ปรัชญาแห่งเต๋า

"ท่านจะสอนข้าด้วยความเงียบไปอีกนานเพียงใด... หรือความว่างเปล่าที่ท่านว่า คือการปล่อยให้ข้าจมอยู่กับกองซากศพในใจตนเองเช่นนี้?" หลินเฟยตะโกนก้องกลางหุบเขาสายหมอก เสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความอัดอั้น ก่อนจะถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ลง เขาคุกเข่าอยู่หน้าป้ายหินเก่าคร่ำคร่าของอาจารย์ที่ถูกสลักเพียงคำว่า 'ไร้ลักษณ์' ลมหายใจของเขาเริ่มไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่การฝึกวิชา แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิต มู่หรงเซียนซึ่งยืนมองดูอยู่ห่างๆ จากเงาไม้ขยับตัวเล็กน้อย เธอไม่ได้เดินเข้าไปปลอบประโลม แต่กระชับผ้าคลุมไหล่แน่นขึ้น สายตาของเธอคมกริบดุจมีดพกที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ นางรู้ดีว่าหากก้าวเข้าไปในตอนนี้ นางจะเป็นเพียงสิ่งรบกวนที่ทำลายสมาธิ หรือแย่กว่านั้น คือการฉุดรั้งไม่ให้เขาหลุดพ้นจากบ่วงกรรมของตนเอง "หลินเฟย" มู่หรงเซียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ก้องกังวาน "กระบี่ไร้ลักษณ์ มิใช่การไร้ตัวตน แต่มันคือการยอมรับว่า 'ตัวตน' นั้นเป็นเพียงมายา หากท่านยังแบกชื่อเสียงสำนัก แบกแค้นของอาจารย์ แบกความคาดหวังของยุทธภพไว้บนบ่า... ท่านจะไม่มีทางเข้าถึงความว่างที่แท้จริงได้หรอก" หลินเฟยหลับตาลง ภาพมารโลหิตที่ยืนตระหง่านอยู่บนกองเพลิงในความทรงจำพลันผุดขึ้นมา มันไม่ได้เป็นเพียงภาพศัตรู แต่มันคือเงาในใจเขาเอง เงาที่คอยกระซิบว่า *'หากไร้ซึ่งพลัง เจ้าก็เป็นเพียงเหยื่อ'* เขานิ่งงัน จิตใจที่เคยพลุ่งพล่านเริ่มสงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม เขาเริ่มถอดรื้อทุกกระบวนท่าที่เคยเรียนรู้ ทิ้งทฤษฎี ทิ้งตำรา ทิ้งกระทั่งความรู้สึกว่าตนเองเป็นศิษย์ผู้น่าสงสาร "ว่าง... คือการไม่มีสิ่งใดขวางกั้น" หลินเฟยพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงใบไม้ร่วง เขายืนขึ้นช้าๆ ไม่หยิบจับกระบี่คู่กาย แต่มือเปล่ากลับวาดวงกลมในอากาศอย่างแช่มช้า ทว่าทุกจุดที่นิ้วเคลื่อนผ่าน ดูคล้ายมีแรงกดมหาศาลบีบอัดอากาศจนสั่นไหว มันคือ 'ปราณธรรม' ที่ไหลเวียนอย่างเป็นธรรมชาติ มิใช่การรีดเร้นจากจุดชีพจรเหมือนการฝึกวิชาทั่วไป แต่เป็นการดึงเอาพลังของผืนฟ้าและผืนดินรอบตัวเข้ามาเป็นหนึ่งเดียว มู่หรงเซียนเบิกตากว้าง เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่จางหายไปจนเกือบหมดสิ้น ในสายตาของเธอ หลินเฟยในยามนี้ดูโปร่งใสราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา หากเขาก้าวถอยหลังเพียงก้าวเดียว เขาอาจจะเลือนหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล นี่คือขั้นสูงสุดของกระบี่ไร้ลักษณ์—การรวมตัวตนเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสุญญตา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าดังแทรกเข้ามาในความเงียบ กึก... กึก... กึก... ไม่ใช่เสียงคนเดียว แต่เป็นกองทัพที่มาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่โชยมากับสายลม มู่หรงเซียนหันขวับไปทางปากหุบเขา มือของนางคว้ากระบี่เล่มบางขึ้นมาในท่าเตรียมพร้อม รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของบุรุษผู้หนึ่งที่เดินนำหน้ากลุ่มคนชุดดำสนิท เขาคือแม่ทัพแห่งพรรคมารโลหิตที่ใครต่างขนานนามว่า 'ผู้กลืนกินวิญญาณ' "เจ้าสำนักไร้ลักษณ์ฝึกวิชาจนลืมโลกภายนอกไปแล้วหรือ?" แม่ทัพมารเอ่ยพลางหัวเราะร่า "ข้าได้รับบัญชาจากท่านมารโลหิต ให้มานำ 'ความว่างเปล่า' ของเจ้าไปถวาย ท่านบอกว่าหากเจ้าเข้าถึงขั้นสูงสุดแล้ว หัวใจของเจ้าจะเป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่เปิดผนึกคัมภีร์ต้องห้ามได้" หลินเฟยยังคงหลับตาอยู่ ทว่ามือที่วาดวงกลมกลับหยุดลงเพียงครู่เดียว ก่อนจะสะบัดเบาๆ ปราณที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าปะทะกับหินก้อนยักษ์ข้างตัวจนแหลกละเอียดเป็นผุยผงโดยที่เขาไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย "จงถอยไปเสีย" หลินเฟยลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าดุจท้องฟ้ายามไร้จันทร์ "ข้าเพิ่งเข้าใจว่าเหตุใดอาจารย์จึงต้องจากไป ท่านไม่ได้พ่ายแพ้ให้กับความโลภของใคร แต่ท่านพ่ายแพ้ให้กับความอยากที่จะยึดครองสัจธรรม... วันนี้ ข้ามิได้มาเพื่อสู้เพื่อชัยชนะ แต่ข้ามาเพื่อทำลายวงจรแห่งความอาฆาตนี้" แม่ทัพมารชักดาบสีเลือดออกมา พลันพุ่งตัวเข้าหาหลินเฟยด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือ ดาบนั้นกลับทะลุผ่านร่างของหลินเฟยไปราวกับเขากลายเป็นเพียงไอหมอก แม่ทัพมารเซถลาด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่หลินเฟยเดินผ่านเขาไปอย่างไร้ความรู้สึก ทว่าในวินาทีที่หลินเฟยเดินผ่านแม่ทัพมารไปนั้นเอง เขาก็หยุดชะงัก สายตาเหลือบมองไปยังมือของตนเองที่เริ่มโปร่งใสจนเห็นโครงกระดูกใต้ผิวหนัง มู่หรงเซียนหน้าถอดสี เธอรู้ดีว่านี่คืออาการของคนที่บรรลุวิชาในขณะที่จิตใจยังยึดติดกับโลกมนุษย์ ร่างกายเขากำลังถูกดูดกลืนเข้าสู่สภาวะ 'ไร้ลักษณ์' ที่แท้จริง และหากเขาเลือกที่จะคงอยู่เช่นนี้ต่อหน้าศัตรู... เขากำลังจะหายสาบสูญไปจากหน้าประวัติศาสตร์ยุทธภพชั่วนิรันดร์! แม่ทัพมารแสยะยิ้ม ยกดาบขึ้นเตรียมแทงข้างหลัง "ความว่างเปล่าของเจ้า... ข้าขอรับไว้เอง!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับวิถีกระบี่ของข้าครับ หมื่นกระบี่คืนรัง