มารสิ้นฤทธิ์

"เจ้าคิดว่าความว่างเปล่ามีน้ำหนักเพียงใดหรือ มารโลหิต?" หลินเฟยเอ่ยถามขณะที่ปลายกระบี่ในมือของเขาสั่นไหวเพียงแผ่วเบา ร่องรอยของคมกระบี่ไร้ลักษณ์ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่จุดตายของคู่ต่อสู้ แต่กลับวนเวียนอยู่รอบกายราวกับจะตัดขาดเส้นสายแห่งปราณที่เชื่อมต่อระหว่างศัตรูและผืนปฐพี มารโลหิตหัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วโถงใหญ่ของพรรคมารที่บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง ดวงตาที่เคยฉายแววอำมหิตบัดนี้กลับมีเพียงความบ้าคลั่งที่ใกล้ดับสูญ "ความว่างเปล่าหรือ? ฮ่าๆๆ! เจ้ามันก็แค่เด็กน้อยที่ถูกจริตธรรมะล้างสมอง ยุทธภพนี้ไม่มีที่ว่างให้ผู้มีเมตตา มีเพียงผู้ที่เหยียบย่ำผู้อื่นได้สูงส่งที่สุดเท่านั้นจึงจะเป็นผู้ชนะ!" มู่หรงเซียนซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังกระชับกระบี่ในมือแน่น เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในจิตใจของหลินเฟย เขาไม่ใช่คนไร้ความรู้สึก การต้องดับลมหายใจของผู้ที่เคยเป็นอาจารย์ของอาจารย์ตนเองไม่ใช่เรื่องง่ายดาย แต่ทว่าในยามนี้ หากหลินเฟยลังเล พรรคมารที่พร้อมจะพ่นพิษร้ายเข้าสู่ใต้หล้าจะไม่มีวันหมดสิ้นไป "ท่านเข้าใจผิดแล้ว" หลินเฟยกล่าวพลางก้าวเท้าอย่างเชื่องช้า "ชัยชนะที่ได้มาจากการทำลายผู้อื่น ย่อมไม่มีวันยั่งยืน เพราะท้ายที่สุด ความโลภจะย้อนกลับมากลืนกินผู้เป็นเจ้าของเสียเอง... เช่นเดียวกับที่ท่านกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้" มารโลหิตคำรามลั่น โลหิตปราณสีคล้ำทะลักออกจากกายราวกับสายน้ำป่าที่พังทลายเขื่อนกั้น แต่มันกลับไม่มีท่าทีจะโจมตีหลินเฟยโดยตรง มันกลับค่อยๆ ซึมลึกเข้าสู่ผิวหนังของตัวมันเองจนเส้นเลือดดำปูดโปน ร่างกายของจอมมารเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลายจากภายใน นี่มิใช่พลังที่เขาสร้างขึ้นมา แต่มันคือผลกรรมที่สะสมมานานนับทศวรรษ มู่หรงเซียนขยับเข้ามาใกล้ กระซิบผ่านม่านอากาศที่กดดัน "หลินเฟย อย่าให้ความสงสารบดบังความจริง... เขาไม่ได้ตายเพราะคมกระบี่ของท่าน แต่เขาตายเพราะเงาของความมืดที่เขาเองเป็นผู้สร้างขึ้นมา จงปลิดปลงเถิด เพื่อสันติภาพที่ท่านเพียรพยายาม" หลินเฟยหลับตาลงชั่วครู่ ลมหายใจของเขาผสานเข้ากับวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ ร่างกายของเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ในวินาทีนั้น เขาไม่ได้ขยับตัวด้วยกำลังกาย แต่เขากลับขยับด้วยจิตที่หลอมรวมกับฟ้าดิน ปลายกระบี่แทงออกไปอย่างเรียบง่ายราวกับการร่ายรำท่ามกลางสายฝน *ฉึก* เสียงคมกระบี่เจาะทะลุผ่านจุด 'ชีพจรพิษ' ของมารโลหิต มิใช่การฆ่าฟัน แต่มันคือการคลายพันธนาการที่เขากักขังตัวเองไว้ พลังปราณที่เคยบ้าคลั่งหยุดชะงักลง มารโลหิตเบิกตากว้าง แววตาที่เคยพร่ามัวด้วยความโลภกลับคืนสู่ความว่างเปล่าชั่วขณะก่อนจะสิ้นลมในที่สุด ร่างกายของเขาสลายกลายเป็นละอองธุลีสีเลือดที่เลือนหายไปกับสายลม พรรคมารล่มสลายลงโดยสมบูรณ์ในชั่วพริบตานั้น ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วภูเขาปีศาจ ชัยชนะครั้งนี้แลกมาด้วยความสูญเสียที่ยากจะประเมินค่า แต่มันคือการสิ้นสุดของยุคสมัยแห่งความมืดมิด ทว่า ในขณะที่หลินเฟยกำลังจะเก็บกระบี่เข้าฝัก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยอย่างประหลาดกลับดังขึ้นจากมุมมืดของโถงใหญ่ มันเป็นเสียงฝีเท้าที่มั่นคง หนักแน่น และแฝงไปด้วยพลังกดดันที่แม้แต่หลินเฟยยังต้องขมวดคิ้ว มู่หรงเซียนหันขวับไปมอง เงาร่างในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟที่ริบหรี่ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาโชยมาแตะจมูก หลินเฟยชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเขาเห็นใบหน้าของบุคคลผู้นั้นชัดเจนขึ้น "เจ้าทำได้ดีมาก หลินเฟย... วิถีกระบี่ของเจ้าบรรลุถึงขั้นไร้ลักษณ์ตามที่ข้าเคยคาดหวังไว้จริงๆ" บุคคลผู้นั้นแย้มยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ไปถึงดวงตา หลินเฟยตัวแข็งทื่อ กระบี่ในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น "ท่านอาจารย์... เป็นไปได้อย่างไร ท่านควรจะ..." บุคคลผู้นั้นเดินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสะท้อนให้เห็นแววตาที่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาลึกซึ้ง "ข้าควรจะตายในสมรภูมินั้นน่ะหรือ? น่าขันนัก... การที่ข้าแสร้งตายก็เพื่อให้เจ้าขัดเกลาวิถีกระบี่จนถึงจุดที่สมบูรณ์ที่สุด และในที่สุด วันนี้กระบี่ในมือเจ้าก็พร้อมจะเป็นภาชนะให้ข้าแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเส้นทางสายกระบี่และธรรมะมาจนถึงช่วงเวลาที่บีบคั้นเช่นนี้นะครับ โดย หมื่นกระบี่คืนรัง