ความลับใต้รอยแยก

“หากเจ้ายังลังเลที่จะก้าวเท้าลงไป ก็จงถอยกลับไปเสียตอนนี้... อย่าให้ความอยากรู้อยากเห็นเป็นดั่งคมกระบี่ที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจตัวเอง” เสียงของมู่หรงเซียนราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล นางยืนอยู่เบื้องหน้าผนังหินที่ดูธรรมดาจนน่าสงสัย กลิ่นอับชื้นของรากไม้และกลิ่นสาบสางที่อบอวลอยู่ในอุโมงค์ใต้ดินแห่งนี้เป็นเครื่องยืนยันว่า เราไม่ได้มาผิดที่ หลินเฟยไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ขยับมือที่สั่นน้อยๆ ขึ้นแตะด้ามกระบี่ข้างกาย สายตาของเขาสอดส่องไปตามรอยแยกของหินผาที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ แสงจากคบเพลิงในมือมู่หรงเซียนวูบไหว เผยให้เห็นรอยจารึกโบราณที่เลือนลางแต่ดูดุร้าย มันไม่ใช่ตัวอักษรของสำนักคุณธรรมใดๆ ที่เขาเคยรู้จัก แต่มันคือภาษาที่ถูกบันทึกด้วยความแค้น “ข้าไม่ได้กลัวความตาย มู่หรงเซียน” หลินเฟยเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าเพียงแต่กลัวว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังผนังนี้ จะเปลี่ยนกระบี่ในมือข้าให้กลายเป็นอาวุธสังหารที่ข้าเองก็ไม่อาจควบคุมได้” เขาก้าวไปข้างหน้า ประทับฝ่ามือลงบนรอยแยกนั้น สัมผัสที่ได้รับไม่ใช่ความเย็นของศิลา แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนจางๆ ราวกับชีพจรของสิ่งมีชีวิตกำลังเต้นตุบอยู่ใต้ชั้นหิน หลินเฟยโคจรพลังปราณ 'ไร้ลักษณ์' ของเขาอย่างระมัดระวัง พลังปราณที่เคยพริ้วไหวประดุจสายน้ำยามนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความหนืดข้น มันกำลังสอดประสานเข้ากับกลไกบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ *ครืด...* เสียงหินบดทับกันดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วโถงใต้ดิน ผนังที่เคยปิดตายค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเดินที่ทอดตัวลึกเข้าไปในความมืดมิด ทว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหลังไม่ใช่สมบัติล้ำค่า หากแต่เป็นกระดูกสันหลังของมนุษย์ที่ถูกตรึงไว้กับผนังด้วยโซ่ตรวนที่ทำจากโลหะสีนิล “นี่มัน...” มู่หรงเซียนเบิกตากว้าง แสงคบเพลิงสาดส่องไปกระทบกับแท่นหินกลางห้อง ที่นั่นมีคัมภีร์หนังมนุษย์วางอยู่เพียงเล่มเดียว หลินเฟยเดินเข้าไปช้าๆ ยิ่งเข้าใกล้เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงกระแสปราณที่บิดเบี้ยว กลิ่นไอของวิชา 'ปราณพิฆาตมาร' ที่อาจารย์เคยเตือนไว้เริ่มโชยปะทะใบหน้า มันเป็นวิชาที่ทรงพลังดุจพายุร้าย ทว่าต้องแลกด้วยการสูญเสียสติสัมปชัญญะและจิตวิญญาณของผู้ฝึก “มันคือกุญแจที่มารโลหิตตามหามาตลอดชีวิต” หลินเฟยพึมพำขณะเอื้อมมือไปสัมผัสหน้าปกคัมภีร์ “หากสิ่งนี้ตกไปอยู่ในมือของคนชั่ว ยุทธภพจะกลายเป็นนรกขุมที่ไม่มีวันดับมอด” “ทำลายมันเสีย!” มู่หรงเซียนตะโกนขึ้น น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความร้อนรน “หลินเฟย อย่าได้เปิดดูเนื้อหาในนั้น จิตใจของเจ้าตอนนี้ยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะต้านทานความเย้ายวนของอำนาจที่ไร้ขีดจำกัด!” หลินเฟยชะงัก นิ้วมือของเขาสัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเยียบของคัมภีร์ ทันใดนั้น ความทรงจำภาพเหตุการณ์ในอดีตที่อาจารย์ถูกสังหารก็ฉายชัดขึ้นในหัวสมอง วิชาที่ปรากฏในหน้ากระดาษเหล่านั้นส่องประกายสีแดงฉาน มันไม่ใช่แค่ตัวอักษร แต่มันคือวิถีแห่งการแก้แค้นที่เขารอคอยมาตลอด “หากข้ามีพลังนี้... ข้าจะปกป้องทุกคนได้” เขาพูดกับตัวเองราวกับละเมอ “เจ้าจะไม่มีวันปกป้องใครได้ หากเจ้าหลงทางไปในวิถีมาร!” มู่หรงเซียนปราดเข้ามาจับไหล่เขาแน่น “ดูที่ผนังนั่นสิ คนเหล่านั้น... พวกเขาล้วนเคยเป็นยอดฝีมือที่คิดว่าตนเองจะควบคุมมันได้!” หลินเฟยเบนสายตาไปตามคำพูดของนาง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เมื่อแสงคบเพลิงเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของร่างที่ถูกตรึงอยู่บนผนัง หนึ่งในนั้นมีรูปโฉมที่คล้ายคลึงกับอาจารย์ของเขาอย่างน่าประหลาด หรืออาจเป็นคนคนเดียวกันที่เคยบอกว่าเสียชีวิตไปนานแล้ว ยังไม่ทันที่ความสงสัยจะคลี่คลาย เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช “ในที่สุด... ก็มีคนรุ่นหลังที่กล้าหาญพอจะมาปลดปล่อยพันธนาการแห่งข้าเสียที” เงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบออกจากมุมมืด ประกายกระบี่สีโลหิตตวัดผ่านหน้าหลินเฟยไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนที่ชายชราในชุดคลุมสีดำสนิทจะปรากฏกายขึ้นบนแท่นหิน เขามองหลินเฟยด้วยสายตาที่เหมือนกับมองดูหมากบนกระดานที่ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้ามานับร้อยปี “มารโลหิต...” หลินเฟยเค้นชื่อนั้นออกมาจากลำคอ ชายชราเหยียดยิ้ม “ไม่ใช่หรอกเจ้าหนุ่ม... ข้าคือผู้ที่มอบพลังให้มารโลหิตต่างหาก และวันนี้... ข้าต้องการร่างใหม่ที่ไร้ลักษณ์เช่นเจ้า มาเป็นภาชนะรับพลังที่แท้จริง!” ก่อนที่หลินเฟยจะทันได้ตั้งตัว พื้นห้องใต้เท้าของพวกเขาก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูหินที่ปิดตายเมื่อครู่เลื่อนกลับลงมาปิดสนิท พร้อมกับเสียงกลไกสังหารที่ดังสนั่นไปทั่วทุกทิศทาง เสียงฝีเท้าของกองกำลังนับร้อยกำลังมุ่งหน้ามายังห้องนี้ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ คัมภีร์บนแท่นหินกลับเริ่มลอยขึ้นและแผ่รังสีแห่งมารเข้าครอบงำจิตใจของหลินเฟยโดยตรงจนร่างกายเขาขยับไม่ได้อีกต่อไป ทุกท่านครับ... การเดินทางครั้งนี้เพิ่งจะถึงบทพิสูจน์ที่ยากลำบากที่สุด ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามวิถีกระบี่นี้ไปกับผมนะครับ หมื่นกระบี่คืนรัง