คำเตือนของนักพรต

“กระบี่เล่มนี้มิใช่สิ่งของ แต่มันคือหลุมศพที่รอคอยการฝังร่างเจ้าอยู่ หลินเฟย” น้ำเสียงแหบพร่าดุจใบไม้แห้งกรอบที่เสียดสีกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของอารามร้างบนยอดเขาเหมันต์ หลินเฟยชะงักฝีเท้า มือที่กุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์สั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมามั่นคงดั่งหินผา เขาเงยหน้าขึ้นมองนักพรตชราในชุดสีเทาซีดจางที่นั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้า ดวงตาของท่านขุ่นมัวราวกับผ่านพ้นเรื่องราวในยุทธภพมานับศตวรรษ มู่หรงเซียนขยับกายเข้ามาใกล้หลินเฟย นาางวางมือลงบนไหล่ของเขาเบาๆ เพื่อส่งผ่านไออุ่นและสติสัมปชัญญะ แววตาของนางจับจ้องไปที่นักพรตด้วยความระแวดระวัง “ท่านนักพรต กระบี่เล่มนี้คือมรดกตกทอดจากอาจารย์ของเขา มันคือความรับผิดชอบที่มิอาจหลีกเลี่ยง ท่านกล่าวเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร?” นักพรตเต๋าแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแฝงไปด้วยความเวทนา “ความรับผิดชอบหรือ? หึ... มนุษย์มักใช้คำที่ดูสูงส่งเพื่อกลบเกลื่อนความกระหายที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ กระบี่ไร้ลักษณ์เล่มนี้อาบด้วยเลือดของผู้บริสุทธิ์มามากเกินไป ยิ่งเจ้าใช้มัน เจ้าจะยิ่งสูญเสียตัวตนไปทีละน้อย จนถึงวันที่ไร้ลักษณ์กลายเป็นไร้หัวใจ... ถึงตอนนั้น ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าจะเลือนหายไปเหลือเพียงเครื่องมือสังหารที่ถูกชักนำด้วยปีศาจ” หลินเฟยขมวดคิ้วแน่น ปมในใจเรื่องการสูญเสียอาจารย์ที่เคยเป็นแผลเป็นอันเงียบเชียบกลับมาเจ็บแปลบอีกครั้ง “ข้าใช้มันเพื่อผดุงคุณธรรม เพื่อหยุดยั้งความบ้าคลั่งของมารโลหิต หากข้าไม่ถือมันไว้ แล้วผู้ใดจะทำ?” “คุณธรรมที่ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียจิตวิญญาณนั้น เรียกว่าคุณธรรมกระนั้นหรือ?” นักพรตค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยขุ่นมัวพลันคมกริบดุจกระบี่ “มารโลหิตมิได้ต้องการเพียงแค่ครองยุทธภพ แต่มันต้องการให้เจ้ากลายเป็นทายาทผู้สืบทอดความพยาบาทผ่านกระบี่เล่มนี้ ทุกครั้งที่เจ้าวาดกระบี่ เจ้ากำลังร่ายรำไปตามบทเพลงที่มันแต่งไว้ให้เจ้า!” มู่หรงเซียนบีบไหล่หลินเฟยแน่นขึ้น “หลินเฟย อย่าได้ฟังคำลวง! ท่านนักพรต ท่านกล่าวเกินไปหรือไม่? เขาเป็นเพียงชายหนุ่มที่แบกรับชะตากรรมที่เขาไม่ได้เลือก!” “ชะตากรรมเป็นสิ่งที่พวกเจ้าเลือกเองเสมอ” นักพรตลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่ดูแก่ชรากลับแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายเต๋าที่หนักแน่นราวกับขุนเขา “วันนี้ข้ามิได้มาเพื่อห้ามปราม แต่มาเพื่อเตือน... ในยามเที่ยงคืนของคืนนี้ ความจริงที่อาจารย์ของเจ้าปกปิดไว้จะปรากฏแก่สายตา และในวินาทีนั้น เจ้าต้องตัดสินใจว่าจะทิ้งกระบี่เพื่อรักษาความเป็นคน หรือจะถือกระบี่ต่อไปเพื่อเป็นราชาแห่งความว่างเปล่า” หลินเฟยรู้สึกเหมือนมีกระแสลมเย็นเฉียบไหลผ่านไขสันหลัง เขาพยายามจะถามต่อ แต่เมื่อกะพริบตาเพียงครั้งเดียว นักพรตชราก็หายไปราวกับหมอกควัน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นธูปจางๆ และความเงียบงันที่กัดกินใจคน “เขาหมายความว่าอย่างไร ความจริงที่อาจารย์ปกปิดไว้...” หลินเฟยพึมพำ น้ำเสียงสั่นพร่า เขาถอดกระบี่ออกจากฝัก แสงสะท้อนจากใบกระบี่ดูหมองหม่นราวกับมีเงาดำบางอย่างเต้นเร้าอยู่ภายใน มู่หรงเซียนเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ใช้มือเรียวบางลูบใบหน้าชายหนุ่ม “หลินเฟย ฟังข้านะ ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ กระบี่นี้อาจจะเป็นสิ่งที่อันตราย แต่หัวใจของเจ้ายังคงเป็นของเจ้า... อย่าปล่อยให้ถ้อยคำของนักพรตทำให้เจ้าสูญเสียการควบคุม” “หากข้าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกอาจารย์วางไว้ล่ะ?” หลินเฟยถามด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “หากการที่ข้าฝึกวิชานี้มาตลอดชีวิต คือการเตรียมร่างให้พร้อมสำหรับบางสิ่งที่ข้าไม่เคยล่วงรู้...” ทว่าคำถามของเขายังไม่ทันได้รับคำตอบ ลมพายุภายนอกก็กรรโชกแรงจนหน้าต่างอารามพังครืนลงมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากดังก้องขึ้นจากเบื้องล่างของภูเขา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสิ่งใดที่เขาเคยเผชิญมา “ศิษย์รัก... ในที่สุด เจ้าก็พาตัวเองมาถึงที่นี่จนได้” น้ำเสียงนั้นคือเสียงของมารโลหิต! แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเมื่อหลินเฟยหันไปมองมู่หรงเซียน นางกลับชักกระบี่สั้นออกมาจากแขนเสื้ออย่างรวดเร็วและจ่อไปที่ลำคอของเขา แววตาที่เคยอ่อนโยนของนางบัดนี้กลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับเป็นคนละคนกับที่เพิ่งปลอบประโลมเขาเมื่อครู่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเฝ้ามองวิถีกระบี่นี้ไปกับผมนะครับ... หมื่นกระบี่คืนรัง