การตัดสินใจของวีรบุรุษ

“วางคัมภีร์เล่มนั้นลงเสีย ท่านอาจารย์” เสียงของหลินเฟยสั่นพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสปราณที่หนักแน่นดุจขุนเขา กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือเขาสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความปั่นป่วนในจิตใจที่ยากจะประคองไว้ เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างที่คุ้นตาที่สุด... ท่านอาจารย์ถังหยวน ผู้ที่เขาเคยฝังร่างไว้ด้วยน้ำตาเมื่อหลายปีก่อน ทว่าบัดนี้ ดวงตาคู่นั้นกลับไร้ประกายชีวิต มันว่างเปล่า มืดดำ ราวกับหลุมลึกที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง “คนตายไม่อาจฟื้นคืน... เจ้าก็รู้ดีนี่ หลินเฟย” น้ำเสียงของร่างนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ มันไม่ได้ออกมาจากลำคอของมนุษย์ แต่เหมือนเสียงกระซิบจากขุมนรก ถังหยวนขยับมือช้าๆ คัมภีร์มารในมือสั่นไหว ปล่อยไอหมอกสีเลือดคลุ้งกระจายไปทั่วห้องโถงร้างแห่งสำนักหมื่นเมฆา “ท่านเป็นอาจารย์ของข้า หรือเป็นเพียงหุ่นเชิดของวิชาต่ำช้าเล่มนั้นกันแน่?” หลินเฟยถามพลางก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง “ข้าคือผู้ถูกเลือก... ให้เป็นภาชนะของความว่างเปล่า” มู่หรงเซียนที่ยืนอยู่ข้างหลังหลินเฟยเอื้อมมือมาแตะไหล่เขาเบาๆ ความเย็นเฉียบจากฝ่ามือของนางทำให้หลินเฟยได้สติขึ้นเล็กน้อย นางกระซิบเสียงแผ่ว “หลินเฟย อย่ามองตาเขา วิชาเนตรมารกำลังสะกดจิตเจ้า ปล่อยให้จิตใจไหลลื่นดุจสายน้ำ อย่าให้มีสิ่งใดมากักขังเจ้าไว้ได้” หลินเฟยหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายในแววตาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความโศกเศร้า แต่มันคือความเด็ดเดี่ยวของวีรบุรุษที่ตระหนักรู้ถึงหน้าที่ “หากคัมภีร์นี้คือต้นเหตุที่พรากท่านไป และจะพรากความสงบสุขของยุทธภพไป ข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่น” เขากระชับด้ามกระบี่แน่น “ข้าจะไม่สู้กับท่านด้วยการสังหาร แต่ข้าจะสู้เพื่อปลดปล่อยท่าน... ด้วยการทำลายรากเหง้าของมัน” จู่ๆ ร่างของถังหยวนก็พุ่งปราดเข้ามาด้วยความเร็วเหนือธรรมชาติ รัศมีสีเลือดแผ่ซ่าน บีบอัดอากาศจนหายใจไม่ออก หลินเฟยไม่ได้ถอยหนี แต่กลับหมุนตัวพลิ้วไหวตามกระบวนท่าไร้ลักษณ์ที่เขาบรรลุถึงขั้นสูงสุด เขารู้ดีว่าหากปะทะด้วยพลังโดยตรง เขาจะไม่มีวันชนะร่างที่ไร้ความรู้สึกและเปี่ยมด้วยพลังมารนี้ “ท่านเคยสอนข้าว่า ปราณคือธรรมะ ร่างกายคือที่พักพิง หากที่พักพิงแปดเปื้อน ก็จงเผามันทิ้งเสีย!” หลินเฟยตัดสินใจก้าวเข้าหาดาบของอาจารย์ที่ฟาดฟันลงมาอย่างหมายมั่น เขาไม่หลบ แต่เบี่ยงตัวให้คมดาบเฉี่ยวผ่านต้นแขน โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนคัมภีร์มารที่ถังหยวนถืออยู่ ทันทีที่เลือดของหลินเฟยสัมผัสกับหน้ากระดาษที่อาบด้วยอาคมสีดำ คัมภีร์นั้นก็กรีดร้องออกมาดุจสัตว์ร้าย! “ทำอะไรของเจ้า!” เสียงของมารโลหิตที่แทรกผ่านร่างของถังหยวนแผดร้องอย่างเกรี้ยวกราด “ข้ากำลังคืนวิญญาณให้เขา!” หลินเฟยตะโกนก้อง เขาคว้าข้อมือของถังหยวนไว้แน่น ความร้อนจากปราณธรรมในกายเขาไหลทะลักเข้าสู่ร่างของอาจารย์เพื่อสกัดกั้นเส้นชีพจรมาร แต่นั่นหมายความว่าเขากำลังดูดซับเอาไออาคมมืดมิดนั้นเข้าสู่ร่างตนเองแทน มู่หรงเซียนเบิกตากว้าง “หลินเฟย! หยุดนะ! ถ้าเจ้าทำเช่นนั้น... ร่างกายเจ้าจะต้านทานไม่ไหว!” “มู่หรงเซียน... จงจำไว้ว่า วีรบุรุษมิใช่ผู้ที่อยู่รอดจนจบ แต่คือผู้ที่เลือกจะวางเดิมพันชีวิตเพื่อให้ใต้หล้าได้ไปต่อ” หลินเฟยยิ้มอ่อนโยน แม้ใบหน้าจะเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีดำคล้ำจากพิษมารที่ไหลเข้าสู่เส้นเลือด เขารวบรวมลมปราณทั้งหมดที่เคยฝึกฝนมาตลอดชีวิต หลอมรวมเข้ากับความเจ็บปวดจากการถูกกัดกิน เขาไม่ได้กำลังทำลายเพียงคัมภีร์ แต่กำลังเผาผลาญ ‘ตัวตน’ ของเขาเพื่อผนึกเอาวิญญาณชั่วร้ายนั้นไว้ในร่างที่กำลังแตกสลายของอาจารย์ ในวินาทีนั้น ท้องฟ้าเหนือสำนักมืดครึ้มลง สายฟ้าฟาดลงมาที่ยอดเขา แสงสว่างวาบเดียวสว่างกว่าดวงอาทิตย์ ดับทุกความเคลื่อนไหวลงชั่วขณะ เมื่อแสงเลือนหายไป... ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน ร่างของถังหยวนทรุดลงกับพื้น ดวงตาที่เคยว่างเปล่าค่อยๆ กลับมามีแววตาของมนุษย์อีกครั้ง เขาหันมามองหลินเฟยที่นอนนิ่งอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของหลินเฟยไร้ซึ่งร่องรอยของความทรมาน เหลือเพียงความสงบราวกับกำลังเข้าสู่ฌานขั้นสูง มู่หรงเซียนรีบวิ่งเข้าไปประคองเขา ทว่าเมื่อนางแตะตัวหลินเฟย นางกลับต้องผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ที่หัวใจของหลินเฟย... รอยสักสีดำที่เกิดจากคัมภีร์มารไม่ได้หายไปไหน แต่มันกำลังขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต! และในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากถาม ลมหายใจที่แผ่วเบาของหลินเฟยก็หยุดกะทันหัน พร้อมกับเสียงกระซิบที่ไม่ได้มาจากปากของเขา “ความลับที่เจ้าตามหา... อยู่ที่ปลายทางที่เจ้าไม่มีวันไปถึง” ร่างของหลินเฟยลืมตาขึ้น แต่ดวงตาคู่นั้น... กลับไม่ใช่ดวงตาของชายหนุ่มที่นางรู้จักอีกต่อไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเส้นทางสายกระบี่และธรรมะมาจนถึงช่วงเวลาที่บีบคั้นเช่นนี้นะครับ