ตลาดเช้าและรอยยิ้มของเธอ

กระดาษโน้ตแผ่นเล็กในมือของคิมหันต์ยับยู่ยี่เล็กน้อยตามแรงบีบจากปลายนิ้วที่เผลอกำมันแน่น ตัวอักษรหวัดๆ ของลุงมิ่งยังคงสะท้อนอยู่ในความมืดสลัวของห้องนอน แต่ในเมื่อแสงแรกของวันใหม่ยังมาไม่ถึง ความเงียบงันรอบกายก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าเบาหวิวที่หน้าประตูก่อนที่มันจะเคาะเบาๆ สามครั้ง "คุณคิมหันต์คะ... ตื่นหรือยังเอ่ย วันนี้เรามีนัดไปตลาดชุมชนกันนะคะ" เสียงหวานใสที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกพร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูเบาๆ ปาลินโผล่หน้าเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มสดใสราวกับดอกไม้รับอรุณ แต่แล้วดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มไม่ได้นอนอยู่บนเตียงอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่เขายืนถือกระดาษแผ่นหนึ่งนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าคมคายนั้นเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบที่มักจะมองมาด้วยความอ่อนโยนเสมอในยามนี้กลับไหววูบด้วยความสับสนและระแวง คิมหันต์รีบพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บใส่กระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะทันสังเกตเห็น แต่สายตาที่ไวกว่าของปาลินก็จับพิรุธนั้นได้ทันที "มีอะไรหรือเปล่าคะ หน้าตาคุณคิมดูเคร่งเครียดจัง หรือว่าแอร์ไม่เย็น หรือว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับคะ" ปาลินก้าวเข้ามาใกล้ด้วยความห่วงใย ดวงตาคู่นนั้นฉายแววปรารถนาดีอย่างบริสุทธิ์ใจ จนคนที่กำลังถือความลับบางอย่างอยู่ในมือรู้สึกร้อนรุ่มในอกอย่างประหลาด "เปล่าครับ... เอ่อ ไม่ใช่ครับ ไม่มีอะไรครับ" คิมหันต์เกือบเผลอหลุดคำพูดที่เคยชินออกไป แต่ก็รีบเปลี่ยนสรรพนามและปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว "ผมแค่... ตื่นเต้นที่จะได้ไปเดินตลาดที่คุณพูดถึงเมื่อวานน่ะครับ ปล... ปาลินพร้อมแล้วใช่ไหมครับ เราไปกันเถอะ" ปาลินเอียงคอมองเล็กน้อยด้วยความสงสัยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปชั่วขณะนั้น แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงยังปรับตัวกับวิถีชีวิตต่างจังหวัดไม่ได้ "ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวสายๆ แดดจะร้อนแล้วนะคะ" ตลาดเช้าของชุมชนเล็กๆ ชายป่าไผ่ไม่ได้คึกคักไปด้วยเสียงแตรรถหรือความเร่งรีบเหมือนเมืองหลวงที่คิมหันต์คุ้นเคย ที่นี่เต็มไปด้วยเสียงทักทายอย่างเป็นกันเอง กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟโบราณคั่วบด ไอควันจางๆ ลอยขึ้นมาจากเตาขนมครก และรอยยิ้มพิมพ์ใจของพ่อค้าแม่ค้าที่ส่งให้กันอย่างจริงใจ ปาลินเดินนำหน้าไปตามทางเดินแคบๆ มือเรียวบางเอื้อมไปจับชายเสื้อของคิมหันต์ไว้โดยสัญชาตญาณ เพื่อไม่ให้ร่างสูงหลงหายไปในฝูงชนที่เริ่มหนาตา "ระวังทางด้วยนะคะคุณคิม ตรงนี้พื้นค่อนข้างลื่นค่ะ" คิมหันต์ก้มมองมือบางที่กำชายเสื้อของเขาไว้ ความอุ่นซ่านแล่นริ้วขึ้นมาในหัวใจ ความเครียด ความกดดันจากโปรเจกต์นับร้อยล้านในเมืองกรุง และแม้กระทั่งเงื่อนงำในกระดาษโน้ตแผ่นนั้นราวกับถูกปัดเป่าให้จางลงไปชั่วขณะด้วยบรรยากาศรอบตัวและกลิ่นอายความอ่อนโยนของคนข้างกาย สายตาของเขาเปลี่ยนจากการสำรวจระแวดระวัง มาเป็นการมองตามแผ่นหลังบางที่กำลังตื่นเต้นกับการเลือกซื้อวัตถุดิบสดๆ จากชาวบ้าน "ปาลินมาตลาดนี้บ่อยเหรอครับ" คิมหันต์เอ่ยถามขณะยืนรอให้อีกฝ่ายจ่ายเงินค่าใบตองและสมุนไพรพื้นบ้าน "บ่อยมากค่ะ..." ปาลินหันมาส่งยิ้มหวานจนดวงตาหยีเป็นI-conรูปพระจันทร์เสี้ยว "สำหรับปาลิน ที่นี่ไม่ใช่แค่ที่ซื้อของนะคะ แต่ที่นี่คือหัวใจของชุมชน ทุกคนใจดีและช่วยเหลือกัน เหมือนครอบครัวใหญ่เลยค่ะ ปาลินชอบความเรียบง่ายแบบนี้ที่สุดเลย" รอยยิ้มนั้น... รอยยิ้มที่ไร้เดียงสาและเต็มไปด้วยความสุขจากภายใน ทำให้คิมหันต์นิ่งง้ำไป หัวใจของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวูบ ภาพของมารดาผู้ให้กำเนิดที่ถูกระบุไว้ในกระดาษโน้ตของลุงมิ่งผุดขึ้นมาซ้อนทับกับใบหน้าของปาลินในเสี้ยววินาที ความรู้สึกผิดบาปและความลังเลเริ่มกัดกินขั้วหัวใจ หากสิ่งที่ลุงมิ่งเตือนเป็นความจริง หากที่ดินผืนนี้และบ้านเรือนร่มรื่นที่เขากำลังยืนอยู่ มีอดีตอันเจ็บปวดเชื่อมโยงระหว่างครอบครัวของเขากับแม่ของปาลิน... แล้วเขาจะยังสามารถยืนอยู่ข้างๆ รอยยิ้มนี้ได้อย่างสนิทใจอีกหรือ "คุณคิมคะ ดูนี่สิคะ ขนมต้มโบราณของคุณยายข้างทาง อร่อยมากๆ เลยนะ ลองชิมดูไหมคะ" ปาลินยื่นใบตองห่อเล็กๆ ที่มีขนมแป้งสีขาวนวลโรยด้วยมะพร้าวขูดมาตรงหน้า ใบหน้าหวานฉายแววคาดหวังเหมือนเด็กน้อยที่อยากอวดของเล่นชิ้นโปรด คิมหันต์ก้มลงมองขนมในมือปาลิน ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับดวงตาคู่สวยที่ใสซื่อราวกับไม่มีเรื่องราวแปดเปื้อนใดๆ ในโลกใบนี้ มือหนายื่นออกไปรับขนมชิ้นนั้นมาชิมอย่างเชื่องช้า รสชาติหวานมันละมุนลิ้นละลายในปาก แต่ในอกของเขากลับมีรสชาติฝื่อนเคืองที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก "อร่อยไหมคะ?" ปาลินถามย้ำ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ "อร่อยครับ..." คิมหันต์ตอบเสียงแผ่วเบา พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ที่ฝืนที่สุดในชีวิตให้ "อร่อยมากครับ... ปาลิน" บรรยากาศรอบตัวยังคงอบอุ่น เสียงหัวเราะของผู้คนยังคงดำเนินต่อไป ทว่าในใจของคิมหันต์กลับรับรู้ได้ถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในความเงียบงันของความรู้สึก ระหว่างที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปจับมือบางของปาลินเพื่อเดินตลาดต่อให้จบ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นครืนขึ้นทำลายความเงียบงัน คิมหันต์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอ ปลายสายคือทนายความส่วนตัวของครอบครัว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนทางอีเมลที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ—เอกสารสิทธิ์ครอบครองที่ดินแปลงย่อยในเขตไร่ไผ่ ที่ถูกสแกนส่งมาให้ตรวจสอบด่วนที่สุด และชื่อเจ้าเดิมผู้เซ็นยกเลิกสิทธิ์เมื่อยี่สิบปีก่อน... คือชื่อเดียวกับนามสกุลของปาลินสะกดตัวอักษรทุกตัวไม่ผิดเพี้ยน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความละมุนอบอุ่นนี้เสมอนะคะ