กระบี่คู่กาย

"เจ้าคิดว่าเหล็กกล้าก้อนหนึ่ง มีค่าเท่ากับชีวิตของคนผู้หนึ่งหรือหลินเฟย?" เสียงทุ้มต่ำดังกังวานขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของถ้ำลึกลับที่ตั้งอยู่บนยอดเขาสูงชัน เสียงนั้นมิได้มาจากบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า แต่มาจากความว่างเปล่าที่สะท้อนก้องในหัวใจ หลินเฟยชะงักฝีเท้าลง ฝ่ามือของเขากำลังสั่นน้อยๆ ขณะที่สายตาจดจ้องไปยังแท่นศิลาใจกลางโถง ซึ่งมี 'กระบี่เหล็กสนิมเขรอะ' เล่มหนึ่งปักอยู่ "อาวุธมิใช่ตัวกำหนดคุณธรรม แต่เป็นผู้ใช้ต่างหากที่ต้องพิสูจน์ตน" หลินเฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าหนักแน่นดุจภูผา มู่หรงเซียนที่ยืนอยู่ข้างกายเขา เอื้อมมือมาแตะไหล่ของชายหนุ่มเบาๆ ไอความเย็นจากกระบี่เล่มนั้นแผ่ซ่านออกมาจนนางรู้สึกได้ถึงความกดดันที่บีบคั้นถึงจิตวิญญาณ "หลินเฟย... อย่าได้มองมันเพียงแค่รูปลักษณ์ ศาสตราโบราณมีเจตจำนง หากจิตของเจ้าไม่สะอาดล้ำพอ สิ่งที่จะได้รับอาจไม่ใช่พลังอำนาจ แต่เป็นคมดาบที่จะย้อนกลับมาเชือดเฉือนวิญญาณเจ้าเอง" หลินเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก จิตใจของเขาหวนนึกถึงคำสั่งเสียของอาจารย์ที่เคยพร่ำสอนเรื่อง 'วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์' ความไร้ลักษณ์มิใช่การไร้ตัวตน แต่คือการรวมศูนย์จิตเข้ากับธรรมชาติจนเป็นหนึ่งเดียว เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าใกล้แท่นศิลา บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะหนักๆ เขายื่นมือออกไป สัมผัสถึงไอสังหารที่เจือปนอยู่ในอากาศ แต่มันกลับแฝงด้วยความโศกเศร้าที่ล้ำลึกราวกับมหาสมุทรที่ไม่มีวันเหือดแห้ง "หากท่านต้องการทดสอบข้า... ก็จงแสดงให้เห็น" หลินเฟยพึมพำ ทันใดนั้น แสงสีครามสว่างวาบขึ้นจากตัวกระบี่ แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่เขาราวกับพายุคลั่ง ภาพหลอนจากอดีตเริ่มพรั่งพรูเข้ามาในมโนภาพ เขาเห็นอาจารย์ของเขาล้มลง เห็นหยดเลือดที่ไหลรินบนผืนหญ้า เห็นความอ่อนแอของตนเองในวันที่ไม่อาจปกป้องผู้มีพระคุณไว้ได้ "นี่คือความเจ็บปวดที่เจ้าแบกรับไว้หรือหลินเฟย?" เสียงปริศนาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้หูจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจ "นั่นคืออดีต... ข้าไม่อาจแก้ไขมันได้ แต่ข้าจะใช้สิ่งที่ข้ามีปกป้องสิ่งที่เหลืออยู่!" หลินเฟยตะโกนก้อง มือของเขาคว้าหมับเข้าที่ด้ามกระบี่สนิมเขรอะนั้นอย่างไม่เกรงกลัว ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเหล็กเย็นเฉียบ กระแสปราณมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขา ราวกับน้ำป่าที่เขื่อนแตก ร่างกายของเขาเกร็งสั่น เส้นเลือดปูดโปนตามแขนขา มู่หรงเซียนถึงกับถอยหลังไปหลายก้าวด้วยแรงปะทะของปราณที่รุนแรงจนน่าอัศจรรย์ นางเฝ้ามองชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งอยากให้เขาผ่านบททดสอบนี้ ทั้งอยากจะหยุดยั้งไม่ให้เขาต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าคนคนหนึ่งจะรับไหว กระบี่ค่อยๆ ถูกชักออกจากแท่นศิลา เสียงเหล็กกระทบหินดังกังวานไปทั่วถ้ำ ในวินาทีที่ตัวกระบี่หลุดพ้นจากพันธนาการ สนิมที่เกาะกินอยู่ก็เริ่มกะเทาะออก เผยให้เห็นเนื้อเหล็กสีนวลตาคล้ายประกายจันทร์ส่องแสงวาววับ มันมิใช่กระบี่ที่คมกริบหากแต่แฝงด้วยรัศมีแห่งธรรมะอันสูงส่ง หลินเฟยหอบหายใจถี่ เขายืนนิ่งอยู่กลางโถง ถือกระบี่ที่เพิ่งได้รับมาไว้ในมือทว่าแววตาของเขากลับดูว่างเปล่าและลุ่มลึกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "มันรับรู้ถึงจิตเจตนาของเจ้าแล้ว หลินเฟย" มู่หรงเซียนกล่าวเสียงแผ่ว พลางเดินเข้ามาใกล้ "แต่นั่นหมายความว่า ต่อจากนี้เจ้าจะไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว" หลินเฟยหันกลับมามองนาง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ข้าไม่เคยคิดจะถอยตั้งแต่วันที่ข้าตัดสินใจก้าวเข้าสู่ยุทธภพแล้ว... มู่หรงเซียน เจ้าจำได้หรือไม่ ในคัมภีร์บทแรกที่อาจารย์เคยสอนไว้..." ยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวจบ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก็ลอยมาแตะจมูก สัมผัสทางจิตของหลินเฟยสัมผัสได้ถึงคลื่นปราณมืดมิดที่โอบล้อมปากถ้ำเอาไว้ในชั่วพริบตา ความเงียบงันที่ควรจะสงบกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าของคนกลุ่มหนึ่ง "ดูเหมือนจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยี่ยมเยียนพวกเราถึงที่นี่สินะ" หลินเฟยกระชับด้ามกระบี่ในมือแน่น แสงคบเพลิงจากภายนอกถ้ำดับวูบลง พร้อมกับร่างเงาสายหนึ่งที่ก้าวเข้ามาขวางทางออก แววตาที่โหดเหี้ยมของชายผู้หนึ่งที่สวมหน้ากากเหล็กจ้องเขม็งมาที่พวกเขา มันคือศิษย์เอกคนสนิทของมารโลหิตที่ตามล่าพวกเขามาตลอดสามแผ่นดิน "ส่งกระบี่เล่มนั้นมา... แล้วข้าจะยอมให้เจ้าตายโดยไม่ทรมาน" เสียงแหบพร่าดังก้อง ความลับที่หลินเฟยเพิ่งได้รับมา กำลังจะกลายเป็นชนวนเหตุแห่งการนองเลือดครั้งใหญ่ที่เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าศัตรูจะมาเร็วกว่าที่คิด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยในเส้นทางสายธรรมนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ หมื่นกระบี่คืนรัง