ทางแยกแห่งชะตากรรม

"เจ้าจงเลือกระหว่าง 'ยอดฝีมือผู้ไร้หัวใจ' กับ 'คนธรรมดาที่กุมมือคนรักเดินเข้าสู่ความตาย' หลินเฟย... ยุทธภพไม่ได้ต้องการวีรบุรุษ แต่ต้องการหมากที่เชื่องมือข้าเท่านั้น" เสียงของมารโลหิตดังก้องอยู่ในโถงหินอับชื้น กลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน หลินเฟยยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาสีดำทมิฬ ปลายกระบี่ในมือสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่สุมอยู่ในอกจนแทบระเบิด ข้างกายเขา มู่หรงเซียนนอนหายใจรวยริน ร่างกายของนางถูกอาบด้วยปราณพิษหยินมืดที่ค่อยๆ กัดกินชีพจรหัวใจอย่างช้าๆ "เจ้าไม่ได้เป็นผู้บงการชะตาข้า" หลินเฟยเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาที่เคยสงบนิ่งดุจผิวน้ำบัดนี้วาวโรจน์ด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะ "ข้าฝึกวิชากระบี่ไร้ลักษณ์มาเพื่อปกป้อง ไม่ใช่เพื่อเป็นทาสรับใช้ความทะเยอทะยานของคนโฉดเขลาเช่นเจ้า" มารโลหิตหัวเราะร่า เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดแก้วหู "งั้นรึ? งั้นลองดูสิว่า หากข้าดับสูญปราณกระบี่ในกายเจ้าทิ้งไปเสีย วิชาที่เจ้าภาคภูมิใจจะยังคุ้มครองนางได้หรือไม่!" มู่หรงเซียนขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย มือเรียวบางที่เย็นเฉียบเอื้อมมาจับชายเสื้อของหลินเฟยไว้แน่น "เฟย... อย่า... อย่าเสียสละวิชาของท่านเพื่อข้า วิชาคือชีวิตของท่าน หากไร้วิชา ท่านก็ไม่ต่างจากคนพิการที่เดินเข้าสู่ปากเสือ" หลินเฟยหันไปมองคนรัก ดวงตาของเขาอ่อนแสงลงทันที ความสง่างามและความน่าเกรงขามในฐานะจอมยุทธ์มลายหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มผู้เจ็บปวดที่พยายามคว้าเศษเสี้ยวแห่งความสุขครั้งสุดท้าย เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูนาง "วิชาที่ข้าฝึกมา หากมันไม่สามารถรักษาชีวิตผู้เป็นที่รักได้ วิชาเหล่านั้นก็เป็นเพียงขยะที่ไร้ค่าต่อให้เป็นจอมยุทธ์อันดับหนึ่งของใต้หล้า หากต้องอยู่โดยปราศจากเจ้า ข้าก็จะเป็นเพียงซากศพที่เดินได้เท่านั้น" เขาวางกระบี่ไร้ลักษณ์ลงบนพื้นหิน เสียงเหล็กกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของฟ้าดิน ก่อนจะเริ่มโคจรปราณธรรมที่สั่งสมมานับสิบปีด้วยความยากลำบาก หลินเฟยไม่ได้ใช้มันเพื่อสู้รบ แต่เขากำลัง 'ทำลาย' มัน "จงมา!" หลินเฟยตะโกนก้อง กางมือออกรับกระแสปราณสีดำที่มารโลหิตซัดเข้ามา ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้าน เส้นลมปราณทั่วร่างถูกตีกลับอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดราวกับถูกเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าสู่กระดูกดำ หลินเฟยกัดฟันจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก แต่มือของเขายังคงประคองร่างมู่หรงเซียนไว้มั่น วิชากระบี่ไร้ลักษณ์... ที่เขาบรรลุถึงขั้นสูงสุด กำลังถูกกระแสปราณมืดของมารโลหิตกัดกินและชะล้างออกไปจนหมดสิ้น ทุกกระบวนท่า ทุกปรัชญาเต๋า ทุกหยาดเหงื่อที่เคยแลกมา บัดนี้กำลังสูญสลายกลายเป็นเพียงว่างเปล่า มารโลหิตมองภาพนั้นด้วยความสมเพช "น่าสมเพชนัก... จอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ยอมกลายเป็นคนไร้ค่าเพียงเพื่อหญิงนางเดียว เจ้ามันก็แค่ปุถุชนที่ยึดติดในกามกิเลส" "เจ้าเข้าใจคำว่า 'ธรรม' ผิดไปแล้ว" หลินเฟยกล่าวเสียงแผ่วขณะที่เลือดไหลซึมจากดวงตา "ธรรมไม่ใช่การบรรลุพลังสูงสุดเพื่อครองโลก แต่คือการรักษาสิ่งที่ควรค่าแก่การปกป้องเอาไว้ต่างหาก" เมื่อกระแสปราณสุดท้ายหลุดลอยออกจากร่าง หลินเฟยทรุดฮวบลงกับพื้น ร่างกายของเขาอ่อนแรงราวกับใบไม้ที่ร่วงโรย ปราณพิษในร่างของมู่หรงเซียนหยุดชะงักและสลายไปอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยการ 'ถ่ายเท' พลังชีวิตของเขาเข้าไปแทนที่ มู่หรงเซียนลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของชายที่รัก "เฟย! ท่านทำอะไรลงไป..." นางปล่อยโฮออกมา หลินเฟยยิ้มบางๆ ความเจ็บปวดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเบาสบายที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาพยายามยื่นมือไปลูบแก้มของนาง แต่แล้วเสียงปรบมือที่ดังมาจากมุมมืดของโถงหินก็หยุดทุกการเคลื่อนไหว "ซึ้งใจยิ่งนัก... ความรักคือพันธนาการที่งดงามเสมอ" ร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิด เขาผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ท่านอาจารย์' ที่หลินเฟยเข้าใจว่าเสียชีวิตไปนานแล้ว เขาสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาที่เคยเปี่ยมด้วยความเมตตาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ มือหนึ่งของเขาถือกระบี่ไร้ลักษณ์ของหลินเฟยไว้มั่น "เจ้าทำได้ดีมาก หลินเฟย" ท่านอาจารย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ "ข้าเฝ้ารอคอยให้เจ้าทำลายวิชาของตนเองมาตลอดสิบปี เพื่อที่ข้าจะได้สืบทอดกระบี่นี้ในร่างที่ไร้ซึ่ง 'จิตใจมนุษย์' มาขวางกั้นอย่างสมบูรณ์เสียที" หลินเฟยเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปทั่วกระดูกสันหลัง เขาพยายามขยับตัวแต่กลับไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง ในขณะที่มู่หรงเซียนดึงกริชออกมาหวังจะปกป้องคนรัก ทว่ากลับถูกแรงกดดันมหาศาลจากอาจารย์กดทับจนทรุดลงกับพื้น "อย่าได้เสียใจไปเลย" ท่านอาจารย์ยิ้ม มือที่ถือกระบี่เริ่มส่องแสงสีเงินประหลาด "เจ้าเป็นเพียงหินลับมีดที่ยอดเยี่ยมที่สุด... และตอนนี้ หินลับมีดก้อนนี้ก็หมดหน้าที่ลงแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเส้นทางสายกระบี่นี้มาด้วยกันนะครับ หมื่นกระบี่คืนรัง