนผู้หนึ่งจะแบกรับไว้ได้เพียงลำพัง" หลินเฟยหันกลับมา ใบหน้าของเขาคมสันราวกับรูปสลัก แต่ดวงตานั้นหม่นแสงคล้ายคืนเดือนดับ "ความลับก็คือความลับ ไม่ว่ามันจะหนักหนาเพียงใด ข้าเชื่อว่ากระบี่ของข้าสามารถเฉือนแบ่งมันออกเป็นส่วนๆ ได้" เขาก้าวเดินลงจากยอดเขาอย่างไร้ความลังเล ทุกย่างก้าวที่กดลงบนหิมะดูราวกับจะไร้น้ำหนัก แต่ลึกลงไปในรอยแยกของหิมะกลับปรากฏแรงกดมหาศาลที่ทำให้พื้นดินสะเทือน นี่คือวิถีแห่งกระบี่ไร้ลักษณ์ที่เขาฝึกฝนมาสิบปี การเคลื่อนไหวที่ไม่มีรูปแบบ การโจมตีที่ไม่มีจุดเริ่มต้น และการจบสิ้นที่ไม่มีใครคาดคิด ตลอดระยะเวลาสามวันที่เขาลงจากเขา หลินเฟยแทบไม่ได้หยุดพัก สายตาของเขาจับจ้องเพียงร่องรอยเล็กๆ ที่หลงเหลืออยู่บนเส้นทางเดินทัพเก่าแก่ รอยสัญลักษณ์รูปพระจันทร์เสี้ยวที่ถูกสลักไว้บนเปลือกไม้ ทุกรอยสลักคือหลักฐานว่าอาจารย์ของเขายังมีชีวิตอยู่ หรืออย่างน้อย... ก็ยังคงถูกกักขังไว้ในที่แห่งใดแห่งหนึ่ง จนกระทั่งยามวิกาลที่โรงเตี๊ยมร้างกลางหุบเขาอเวจี หลินเฟยพบกับสิ่งที่ไม่คาดคิด กลิ่นอายของกำยานมวลไม้หอมโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่อาจารย์ของเขามักใช้ประกอบพิธีนั่งสมาธิ หลินเฟยผลักประตูไม้ผุพังเข้าไปในนั้น เสียงเอี๊ยดอ๊าดของกลอนประตูราวกับเสียงครวญครางของวิญญาณ ภายในห้องโถงกว้างมีเพียงชายชราคนหนึ่งนั่งหลังหันอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวเก่า บนโต๊ะนั้นมีถ้วยชาที่ยังมีควันกรุ่น... ทั้งที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ร้างผู้คนมานานหลายปี "ท่านมาสายไปหนึ่งก้าวเสมอ หลินเฟย" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยจนหัวใจของเขากระตุกวูบ หลินเฟยหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุด "อาจารย์? นั่นท่านใช่หรือไม่" ชายชราค่อยๆ หันกลับมา แต่ใบหน้าของเขาไม่ได้ถูกแสงไฟส่องถึง มันมืดมิดดุจเงามืดที่ไร้ตัวตน สิ่งที่ปรากฏชัดมีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่แดงก่ำราวกับโลหิตที่เพิ่งไหลริน และในมือของเขานั้นไม่ได้ถือคัมภีร์วิชา แต่ถือเศษผ้าสีขาวที่มีตราสัญลักษณ์ของ 'สำนักมารโลหิต' ปักด้วยด้ายทองคำที่เขารู้จักดี "มารโลหิตไม่ได้ต้องการกระบี่ของข้า" ชายชราเอ่ยพลางยิ้มเย็น "มันต้องการจิตวิญญาณที่สะอาดบริสุทธิ์ของศิษย์เอกอย่างเจ้า เพื่อใช้เปิดประตูด่านสุดท้ายของวิถีอสูร" ทันใดนั้น ผนังโรงเตี๊ยมรอบด้านก็พังครืนลงมา กองกำลังชุดดำนับสิบชีวิตปรากฏตัวขึ้นพร้อมอาวุธอาบยาพิษ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชายที่ยืนอยู่ใจกลางกลุ่มคนเหล่านั้น... เขาคนนั้นสวมหน้ากากเหล็กประหลาดและถือกระบี่ที่รูปร่างหน้าตาเหมือนกับของหลินเฟยไม่มีผิดเพี้ยน "ดูสิ หลินเฟย" เสียงปริศนาดังขึ้นจากใต้หน้ากากนั้น "ในโลกที่มีกระบี่เพียงเล่มเดียวให้ครอบครอง เจ้าคิดว่าเจ้าจะยังคงเป็นตัวจริงได้นานอีกสักเท่าไหร่กัน?" หลินเฟยชักกระบี่ออกจากฝัก แสงสีเงินวับวาบตัดกับความมืดมิดในโรงเตี๊ยม ทว่าเมื่อเขาจะก้าวไปข้างหน้า กลับพบว่ารอยเท้าของเขาบนพื้นดินไม่ได้สร้างรอยประทับเหมือนคนทั่วไป แต่มันกลับกลายเป็นรอยด่างของความว่างเปล่าที่ค่อยๆ กัดกินพื้นไม้จนแหลกสลาย เขากำลังจะลงมือ แต่แล้วกลับต้องหยุดมือลงเมื่อมองเห็นสิ่งหนึ่งที่ห้อยอยู่ที่เอวของชายสวมหน้ากากคนนั้น... มันคือถุงหอมใบเก่าที่เขาเคยเย็บให้อาจารย์ด้วยมือของตนเองเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ หวังว่าท่านจะได้รับอรรถรสจากวิถีกระบี่ของหลินเฟย และโปรดติดตามความเข้มข้นในตอนต่อไปนะครับ หมื่นกระบี่คืนรัง