ปะทะมารโลหิต

"เจ้ากำลังทำลายวิถีที่อาจารย์พร่ำสอนมาตลอดชีวิตเพียงเพื่ออำนาจที่ไม่มีวันจีรังงั้นหรือ มู่หรงเซียน!" เสียงคำรามของหลินเฟยดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินเก่าแก่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือเขาสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความปวดร้าวที่ทิ่มแทงใจดั่งเข็มนับหมื่นเล่ม ตรงหน้าเขาคือหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ นางยืนอยู่เคียงข้างร่างเงาอัปลักษณ์ที่ปกคลุมด้วยไอสังหารสีแดงฉาน—มารโลหิต มู่หรงเซียนไม่ได้หันกลับมามอง ดวงตาของนางว่างเปล่าราวกับน้ำในบึงที่ไร้ระลอกคลื่น มือเรียวงามของนางวางอยู่บนไหล่ของชายชราผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยรอยแผลเป็นจากวิชาต้องห้าม "เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ หลินเฟย" เสียงของนางราบเรียบ เย็นชาจนคนฟังต้องหนาวสะท้านถึงกระดูกสันหลัง "สิ่งที่ท่านอาจารย์สอนเรามานั้น คือกรงขังที่ครอบงำพวกเราไว้ต่างหาก การจะบรรลุวิถีที่แท้จริง ต้องกล้าที่จะก้าวข้ามขอบเขตระหว่างธรรมะและอธรรม... เจ้าเลือกได้เพียงสองทาง คือวางกระบี่ลงแล้วยอมรับชะตากรรม หรือจะสังหารข้า เพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดบนกองซากศพของคนที่เจ้าห่วงใยที่สุด" มารโลหิตหัวเราะร่า เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดหู "เลือกมาสิ เจ้าหนุ่ม! โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความเมตตา แต่ขับเคลื่อนด้วยโลหิตของผู้อ่อนแอ หากเจ้าไม่ลงมือ นางก็ต้องลงมือ... และข้าบอกได้เลยว่า นางลงมือได้เด็ดขาดกว่าเจ้าหลายเท่านัก" หลินเฟยหลับตาลง ภาพในวันวานย้อนกลับมาดั่งสายน้ำที่ไหลย้อนกลับ ยามที่เขาและนางเคยร่วมฝึกฝนวิชาใต้แสงจันทร์ คำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้ว่าจะมีกันและกันในยุทธภพที่โหดร้าย บัดนี้คำเหล่านั้นกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดเขาไว้กับความเจ็บปวด "ข้าเลือกไม่ได้..." หลินเฟยพึมพำ แต่แล้วลืมตาขึ้น แววตาที่เคยหวั่นไหวกลับแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ดุจยอดเขาไท่ซาน "ข้าไม่ได้เลือกที่จะสังหารเจ้า และข้าไม่ได้เลือกที่จะจำนนต่อมารร้าย ข้าเลือกที่จะคืนความเป็นธรรมให้แก่ผืนปฐพีนี้ แม้ว่าบทลงโทษนั้นจะต้องแลกด้วยชีวิตของข้าเองก็ตาม!" ทันทีที่สิ้นคำ ร่างของหลินเฟยก็หายวับไปราวกับภูตผี ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกมาโดยไร้การตั้งท่า มันไม่ใช่การจู่โจมที่รุนแรง หากแต่เป็นการเคลื่อนไหวที่กลมกลืนกับมวลอากาศ กระบี่พุ่งตรงไปยังทิศทางของมารโลหิต แต่ทว่า... มู่หรงเซียนกลับขวางหน้าเขาไว้ด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่า นางชักกระบี่ประจำกายที่อาบด้วยแสงสีแดงจางๆ เข้าปะทะกับเขาอย่างดุเดือด *เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะกระบี่สว่างวาบไปทั่วห้องโถง หลินเฟยสัมผัสได้ถึงแรงปะทะที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ นางไม่ได้ออมมือให้นางเลยสักนิด "เจ้าอ่อนแอลงนะ หลินเฟย" มู่หรงเซียนกระซิบข้างหูเขาขณะที่ทั้งคู่ดึงกระบี่ออกแล้วประจันหน้ากันในระยะประชิด "ความลังเลคือยาพิษที่ร้ายแรงที่สุดสำหรับจอมยุทธ์" "ความรักไม่ใช่ความอ่อนแอ มู่หรงเซียน" หลินเฟยตอบกลับพลางถอยหลังตั้งหลัก "แต่มันคือเครื่องเตือนใจว่าเหตุใดข้าถึงยังต้องยืนหยัดอยู่ตรงนี้" เขารวบรวมลมปราณทั้งหมดที่มี เปลี่ยนกระบี่ไร้ลักษณ์ให้กลายเป็นสายน้ำที่โอบล้อมรอบกายมารโลหิต นี่คือวิชาที่อาจารย์เคยสอนไว้ในฐานะ 'เคล็ดลับแห่งการคืนสู่ความว่างเปล่า' มันไม่ใช่การสู้เพื่อเอาชนะ แต่เป็นการสู้เพื่อหยุดยั้งการทำลายล้าง มารโลหิตแผดเสียงร้องโหยหวนเมื่อปราณกระบี่ของหลินเฟยแทรกซึมเข้าไปในจุดชีพจรที่บิดเบี้ยวของเขา แต่ในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนกำลังจะจบลง มู่หรงเซียนกลับแทงกระบี่เข้ามาจากมุมอับ! หลินเฟยเบิกตากว้าง เขาไม่ได้หลบ เขาปล่อยให้ปลายกระบี่ของหญิงสาวแทงทะลุผ่านหัวไหล่ซ้ายของเขาไป ความเจ็บปวดแผ่ซ่าน แต่เขากลับฉวยโอกาสนั้นรวบตัวนางเข้ามากอดแน่น กระซิบที่ข้างหูของนางด้วยเสียงอันสั่นเครือ "ข้าไม่ต้องการให้เจ้าตายด้วยน้ำมือของข้า... หากวันนี้ข้าต้องจากไป ขอให้ข้าได้จากไปในอ้อมกอดของเจ้า ดีกว่าต้องอยู่บนโลกที่ไร้ซึ่งหัวใจของเจ้า" มู่หรงเซียนชะงัก ร่างกายของนางสั่นเทา กระบี่ในมือร่วงหล่นลงพื้น มารโลหิตที่เห็นเหตุการณ์เริ่มลนลาน มันเร่งเร้าพลังปราณสีเลือดจนบรรยากาศโดยรอบเริ่มแตกร้าว "ทำอะไรของเจ้า! ฆ่ามันเดี๋ยวนี้! หากไม่ฆ่ามัน พวกเราทุกคนจะต้องตายไปพร้อมกับความลับของสำนัก!" ทว่า ในขณะที่มารโลหิตกำลังจะระเบิดพลังครั้งสุดท้าย ประตูหินบานใหญ่ที่ปิดตายอยู่กลับพังทลายลงด้วยแรงกระแทกมหาศาลจากภายนอก ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างหนักแน่นและเงียบเชียบ "ความลับของสำนักงั้นหรือ..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืด "ข้าว่าข้าควรจะเป็นคนตัดสินเองนะ ว่าใครควรจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่" หลินเฟยหันไปมองทั้งที่เลือดสีแดงฉาดกำลังไหลรินอาบแขนเสื้อ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง บุรุษในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาที่ก้าวเข้ามานั้น คือชายที่ทุกคนในยุทธภพต่างเชื่อว่าสิ้นชีพไปเมื่อสิบปีก่อน อาจารย์ของเขา... ผู้ซึ่งบัดนี้กลับถือดาบในตำนานที่สะท้อนแสงสีดำสนิทดุจความว่างเปล่า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับหลินเฟยจนถึงบทนี้ ความจริงที่รออยู่ในตอนหน้าอาจเปลี่ยนทุกอย่างที่คุณเคยเชื่อมั่นไปตลอดกาลครับ หมื่นกระบี่คืนรัง