แผนที่ที่หายไป

“วางอาวุธนั่นลงเสีย แล้วเราจะคุยกันเหมือนคนปกติ… แม้ผมจะรู้ว่านั่นเป็นไปไม่ได้ก็ตาม” เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาของเขากลับคมกริบดุจใบมีดโกน เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายที่โชยออกมาจากอักขระสีดำสนิทบนดาบเล่มนั้น มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์ของมนุษย์ แต่มันคือสิ่งที่มีไว้เพื่อฉีกกระชากวิญญาณ ชายตรงหน้า—หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่เคยดูใจดี—บัดนี้เผยรอยยิ้มกว้างจนเห็นเหงือก ความบิดเบี้ยวบนใบหน้าไม่ได้เกิดจากความโกรธแค้น แต่มันคือความคลั่งไคล้ในอำนาจมืด เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับตวัดดาบในมือสร้างคลื่นพลังงานสีม่วงทมิฬฟาดเข้าใส่กำแพงห้องฝึกซ้อมจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ *เคร้ง!* โล่เหล็กกล้าขนาดมหึมาพุ่งเข้ามารับแรงกระแทกนั้นไว้ได้ทันท่วงที คีย์กระแทกเท้าลงกับพื้นจนแผ่นหินร้าวเป็นวงกว้าง เขาไม่เปิดโอกาสให้ใครได้พูดพร่ำทำเพลง กล้ามเนื้อแขนที่ปูดโปนจากการเกร็งพลังอัดแน่นไปด้วยความเดือดดาล “เรน… ถอยไปอยู่ข้างหลังผม” คีย์สั่งสั้นๆ เสียงของเขาต่ำลึกและเต็มไปด้วยความกดดัน ดวงตาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้มีประกายสีแดงจางๆ วูบไหวราวกับสัตว์ป่าที่ถูกกระตุ้นสัญชาตญาณ “อย่าฝืนร่างกายตัวเองมากไปนะคีย์ พลังนายกำลังสั่นคลอน” เรนเตือนเบาๆ ขณะที่มือยังคงร่ายเวทฮีลสีฟ้าอ่อนเพื่อเตรียมการสนับสนุน เขารู้ดีว่าคีย์กำลังพยายามควบคุม 'บางอย่าง' ที่อยู่ภายในตัว หากปลดปล่อยออกมามากเกินไป มันอาจจะทำลายทั้งศัตรูและตัวคีย์เอง “ห่วงตัวเองก่อนเถอะ พ่อฮีลเลอร์จอมวางแผน” หัวหน้าหน่วยคนนั้นแค่นหัวเราะ ก่อนจะหายตัวไปในเงามืดและโผล่ออกมาด้านหลังคีย์ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ดาบอักขระฟาดลงมาหมายจะปลิดชีพ คีย์หมุนตัวกลับหลังหันอย่างรวดเร็ว กางโล่ออกปะทะกับอาวุธต้องห้ามจนเกิดประกายไฟสีดำกระจายไปทั่วห้อง เสียงการปะทะดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ทั้งสองประจันหน้ากันในระยะประชิด คีย์กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่คอขึ้นชัดเจน เขาไม่ได้แค่สู้กับศัตรู แต่เขากำลังสู้กับแรงดึงดูดของพลังชั่วร้ายที่พยายามกัดกินจิตใจ “ทำไมถึงทำแบบนี้… ข้อมูลบอสตัวสุดท้ายอยู่ที่ไหน?” เรนตะโกนถามขณะที่ยิงเวทแสงสว่างเพื่อขัดขวางการเคลื่อนไหวของศัตรู “บอสตัวสุดท้ายงั้นรึ? พวกเจ้ายังมองหาชัยชนะในเกมที่ไม่มีวันจบสิ้นอยู่อีกหรือ?” ชายผู้นั้นหัวเราะร่า ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนไป ผิวหนังซีดเผือดราวกับศพ อักขระสีดำลามขึ้นมาจากดาบสู่แขนของเขา “แผนที่นั่นไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกฝังไว้ในที่ที่พวกเจ้าไม่กล้าแม้แต่จะนึกถึง… ในหัวใจของดันเจี้ยนที่พวกเจ้าเรียกว่าบ้าน!” คำพูดนั้นทำให้เรนชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาเต้นรัว แผนที่บอสไม่ได้ถูกเก็บไว้ในหอจดหมายเหตุของสมาคมอย่างที่ทุกคนเข้าใจ แต่มันเชื่อมโยงกับแกนกลางของดันเจี้ยนโดยตรง หมายความว่าหากพวกเขาต้องการจบเรื่องนี้ พวกเขาต้องทำลายสถานที่ที่เป็นรากฐานของความแข็งแกร่งของตัวเอง “อย่าไปฟังมัน!” คีย์คำรามลั่น ก่อนจะกระแทกโล่อัดร่างของชายตรงหน้าจนกระเด็นทะลุออกไปนอกห้องฝึกซ้อม สู่ระเบียงทางเดินของป้อมปราการ “ตามไปเรน! เจ้าหมอนี่รู้ความลับของพวกเรามากกว่าที่คิด!” ทั้งสองวิ่งตามออกไปอย่างไม่ลดละ แต่เมื่อไปถึงระเบียง สิ่งที่รออยู่กลับไม่ใช่การต่อสู้ แต่คือความว่างเปล่า หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนคนนั้นหายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงรอยเลือดสีดำบนพื้นหิน และเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่ตกอยู่ เรนหยิบมันขึ้นมา มือของเขาเย็นเฉียบเมื่อเห็นสิ่งที่ถูกจารึกไว้ มันไม่ใช่แผนที่การเดินทาง แต่มันคือรายชื่อสมาชิกในปาร์ตี้ของเขา ทั้งชื่อของเขา และชื่อของคีย์ ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงสดราวกับถูกพิพากษาประหารชีวิต “นี่มันหมายความว่ายังไง…” เรนพึมพำ ใบหน้าของเขาสงบนิ่งหากแต่แววตาเต็มไปด้วยความสับสน คีย์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นไอของความรุนแรงรอบตัวเขาลดลงเหลือเพียงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกาย เขาเอื้อมมือมาแตะไหล่ของเรน สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่มั่นคง “ไม่ว่าใครจะเขียนรายชื่อนี้ขึ้นมา แต่มันจะไม่มีวันเป็นความจริง ตราบใดที่ผมยังยืนอยู่ตรงนี้” เรนหันไปมองคีย์ แววตาของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ในจังหวะที่หัวใจของเรนกำลังจะคลายความกังวล เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังเป็นจังหวะเชื่องช้า “ซึ้งใจจริงๆ ที่เห็นพวกเจ้ายังรักใคร่กันดีก่อนตาย” เสียงนั้นไม่ใช่ของหัวหน้าหน่วยลาดตระเวน แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคยยิ่งกว่า เสียงของคนที่เรนไว้ใจที่สุดในสมาคม เรนค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ และภาพตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก เมื่อเห็นกลุ่มคนในชุดเกราะสีเงินเงาวับล้อมรอบระเบียงเอาไว้ทั้งหมด และผู้นำที่ยืนอยู่หน้าสุดคือ 'อาจารย์' ผู้ที่สอนเวทมนตร์ให้เรนมาตลอดชีวิต “อาจารย์… ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” อาจารย์ไม่ได้ตอบ แต่เขากลับชี้ดาบมาที่เรน “เจ้าทำผิดกฎข้อที่หนึ่งของนักล่า คือการตั้งคำถามกับสิ่งที่ถูกสั่งให้ทำ และวันนี้… ข้าได้รับคำสั่งให้มาเก็บกวาดความผิดพลาดที่เรียกว่า 'ฮีลเลอร์จอมดื้อรั้น' ออกไปเสีย” คีย์ชักดาบเล่มยักษ์ออกมาทันที ทว่าคราวนี้เรนกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนที่รุนแรงจากดาบของคีย์ เลือดสีดำหยดหนึ่งไหลลงมาจากขมับของคีย์ และนั่นไม่ใช่เลือดของศัตรู แต่มันคือเลือดของคีย์เอง ที่กำลังเปลี่ยนสภาพไปอย่างรวดเร็ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์