การฝึกฝนขั้นสูงสุด

“ถ้ามึงยังคุมสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวไม่ได้ อย่าหวังว่าวันนี้จะได้ก้าวเท้าออกจากห้องซ้อมเลย คีย์” เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องฝึกฝนส่วนตัว พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของเขาสั่นสะเทือนเบาๆ จากแรงกระแทกของโล่ขนาดยักษ์ที่คีย์ฟาดลงมาเมื่อครู่ คีย์หอบหายใจหนักหน่วง หยาดเหงื่อไหลซึมผ่านเส้นผมสีเข้มลงมาตามแนวสันกรามที่ขบแน่น ดวงตาคู่คมของแทงค์เกอร์หนุ่มฉายแววสีแดงก่ำวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกกดทับด้วยความพยายามที่จะควบคุมตนเอง เขาไม่ใช่คนช่างพูด และในยามที่พลัง ‘หัวใจแห่งเกต’ เริ่มปั่นป่วน คำพูดดูจะเป็นอุปสรรคที่ทำลายสมาธิได้ง่ายที่สุด “มัน... ยากเกินไป” คีย์เค้นเสียงตอบ มือที่กำด้ามโล่สั่นระริก เส้นเลือดปูดโปนตามลำแขนแกร่ง “พลังมันเรียกหาการทำลายล้าง ถ้ากูเผลอปล่อยมันออกมา... มึงจะเจ็บ” เรนก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ดีว่าระยะประชิดนั้นอันตรายเพียงใดสำหรับฮีลเลอร์ที่ไร้พลังโจมตีอย่างเขา มือเรียววางลงบนแผ่นอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงรุนแรง สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ มันไม่ได้เต้นด้วยความเหนื่อยล้า แต่มันเต้นตามจังหวะของพลังงานดิบที่กำลังจะระเบิดออกมา “มองตาฉัน” เรนสั่ง เสียงนั้นนุ่มนวลทว่ามีอำนาจกดข่ม “ที่ผ่านมาฉันเคยกลัวการถูกหักหลัง จนลืมไปว่าการไว้ใจใครสักคนมันรู้สึกยังไง คีย์... นายไม่ใช่สัตว์ป่า และฉันไม่ใช่เครื่องมือที่นายจะทำลายได้ตามใจชอบ” คีย์ชะงัก สายตาสีแดงฉานนั้นสั่นไหว เขาจดจ้องใบหน้าของเรน ราวกับกำลังพยายามหาจุดยึดเหนี่ยวท่ามกลางพายุคลั่งในจิตใจ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่การฝึกซ้อมเพื่ออัปเลเวล แต่มันคือการฝึกเพื่อรักษา ‘ตัวตน’ ของคีย์ไม่ให้สูญหายไปในห้วงเหวของพลังที่ได้มา “ถ้าภัยพิบัติมาถึงวันพรุ่งนี้ สิ่งเดียวที่จะปกป้องพวกเราได้ ไม่ใช่ค่าพลังที่เพิ่มขึ้น แต่คือการที่นายยังคงเป็น ‘นาย’ อยู่ข้างๆ ฉัน” เรนลดมือลง เปลี่ยนมาจับมือนั้นไว้แน่น “ลองอีกครั้ง คราวนี้อย่าสู้กับมัน แต่จงกลืนกินมันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของนาย” คีย์หลับตาลง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนแปลง พลังสีม่วงหม่นที่เคยดูดุร้ายค่อยๆ สงบนิ่งลงราวกับถูกกำราบด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของเรน ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดภายในห้องกำลังคลี่คลาย เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจากระบบคลังแสงของดันเจี้ยนก็แผดดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟสีแดงที่กะพริบสลับกับความมืดมิด “แจ้งเตือนระดับวิกฤต... รอยแยกมิติกำลังขยายตัวที่โซนเขตแดนเหนือ ระยะเวลาปะทะ... อีกสิบนาที” คีย์ลืมตาขึ้นทันที ดวงตากลับมาเป็นสีปกติ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่เรนไม่เคยเห็นมาก่อน เขาไม่ได้มองไปที่ประตูห้องฝึกซ้อม แต่เขามองทะลุไปยังเบื้องหลังของกำแพง ราวกับมองเห็นบางสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น “ไม่ใช่แค่ภัยพิบัติธรรมดาแล้ว เรน...” คีย์คว้ามือเรนกระชากเข้าหาตัวด้วยแรงที่มากกว่าปกติ “พลังที่กูรู้สึกได้ตอนนี้... มันไม่ใช่จากมอนสเตอร์ แต่มันคือ ‘พวกเดียวกัน’ กับคนในสมาคมที่มึงเคยโดนหักหลัง... พวกมันไม่ได้มาเพื่อกู้เกต แต่มันมาเพื่อ ‘ล่า’ พวกเรา” ประตูเหล็กกล้าของห้องฝึกซ้อมถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับเสียงระเบิดกัมปนาท ร่างของหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่เรนคุ้นเคยดีเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ในมือถืออาวุธที่ฉาบด้วยอักขระต้องห้ามที่ไม่มีในบันทึกของสมาคม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งสองคนนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์