มิตรภาพท่ามกลางดาบ

“เจ้าจะตามข้าไปถึงเมื่อใด มู่หรงเซียน? ยุทธภพกว้างใหญ่ไพศาล ทางใครทางมันย่อมสงบสุขกว่าการเอาชีวิตมาเสี่ยงกับคนอมทุกข์เช่นข้า” หลินเฟยเอ่ยพลางใช้กิ่งไม้แห้งเขี่ยกองไฟที่เริ่มมอดดับ สายตาของเขามิได้จับจ้องที่เปลวไฟ แต่กลับมองทะลุผ่านความมืดมิดของป่าทึบไปสู่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า เสียงถอนหายใจของเขาสั่นไหวเล็กน้อยคล้ายเศษเสี้ยวของความเจ็บปวดที่ยังคงฝังรากลึก มู่หรงเซียนไม่ได้ตอบในทันที นางเพียงแต่ขยับกายเข้ามาใกล้กองไฟอีกนิด แสงสีส้มแดงฉาบลงบนใบหน้าเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว นางหยิบขวดสุราขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะส่งให้เขาอย่างถือวิสาสะ “ยุทธภพกว้างใหญ่ก็จริง แต่คนที่จะเข้าใจวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ของท่านเหลือเพียงข้าผู้เดียว หลินเฟย... ท่านกำลังหนีปมในใจตนเอง หรือกำลังหนีการเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า มารโลหิตไม่ได้ต้องการเพียงแค่คัมภีร์ แต่มันต้องการทำลายศรัทธาในหัวใจของท่านให้สิ้นซาก” คำพูดนั้นราวกับคมกระบี่ที่กรีดลงกลางใจ หลินเฟยชะงักมือที่กำลังถือสุรา สายตาคมกริบหันไปจ้องมองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ในยามนี้ความเงียบเข้าปกคลุมรอบกาย เหลือเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่ส่งเสียงร้องเตือนภัยราวกับจะบอกว่าความสงบนี้เป็นเพียงภาพลวงตา “ศรัทธาหรือ?” หลินเฟยแค่นหัวเราะ “อาจารย์ข้าตายเพราะศรัทธาในความยุติธรรม แล้วดูผลตอบแทนที่ข้าได้รับสิ สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงกระบี่ทื่อๆ เล่มหนึ่งกับวิชาที่ไร้ซึ่งจุดหมาย” “นั่นแหละคือสิ่งที่ท่านเข้าใจผิด” มู่หรงเซียนขยับเข้ามาจนลมหายใจของนางปะทะกับไออุ่นของกองไฟ “วิชากระบี่ของท่านไร้ลักษณ์ เพราะมันมิได้ถูกพันธนาการด้วยชื่อเสียงหรืออำนาจ แต่มันกำลังไหลไปตามกระแสแห่งความถูกต้องที่ท่านเองก็ยังปฏิเสธไม่ได้ การที่ท่านยอมให้ข้าร่วมทาง ก็เพื่อพิสูจน์ว่าคนอย่างท่านไม่ได้เดินบนเส้นทางสายนี้เพียงลำพัง” หลินเฟยเงียบไปครู่ใหญ่ เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ฉายชัดในแววตาของหญิงสาวผู้นี้ นางมิใช่เพียงธิดาเจ้าสำนักที่สูงศักดิ์ แต่นางคือคนเพียงคนเดียวที่มองเห็นตัวตนที่แตกสลายของเขาโดยไม่คิดจะฉกฉวยโอกาส “หากเจ้าเลือกเดินเส้นทางนี้แล้ว อย่าได้ถามหาจุดจบที่งดงาม” หลินเฟยลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งทอดเงายาวไปกับพื้นดิน “มารโลหิตไม่ใช่ศัตรูที่เอาชนะด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว มันคือปีศาจที่เกิดจากความโลภที่ฝังอยู่ในใจคน หากเจ้าก้าวข้ามเส้นขนานนี้ไปแล้ว เจ้าจะหันหลังกลับไม่ได้อีกตลอดกาล” “ข้ามิได้ต้องการทางกลับ” มู่หรงเซียนลุกขึ้นยืนเคียงข้างเขา “ข้าต้องการเพียงแค่เห็นว่า ความยุติธรรมที่ท่านเชื่อมั่น จะสามารถสยบพายุโลหิตนี้ได้หรือไม่” ทั้งสองสบตากันในความมืดมนของราตรี เป็นสัญญาใจที่ไม่มีคำสาบานใดจะขลังไปกว่านี้ ในขณะที่พวกเขากำลังจะออกเดินทาง ความรู้สึกหนักอึ้งในอากาศก็แปรเปลี่ยนไป กลิ่นไอของความตายพัดโชยมาพร้อมกับลมเย็นเยือกที่ผิดธรรมชาติ หลินเฟยชักกระบี่ออกจากฝักเพียงเศษเสี้ยวของนิ้วมือ เสียงโลหะกระทบฝักดังกังวานสั้นๆ ก่อนจะเงียบหายไป เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่คุ้นเคย ไอสังหารที่เป็นดั่งเงาตามตัวของอาจารย์เขาที่ล่วงลับไปแล้ว “มีคนมา” หลินเฟยกระซิบ สัมผัสภายในร่างกายของเขาสั่นไหว ปราณกระบี่ไหลเวียนดุจสายน้ำที่กำลังกักเก็บพลังงานมหาศาลไว้ในเขื่อน ทันใดนั้นเอง แสงสีเงินพุ่งผ่านพุ่มไม้ด้วยความเร็วเกินกว่าสายตามนุษย์จะมองทัน มันไม่ใช่การจู่โจมด้วยอาวุธ แต่เป็นจดหมายที่ถูกซัดมาด้วยปราณอันลึกลับ ปักเข้าที่ต้นไม้ข้างกายของมู่หรงเซียนอย่างแม่นยำจนเปลือกไม้แตกกระจาย มู่หรงเซียนดึงกระดาษออกมาคลี่ดู ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือที่จับกระดาษสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เกิดอะไรขึ้น?” หลินเฟยถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง มู่หรงเซียนหันมามองเขา สีหน้าของนางซีดเผือด “จดหมายฉบับนี้... ประทับตราของสำนักข้าเอง แต่มันถูกส่งมาในนามของ... มารโลหิต” เดี๋ยวก่อน มู่หรงเซียนรีบอ่านเนื้อความด้านในก่อนจะอุทานด้วยความตกใจ “มันระบุว่า พ่อของข้า... เจ้าสำนักใหญ่ ถูกจับตัวไปตั้งแต่วันที่พวกเราพบกันครั้งแรก และคนที่ท่านร่วมเดินทางมาด้วยตลอดหลายวันมานี้ มิใช่บิดาของข้า แต่เป็น...” เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดด้านหลังของทั้งสอง ร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะที่แหลมสูงจนบาดหู หลินเฟยตวัดกระบี่เตรียมรับมือ แต่ทว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับมีใบหน้าที่เหมือนกับอาจารย์ของเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ความเงียบเข้าครอบงำชั่วขณะ หลินเฟยตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังโดยความทรงจำที่ตนเองเคารพรักที่สุดกำลังกัดกินจิตวิญญาณของเขาจนแทบสิ้นสติ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเฝ้ามองวิถีกระบี่นี้ไปกับผมนะครับ... หมื่นกระบี่คืนรัง