เกตที่ผิดปกติ

“ถ้ามึงยังไม่ถอยออกไปจากตรงนี้ อีกวินาทีเดียว มือที่ใช้ถือโล่นั่นแหละ ที่กูจะหักทิ้งซะ” เสียงทุ้มต่ำของคีย์สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ ความร้อนผ่าวไหลผ่านลำคอพร้อมกับรสคาวสนิมเหล็กที่เขากลืนลงไป คีย์ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเรน แผ่นหลังกว้างของเขากลายเป็นปราการเหล็กกล้าที่ปิดกั้นทุกสายตาหิวกระหายจากคนในปาร์ตี้ร่วมสำรวจที่จ้องมองมายัง ‘ความลับ’ ของพวกเขา เรนขยับตัวเล็กน้อย มือที่สั่นเทาของฮีลเลอร์หนุ่มเอื้อมไปแตะชายเสื้อของคนตรงหน้าเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบจากปลายนิ้วของเรนทำให้คีย์ชะงัก ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางบรรยากาศที่หนักอึ้งราวกับมีพายุคลั่งซ่อนตัวอยู่ในอากาศ “คีย์... พอเถอะ” เรนกระซิบ เสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังจนแทบขาดใจ “ถ้าความลับนี้จะทำให้เราต้องจบกันที่นี่จริงๆ อย่างน้อย... ก็ให้มันจบในแบบที่ฉันได้เลือกเอง” คีย์หันกลับมามอง ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธขึ้งผสมความเจ็บปวด “ไม่มีคำว่าจบ เรน ถ้ามึงยังไม่ได้พูดคำนั้นออกมาด้วยตัวเอง” ทว่าบทสนทนาอันตึงเครียดกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียง ‘เปรี๊ยะ’ ที่ดังแหลมและยาวเหยียด มันไม่ใช่เสียงของสัตว์อสูร แต่เป็นเสียงของโครงสร้างมิติที่กำลังแตกร้าว แรงสั่นสะเทือนมหาศาลถาโถมเข้ามาจนทุกคนในโถงถ้ำต้องเสียหลักล้มลงกับพื้น เบื้องหน้าของพวกเขา คือ ‘เกต’ ขนาดมหึมาที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้มันไม่ได้เป็นเพียงรอยแยกมิติสีฟ้าครามอีกต่อไป แต่มีรอยร้าวสีแดงฉานราวกับรอยเลือดสดๆ กระจายตัวเป็นสายใยดุจใยแมงมุมปกคลุมไปทั่วพื้นที่รอบเกต มันดูเหมือนกระจกที่กำลังจะแตกกระจายภายใต้น้ำหนักมหาศาลที่กดทับจากอีกฝั่งของประตูมิติ “นั่นมัน... รอยร้าวระดับไหนกัน” คีย์พึมพำ พลางหรี่ตามองรอยแยกที่ขยายตัวขึ้นทุกวินาที เรนขยับกายลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสมานาที่ปั่นป่วนจนน่าสะพรึงกลัว “ไม่ใช่การระเบิดของเกตธรรมดา แต่มันคือการพยายาม 'ฉีก' มิติจากข้างใน คีย์... มีบางอย่างกำลังพยายามพังประตูออกมา และมันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว” ท่ามกลางความโกลาหล สมาชิกในปาร์ตี้เริ่มถอยร่นด้วยความตื่นตระหนก แต่คีย์กลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาขยับเข้าใกล้เรนมากขึ้นจนแทบไร้ช่องว่าง ปลายโล่หนักอึ้งถูกปักลงบนพื้นดินจนเกิดเป็นรอยแยก แสงออร่าสีทองสว่างวาบจากร่างของเขา ซึ่งเป็นสัญญาณของทักษะการป้องกันขั้นสูงสุดที่คีย์ไม่เคยใช้ให้ใครเห็นมาก่อน “เรน” คีย์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง “ถ้ามันจะพังลงมาจริงๆ มึงเตรียมตัวฮีลให้ดีที่สุด หน้าที่ของมึงไม่ใช่การแบกรับความลับ แต่คือการทำให้กูยืนหยัดอยู่ได้จนวินาทีสุดท้าย เข้าใจไหม” เรนเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอุ่นวาบในอกแผ่ซ่านท่ามกลางความหนาวเหน็บของหายนะที่กำลังมาถึง เขาพยักหน้าช้าๆ “ถ้าฉันต้องตายในดันเจี้ยนนี้... ฉันก็อยากตายในปาร์ตี้ที่ฉันเลือกด้วยตัวเองเหมือนกัน” เสียงกรีดร้องของมิติเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ รอยร้าวสีแดงฉานนั้นขยายใหญ่ขึ้นจนคนคนหนึ่งสามารถลอดผ่านไปได้ แสงสีม่วงดำทะลักออกมาจากรอยแยกนั้น กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยทำเอาทุกคนในโถงหยุดหายใจ แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดไม่ใช่รูปร่างของสัตว์อสูรที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความมืดมิด มันคือเสียงจาก 'อีกฝั่ง' ของเกต... เสียงเคาะประตูที่จังหวะช่างสอดคล้องกับจังหวะหัวใจของคีย์อย่างประหลาด มันคือจังหวะเดียวกันกับที่เรนเคยได้ยินในความฝันเมื่อครั้งที่เขาได้รับพลังฮีลเลอร์ต้องห้ามมาครอง คีย์กัดฟันแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รอยร้าวบนผนังดันเจี้ยนเริ่มลามมาที่พื้นใต้เท้าของพวกเขา แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนหินเพดานถ้ำเริ่มร่วงหล่นลงมาเป็นห่าฝน “มันมาแล้ว...” เรนพึมพำ น้ำเสียงสั่นพร่าไม่ใช่อาการหวาดกลัว แต่เป็นเพราะเขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่คุ้นเคยอย่างเหลือเชื่อจากหลังประตูบานนั้น ทันใดนั้น รอยร้าวทั้งหมดก็หยุดนิ่ง สิ่งที่โผล่ออกมาไม่ได้มีเขี้ยวเล็บน่าเกรงขามอย่างที่ทุกคนคาดไว้ หากแต่เป็นร่างของชายในชุดเกราะสีเงินที่คุ้นตา เขาก้าวออกมาจากเกตด้วยท่าทางเชื่องช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูแทบไม่ต่างจากคีย์ราวกับส่องกระจก แต่ดวงตานั้นกลับว่างเปล่าและเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เจอตัวแล้ว... ความผิดพลาดที่ควรจะถูกกำจัดทิ้งตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน” ชายในชุดเกราะคนนั้นกล่าว ก่อนจะยกดาบในมือขึ้นชี้ตรงมาที่คีย์ที่กำลังยืนบดบังเรนอยู่... และในจังหวะนั้นเอง คีย์ก็ทรุดเข่าลงกับพื้นพร้อมกับเสียงร้องที่ดังมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ ราวกับว่าร่างของเขากำลังถูก 'ดึง' ให้กลับไปเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่กำลังจะพังทลายลงมาตรงหน้า หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับจุดพลิกผันในตอนนี้นะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมาครับ ชาโดว์ฮันเตอร์