หนทางสู่ยอดเขาเมฆา

"หากเจ้าก้าวเท้าผิดเพียงนิ้วเดียว เส้นทางสายนี้จะกลายเป็นสุสานของเจ้าทันที หลินเฟย" เสียงของมู่หรงเซียนราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยน้ำหนักที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่า นางยืนนิ่งอยู่หน้าช่องเขาสีเลือดที่ถูกขนาบด้วยหินผารูปทรงประหลาดคล้ายฟันอสูร หมอกสีม่วงคล้ำไหลวนเวียนอยู่ที่ปากทางเข้า ราวกับมีชีวิตและกำลังกระหายเลือดจากผู้มาเยือน หลินเฟยหยุดฝีเท้า ดวงตาคมปลาบของเขาจ้องมองลึกลงไปในความมืดมิดเบื้องหน้า มือขวาของเขากุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความทรงจำเมื่อครั้งที่อาจารย์ถูกมารโลหิตปลิดชีพยังคงแจ่มชัดเหมือนรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย "ข้ารู้ดี มู่หรง" หลินเฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวาน "แต่คัมภีร์เล่มนั้น... มันคือความหวังเดียวที่จะหยุดยั้งเลือดในยุทธภพไม่ให้หลั่งนองไปมากกว่านี้ ข้าสูญเสียอาจารย์ไปแล้ว ข้าจะไม่ยอมสูญเสียแผ่นดินนี้ไปอีก" "การมีชีวิตอยู่เพื่อผดุงคุณธรรม กับการเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อทำตามอุดมการณ์ มันต่างกันเพียงแค่ความเฉลียวฉลาดเท่านั้นนะ หลินเฟย" นางหันมามองเขา สายตาของมู่หรงเซียนสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะแทนที่ด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว "ข้าจะนำหน้าไปก่อน หากภายในสิบก้าวไม่มีกับดักกลไกใด ให้เจ้าตามมาทันที" ทั้งสองเคลื่อนที่เข้าสู่เขตแดนอันตราย กลิ่นอายความตายอบอวลไปทั่ว หินผาสองข้างทางไม่เพียงแค่สกัดกั้นแสงตะวัน แต่ดูเหมือนจะดูดกลืนพลังปราณของเหล่าผู้กล้าที่ย่างกรายเข้ามา หลินเฟยสัมผัสได้ถึงกระแสลมที่ผิดปกติ กระแสปราณในร่างของเขาเต้นเร่าราวกับเตือนถึงภัยพิบัติที่ซ่อนตัวอยู่เงียบเชียบ *ฉึก!* เสียงโลหะขัดกันดังขึ้นแผ่วเบา หลินเฟยตวัดกระบี่ออกไปโดยสัญชาตญาณ คมกระบี่ไร้ลักษณ์วาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งที่ไร้กระบวนท่า แต่มันกลับตัดสายธนูที่ซ่อนอยู่หลังชะง่อนผาขาดสะบั้นราวกับตัดสายฝนที่โปรยปราย "ระวัง! มันไม่ได้มาแค่คนเดียว" หลินเฟยคำราม เงาร่างสามสายพุ่งทะยานออกมาจากเงามืด สวมชุดดำสนิทปิดบังใบหน้า ดวงตาของพวกมันเปล่งประกายสีแดงก่ำผิดธรรมชาติ นั่นคือเหล่าสมุนเดนตายของมารโลหิตที่ถูกฝึกฝนด้วยวิชาดึงพลังจากวิญญาณคนเป็น มันไม่ใช่ยอดฝีมือธรรมดา แต่มันคือหุ่นเชิดที่มีเพียงสัญชาตญาณการฆ่า การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างเงียบเชียบทว่าดุเดือด หลินเฟยเคลื่อนไหวพริ้วไหวราวกับสายน้ำที่ไหลผ่านหินผา กระบี่ของเขาไม่เคยปะทะตรงๆ กับอาวุธของศัตรู แต่ใช้ท่วงท่าที่ยืดหยุ่นโอนอ่อนโต้ตอบกลับไปจนเหล่าหุ่นเชิดเริ่มเสียหลัก มู่หรงเซียนอาศัยจังหวะที่ศัตรูเสียหลัก ปล่อยเข็มเงินอาบยาพิษจากปลายแขนเสื้อ ปลิดชีพหุ่นเชิดตัวหนึ่งลงในพริบตา "อย่าให้พวกมันล้อม! กลิ่นอายของพวกมันเปลี่ยนไปแล้ว ดูนั่น!" มู่หรงเซียนร้องเตือน หลินเฟยเงยหน้าขึ้นมองเบื้องบน ยอดเขาเมฆาที่พวกเขาหมายปองไม่ได้เงียบสงบอย่างที่คิด ยอดเขานั้นกำลังสั่นสะเทือน เลือดสีดำเหนียวข้นกำลังไหลหลากลงมาตามทางเดินดุจธารน้ำตก มันคืออาคมของมารโลหิตที่เตรียมไว้ต้อนรับผู้มาเยือนอย่างเต็มรูปแบบ "มันไม่ต้องการแค่คัมภีร์ แต่มันต้องการหัวใจของเจ้า เพื่อหลอมรวมพลังปราณที่บริสุทธิ์ที่สุดเข้ากับวิชาอมตะของมัน!" มู่หรงเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะที่เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามไรผม หลินเฟยยืนหยัดมั่นคงท่ามกลางวงล้อมที่บีบเข้ามา "ถ้ามันต้องการหัวใจของข้า... ก็ต้องดูว่ามันจะจ่ายค่าตอบแทนด้วยชีวิตของมันเองได้หรือไม่" เขาสูดลมหายใจลึก ปรับปราณในกายให้เข้ากับกระแสลมที่พัดผ่านช่องเขา ความรู้สึกว่างเปล่าไร้ลักษณ์เริ่มครอบงำจิตใจ เขาไม่โกรธแค้น ไม่เกรงกลัว มีเพียงความนิ่งสงบดุจผิวน้ำก่อนเกิดพายุใหญ่ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่ดูสูงส่งและทรงอำนาจกว่าใครก็ก้าวออกมาจากหลังผา ใบหน้านั้นคือคนที่หลินเฟยคุ้นเคยดี... ใบหน้าของอาจารย์ที่เขาเพิ่งทำพิธีฝังศพไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน มือของหลินเฟยสั่นเทา กระบี่ในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น "อาจารย์...?" เขาพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือที่สุดเท่าที่เคยมีมา ชายที่ใบหน้าเหมือนอาจารย์ยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่เต็มไปด้วยความอำมหิตผิดกับความเมตตาที่เคยได้รับ และยิ้มนั้นทำลายความเชื่อมั่นทั้งหมดของหลินเฟยจนแตกสลายไม่มีชิ้นดี "ศิษย์โง่... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าคัมภีร์ที่เจ้าตามหา คือสิ่งที่ช่วยกอบกู้ยุทธภพ?" เสียงของศัตรูนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ "คัมภีร์เล่มนี้... คือบันทึกรายชื่อคนที่จะต้องถูกสังเวยเพื่อให้ข้าฟื้นคืนชีพ และชื่อของเจ้า... ก็อยู่ในหน้าแรกสุดด้วยเช่นกัน" ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้นถึงขีดสุด กองทัพหุ่นเชิดนับร้อยเริ่มเผยร่างออกมาจากหมอกควัน มู่หรงเซียนที่ยืนอยู่ข้างกายหลินเฟยกลับชักกระบี่ออกมา... แต่ปลายกระบี่ของนาง ไม่ได้หันไปทางศัตรู หากแต่จ่อตรงเข้าที่แผ่นหลังของหลินเฟย! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเฝ้ามองวิถีกระบี่นี้ไปกับผมนะครับ... หมื่นกระบี่คืนรัง