เงาแห่งอดีต

"เจ้ายังยึดติดอยู่กับความตายของข้า... หลินเฟย" เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายใบไม้แห้งเสียดสีกันท่ามกลางความเงียบงัน หลินเฟยสะดุ้งสุดตัว ร่างกายของเขาสั่นเทาอยู่ในความมืดมิดที่ไม่อาจหาจุดสิ้นสุดได้ รอบกายเขามีเพียงไอหมอกสีเลือดที่ลอยวนเวียนดุจวิญญาณอาฆาต เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างชราในชุดคลุมสีครามขาดวิ่น—อาจารย์ผู้ล่วงลับที่เขาฝังร่างด้วยมือตนเอง "อาจารย์... ท่านยังไม่ไปสู่สุคติหรือ?" หลินเฟยเค้นเสียงถาม มือที่จับด้ามกระบี่สั่นระริก ความรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นด้วยแรงกดดันมหาศาลแทรกซึมเข้าสู่กระดูกสันหลัง "สุคติงั้นรึ? เจ้าเป็นคนส่งข้าลงไปในหลุมนั่นเองมิใช่หรือ!" ร่างนั้นหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคมกระบี่กระทบกันดังก้องจนแก้วหูแทบฉีกขาด ก่อนที่ร่างของอาจารย์จะพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมคมกระบี่ที่เปล่งประกายสีนิล—กระบี่ไร้ลักษณ์ท่าไม้ตายที่อาจารย์เป็นผู้ถ่ายทอดให้เขากับมือ หลินเฟยพยายามชักกระบี่ออกจากฝัก ทว่านิ้วมือกลับด้านชาไร้ความรู้สึก ราวกับว่าจิตวิญญาณของเขาถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความผิดบาป ในจังหวะที่คมกระบี่สีนิลกำลังจะแทงทะลุหัวใจ เขากรีดร้องสุดเสียงก่อนจะลืมตาโพลงขึ้นมาในความมืดของห้องพัก เหงื่อเย็นเยียบเปียกชุ่มแผ่นหลัง หลินเฟยหอบหายใจรุนแรงจนหน้าอกกระเพื่อม เขาคว้าด้ามกระบี่คู่กายไว้แน่น แสงจันทร์เล็ดลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดสะท้อนในกระจกทองเหลืองเก่าคร่ำ "ฝันร้ายอีกแล้วหรือ..." เสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดดังขึ้นจากมุมห้อง มู่หรงเซียนยืนกอดอกพิงเสาไม้ สายตาคมกล้าของนางจ้องมองเขาด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ นางเดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนไหล่ที่เกร็งแน่นของเขาอย่างแผ่วเบา "เจ้าไม่ได้สู้เพียงลำพังในความฝันนะหลินเฟย" นางกล่าว เสียงของนางดึงเขากลับมาจากภวังค์แห่งความตาย "อดีตเป็นเพียงเงาที่ไม่มีวันทำร้ายเจ้าได้ หากเจ้าไม่หยิบยื่นคมมีดให้มันเอง" หลินเฟยผ่อนลมหายใจยาว "ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมารโลหิตในฝันนั้น มันเหมือนกับว่า... ข้ากำลังถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวที่ข้าพยายามหนีมาตลอด" มู่หรงเซียนขยับเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยบนตัวนางช่วยให้จิตใจที่ฟุ้งซ่านของหลินเฟยสงบลง "หากเจ้ายังมัวแต่ก้มมองอดีต เจ้าจะไม่มีวันมองเห็นหนทางข้างหน้า มารโลหิตต้องการให้เจ้าอ่อนแอด้วยความรู้สึกผิด การที่เจ้าเห็นท่านอาจารย์ในรูปลักษณ์ปีศาจ นั่นคือกลลวงของจิตใจที่ถูกครอบงำด้วยความแค้น" หลินเฟยเงยหน้าสบตานาง แววตาของเขาเริ่มกลับมามีความมั่นคงอีกครั้ง "ข้าเพียงแต่กลัวว่า... วิชากระบี่ที่ข้าใช้เพื่อผดุงคุณธรรม แท้จริงแล้วอาจเป็นรากเหง้าที่นำพาความหายนะมาสู่ท่านอาจารย์" "การตัดสินใจของท่านอาจารย์ไม่ใช่ความผิดของเจ้า" มู่หรงเซียนกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยน้ำหนักที่ทำให้เขารู้สึกเบาใจลง "จงจำไว้ว่ากระบี่ไร้ลักษณ์ไร้ซึ่งตัวตน หากเจ้ายังเอาความรู้สึกผิดมาเป็นเงา กังวลว่ากระบี่จะหันกลับมาทิ่มแทงตนเอง เช่นนั้นเจ้าก็ไม่มีวันเข้าถึงแก่นแท้แห่งวิชาได้" ท่ามกลางความเงียบเชียบของยามวิกาล เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนผู้หนึ่งดังแว่วมาจากโถงทางเดินภายนอก มันไม่ใช่ฝีเท้าของบ่าวรับใช้หรือผู้คุ้มกันสำนัก แต่เป็นจังหวะการเดินที่มั่นคง ประหนึ่งจงใจให้ได้ยิน ทั้งสองคนสบตากันโดยไม่ต้องเอ่ยคำ มู่หรงเซียนขยับกายไปอยู่ด้านหลังฉากกั้น หลินเฟยคว้ากระบี่วางไว้ข้างกาย เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง ประตูห้องเปิดออกช้าๆ โดยไม่มีเสียงสลักกลอนพังทลาย ราวกับผู้มาเยือนได้รับอนุญาตให้เข้ามาได้ทุกเมื่อ เงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงข้ามประตู สวมหมวกงอบปีกกว้างที่บดบังใบหน้าเกือบมิด กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะจมูกของหลินเฟยทันทีที่คนผู้นั้นก้าวเข้ามา "วิทยายุทธของอาจารย์เจ้า... ยังอ่อนหัดเหลือเกิน" ผู้มาเยือนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูอย่างประหลาด มันเป็นน้ำเสียงที่หลินเฟยไม่เคยลืมเลือน แม้จะไม่ได้ยินมานานกว่าสามปี หลินเฟยลุกขึ้นยืน มือขวาจับด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ท่านเป็นใคร... เหตุใดจึงรู้จักวิชากระบี่ของอาจารย์ข้า?" คนผู้นั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นแนวยาวที่ลากผ่านดวงตาซ้าย แววตาที่จ้องมองมายังหลินเฟยเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันและไอสังหารที่เย็นยะเยือก "ข้าคือคนที่อาจารย์เจ้าพยายามจะลืมไปทั้งชีวิต... และเป็นคนที่จะสอนให้เจ้าได้รู้จักกับ 'ความจริง' ที่เจ้าพยายามปิดบังตัวเองเอาไว้" คนผู้นั้นค่อยๆ ปลดสายคาดเอวออก เผยให้เห็นคัมภีร์หนังมนุษย์ที่สลักลวดลายประหลาด—คัมภีร์ต้องห้ามที่หายสาบสูญไปพร้อมกับเหตุการณ์นองเลือดในวันนั้น หลินเฟยถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นตราประทับประจำตัวสำนักที่เปื้อนเลือดอยู่บนหน้าปก ชายผู้นี้ไม่ใช่ศัตรูทั่วไป... แต่นี่คือพี่ชายร่วมสาบานของอาจารย์ผู้ที่เขาคิดว่าตายไปในสงครามมารโลหิต และการปรากฏตัวของเขาในคืนนี้ คือจุดเริ่มต้นของพายุใหญ่ที่กำลังจะพัดพาเอาความจริงทั้งหมดให้พังทลาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเฝ้ามองวิถีกระบี่นี้ไปกับผมนะครับ... หมื่นกระบี่คืนรัง