จิตใจที่เริ่มหวั่นไหว

"หากเจ้าเลือกจะหยิบมันขึ้นมา ความแค้นที่ขังอยู่ในใจเจ้าจะได้รับการชำระ... แต่ตัวตนของเจ้าที่เคยเป็นมนุษย์ จะสูญสิ้นไปตลอดกาล" เสียงกระซิบแหบพร่าดั่งเสียงบดขยี้ของกระดูกดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของหลินเฟย คัมภีร์หนังมนุษย์ที่ลอยอยู่เบื้องหน้าแผ่รังสีสีม่วงคล้ำออกมาดุจไอหมอกแห่งความตาย มันไม่ใช่เพียงอักษรวิชา แต่เป็นโซ่ตรวนที่ถักทอจากความอาฆาตของคนนับพัน หลินเฟยกัดฟันจนกรามแทบแตก หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลอาบใบหน้า ร่างกายของเขาราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูที่มองไม่เห็น กระบี่ไร้ลักษณ์ข้างกายสั่นระริกคล้ายพยายามจะกรีดร้องเตือนสติเจ้าของ "หลินเฟย! ฟังข้า... อย่ามองไปที่มัน! จงหลับตาลง แล้วนึกถึงหยดน้ำที่ร่วงหล่นสู่ผิวน้ำนิ่ง!" มู่หรงเซียนตะโกนฝ่าเสียงกลไกสังหารที่กำลังทำงานอย่างบ้าคลั่งรอบด้าน ลูกธนูอาบยาพิษนับสิบพุ่งแหวกอากาศเข้าหาพวกเขา นางสละผ้าแพรประจำกายปัดป้องศรเหล่านั้นด้วยกระบวนท่าที่พลิ้วไหว แต่แววตาของนางกลับฉายความกังวลอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางของนางเอื้อมไปคว้าข้อมือของหลินเฟยไว้แน่น ความเย็นจากไอปีศาจที่แผ่ออกมาจากร่างเขากำลังกัดกินความอบอุ่นในฝ่ามือนางจนซีดขาว หลินเฟยหอบหายใจถี่ สายตาของเขาพร่าเลือน ภาพในหัวไม่ใช่หุบเขาที่เขากำลังยืนอยู่ แต่มันคือภาพอาจารย์ของเขาที่สิ้นลมหายใจท่ามกลางกองเพลิงภายใต้มือของมารโลหิต ความแค้นที่เป็นเสมือนถ่านก้อนใหญ่ในอกค่อยๆ ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง รังสีอำมหิตจากคัมภีร์ราวกับน้ำมันที่ราดลงบนเปลวไฟนั้น "ข้าเห็นมันแล้ว... มู่หรงเซียน..." หลินเฟยพึมพำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว มันแห้งผากและทรงอำนาจเกินกว่าที่ชายหนุ่มผู้โอบอ้อมอารีจะเปล่งออกมา "วิชาที่ฆ่าศัตรูได้ในคราเดียว... วิชาที่ทำให้อาจารย์ไม่ต้องตายฟรี... เพียงแค่ข้าเอื้อมมือไปรับมัน" "นั่นไม่ใช่หนทางของกระบี่ไร้ลักษณ์!" มู่หรงเซียนตวาดกลับ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยน้ำตา "หากเจ้าใช้พลังแห่งความแค้นเป็นที่ตั้ง ต่อให้เจ้าสังหารมารโลหิตได้ เจ้าก็จะกลายเป็นปีศาจเสียเอง แล้วเจ้าจะต่างอะไรจากศัตรูที่เจ้าเกลียดชังเล่า!" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกองกำลังหุ้มเกราะดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ประตูกลไกชั้นในสุดเริ่มเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของชายชราในชุดสีดำสนิท ดวงตาของมารโลหิตจ้องมองมายังพวกเขาราวกับมองดูแมลงที่ติดกับดัก เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ "เจ้าหนุ่ม... ความแค้นที่รุมเร้าเจ้ามันหอมหวานเสียจริง" มารโลหิตหัวเราะเสียงต่ำ เสียงนั้นกดทับขวัญกำลังใจของผู้ฟัง "ยอมรับเสียเถิด มนุษย์ผู้มีเกียรติย่อมพ่ายแพ้แก่กิเลสเสมอมา จงรับมันไป แล้วล้างบางยุทธภพที่ทรยศต่อเจ้าให้สิ้นซาก" หลินเฟยรู้สึกว่ามือของเขาค่อยๆ ยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ พลังปราณที่เคยไหลเวียนอย่างอิสระบัดนี้กลับขุ่นมัวดั่งโคลนตม เขาเหลือบมองมู่หรงเซียนที่ยืนขวางหน้าเขาไว้โดยไม่เกรงกลัวคมกระบี่ของพวกมาร นางไม่ได้ปกป้องเขาเพราะนางมองเห็นฝีมือของเขา แต่ปกป้องเขาเพราะนางมองเห็น "จิตวิญญาณ" ที่ยังหลงเหลืออยู่ในตัวเขา "หากข้าเลือกล้างแค้นด้วยวิถีมาร ข้าจะยังคู่ควรที่จะยืนข้างเจ้าหรือไม่?" หลินเฟยถามขึ้นท่ามกลางความโกลาหล มู่หรงเซียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาแม้ในยามวิกฤต "หากเจ้าเลือกเส้นทางนั้น เจ้าจะไม่มีวันได้ยืนข้างใครอีกเลย เพราะเจ้าจะโดดเดี่ยวในนรกของเจ้าเอง แต่ถ้าเจ้าเลือกวางมันลง... เราจะยังมีลมหายใจไปก้าวข้ามผ่านโชคชะตาที่บิดเบี้ยวนี้ด้วยกัน" คำตอบของนางเปรียบเสมือนน้ำค้างแข็งที่หยดลงบนถ่านร้อน หลินเฟยหลับตาลงแน่น พลังกดดันที่เคยตรึงร่างเขาเริ่มสั่นคลอน เขาทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด แทนที่จะคว้าคัมภีร์ เขาปลดปล่อยปราณกระบี่ที่บีบอัดอยู่ในจุดชีพจรทั้งหมดออกไปรอบทิศทาง ไม่ใช่เพื่อสังหาร แต่เพื่อ "ทำลาย" เปรี้ยง! แรงปะทะจากปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ส่งผลให้แท่นหินที่วางคัมภีร์แตกละเอียด เสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากเศษหนังมนุษย์ที่มอดไหม้เป็นจุล รังสีแห่งมารสลายตัวลงชั่วขณะ เปิดช่องว่างให้หลินเฟยและมู่หรงเซียนพุ่งทะยานออกจากห้องโถงที่กำลังถล่มลงมา ทว่าเมื่อพวกเขาพ้นออกมายังโถงทางเดินกว้าง เบื้องหน้ากลับไม่ใช่ทางออกที่ควรจะเป็น แต่เป็นลานประหารเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยเงาร่างของนักฆ่าชุดดำนับร้อยที่ยืนรออยู่ และที่ใจกลางลานนั้น ชายชุดคลุมสีทองที่ดูคุ้นตายืนหันหลังให้พวกเขาอยู่ ชายผู้นั้นค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่หลินเฟยไม่มีวันลืม... ใบหน้าของอาจารย์ที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้ว! "ศิษย์รัก... เจ้าตัดสินใจได้ดีมาก" ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นเหมือนครั้งยังมีชีวิต "แต่เจ้าคิดหรือว่า ความเมตตาของเจ้าจะทำให้เจ้ามีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ได้?" เขายกมือขึ้น ชี้ปลายกระบี่ตรงมาที่หลินเฟย "และตอนนี้... ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องเลือกระหว่างความรักที่มีต่อสตรีผู้นี้ กับการแก้แค้นให้แก่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว" ห่างออกไปในมุมมืดของลานประหาร มู่หรงเซียนสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่รุนแรงกว่ามารโลหิตหลายเท่าตัว นางรีบคว้าแขนหลินเฟยไว้ แต่สิ่งที่นางเห็นคือหลินเฟยเริ่มก้าวเดินเข้าไปหาชายผู้นั้นอย่างเลื่อนลอย ราวกับสูญเสียการควบคุมจิตใจไปอีกครั้ง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในยุทธภพแห่งความสับสนนี้ร่วมกับข้าพเจ้าครับ หมื่นกระบี่คืนรัง