ความตายของสำนักพันธมิตร

กลิ่นคาวเลือดมิได้ลอยมาตามสายลม หากแต่มันพ้นผ่านความเงียบงันเข้ามาจับขั้วหัวใจตั้งแต่พวกเรายังเหยียบไม่ถึงเขตประตูสำนัก หลินเฟยหยุดฝีเท้าลงบนพื้นหญ้าที่แห้งกรัง ปราณกระบี่ในตันantianของเขาสั่นไหวเบาๆ ราวกับมันกำลังหวาดกลัวต่อสิ่งที่เรากำลังจะได้เห็นเบื้องหน้า มู่หรงเซียนขยับกายเข้าไปใกล้ นางมิได้เอ่ยคำปลอบโยนใดๆ เพราะในยามนี้ ทุกถ้อยคำล้วนไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับความพินาศที่ไร้ซึ่งความปรานี สำนักพันธมิตรผู้ผดุงคุณธรรมค้ำจุนยุทธภพมากว่าสามรัชสมัย บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังและเถ้าถ่าน "เจ้าสำนักซ่ง... คงไม่อาจต้านทานกระบวนท่าวิชา 'โลหิตาพิฆาต' ของมันได้จริงๆ สินะครับ" หลินเฟยพึมพำ น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาคู่คมจับจ้องไปยังเสาหินสลักรูปมังกรคู่ที่บัดนี้แตกหักครึ่งท่อน คราบสีดำคล้ำที่สาดกระเซ็นอยู่บนนั้นหาใช่หมึกจีน หากแต่เป็นคราบโลหิตที่แห้งกรังจนกลายเป็นสีสนิม มู่หรงเซียนกวาดสายตาคมปลาบไปทั่วบริเวณ นางย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ บนพื้นดินที่มีรอยแยกราวกับแผ่นดินถูกผ่าด้วยคมมีดมหึมา "ร่องรอยเช่นนี้มิได้เกิดจากการต่อสู้ธรรมดา... มันเป็นการสังหารฝ่ายเดียว ฝ่ายพรรคมารใช้ค่ายกลโลหิตสูบพลังชีวิตของศิษย์ในสำนักจนแห้งตายคาที่ ก่อนจะเผาทำลายทุกอย่างเพื่อปกปิดหลักฐาน" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสอง และเสียงเศษซากอาคารที่ยังคงปะทุด้วยเปลวไฟสีครามแปลกประหลาด หลินเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดข่มความโกรธเกรี้ยวที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก วิชากระบี่ไร้ลักษณ์สอนให้จิตใจสงบดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ทว่าเมื่อภาพศพของเด็กน้อยศิษย์น้องคนเล็กแห่งสำนักพันธมิตรที่นอนไร้ลมหายใจอยู่ใต้ซากปรักหักพังลอยเข้ามาใน1ความทรงจำ ผิวน้ำในใจเขากลับเดือดพล่านด้วยไอสังหาร "มารโลหิต... มันมิได้ต้องการเพียงแค่คัมภีร์ต้องห้าม" หลินเฟยกล่าวขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยประกายความคิดลึกซึ้ง "มันต้องการลบชื่อของสำนักพันธมิตรออกไปจากแผนทยุทธภพ เพื่อไม่ให้ผู้ใดกล้าขวางทางมันในการครอบครองยุทธจักรอีก" "ถูกต้อง" มู่หรงเซียนเห็นพ้อง นางลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นที่ชายเสื้อเบาๆ "และเป้าหมายต่อไปของมันย่อมไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือสำนักของข้าและสำนักของท่าน" นางหันมามองหลินเฟย แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น นางรู้ดีว่าชายหนุ่มข้างกายมีปมในอดีตเรื่องอาจารย์ผู้ล่วงลับ การได้เห็นสำนักพันธมิตรถูกกวาดล้างเช่นนี้ ย่อมกระตุ้นแผลเก่าในใจของเขาให้ปริแตกออกอีกครั้ง หลินเฟยหันสบตากับนาง รอยยิ้มขื่นๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เจ้ากลัวหรือไม่... มู่หรง" "ข้ากลัวการสูญเสีย... มากกว่าความตาย" มู่หรงเซียนตอบกลับอย่างไม่ลังเล น้ำเสียงของนางมั่นคงและเด็ดเดี่ยว "แต่หากการต้องเดินร่วมทางกับท่านหมายถึงการต้องเผชิญหน้ากับมารโลหิต ข้าก็พร้อมจะสู้จนหยดสุดท้าย... เช่นกันกับท่านใช่ไหม หลินเฟย" ชายหนุ่มพยักหน้ารับช้าๆ มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ที่เหน็บอยู่ข้างเอว ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์แผ่ซ่านออกจากร่างของเขาโดยไม่รู้ตัว มันมิได้รุนแรงเกรี้ยวกราด หากแต่แฝงไว้ด้วยความลุ่มลึกและหนักแน่นดุจขุนเขา ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะคืนกลับมา เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับขนนกก็ดังขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง *แกร๊ก...* หลินเฟยและมู่หรงเซียนชะงักกายพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ ทั้งสองดีดตัวถอยหลังสามก้าวในพริบตา สายตาดุจเหยี่ยวพุ่งตรงไปยังทิศทางของกองเพลิงที่มอดดับ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังเสาหินที่หักพัง ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกสวมไว้ด้วยหน้ากากทองแดงรูปอสูรยิ้มเยาะ ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินเฟยถึงกับลมหายใจสะดุด มิใช่เพราะไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวของมัน... แต่เป็นกระบี่ในมือของบุคคลปริศนาผู้นั้น กระบี่ที่สลักลวดลายเกลียวคลื่นอันคุ้นตา... มันคือกระบี่ประจำตัวของ 'เจ้าสำนักซ่ง' ที่ควรจะตายตกไปพร้อมกับสำนักแห่งนี้แล้วไม่ใช่หรือ! "พวกเจ้า... มาช้าไปก้าวหนึ่งนะ" เสียงแหบแห้งราวกระดาษทรายเสียดสีกันดังลอดออกมาจากหน้ากากอสูร พร้อมกับที่ร่างนั้นโยนสิ่งของบางอย่างตกกระแทกพื้นแทบเท้าของหลินเฟย *ตุบ!* ดวงตาของหลินเฟยเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่กลิ้งอยู่บนพื้น... มันคือป้ายหยกประจำตัวของมารโลหิต ที่บัดนี้มีคราบเลือดสดๆ ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเฝ้ามองวิถีกระบี่นี้ไปกับผมนะครับ... หมื่นกระบี่คืนรัง