ยอมรับตัวตน

“ถ้าจะตายอยู่ที่นี่... ก็นับว่าไม่เลวเหมือนกัน” คีย์เอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องโถงหินลึกใต้ดิน กลิ่นคาวเลือดจางๆ ของมอนสเตอร์ที่เพิ่งถูกกำจัดยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ เรนนั่งอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ มือที่สั่นเทาของเขากำลังกดลงบนแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกของอีกฝ่าย แสงสีฟ้าอ่อนจากสกิลฮีลของเขากะพริบถี่เหมือนชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เรนเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของเขามีทั้งความโกรธ ความเจ็บปวด และสิ่งที่ซ่อนลึกกว่านั้น “อย่าพูดจาไร้สาระแบบนั้นอีก คีย์” เรนเค้นเสียงรอดไรฟัน “นายเป็นแทงค์เกอร์ที่เก่งที่สุดที่ฉันเคยเจอ แต่นายไม่ใช่พระเจ้าที่จะแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว นายมีฉัน... มีคนข้างหลังนายบ้างไหม!” คีย์มองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยหยาดเหงื่อและฝุ่นผงของเรน ดวงตาคมกริบคู่นั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะดับ ความแข็งกร้าวที่เคยเป็นเกราะกำบังถูกกระชากออกจนหมดสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มที่แบกรับความลับของพลังด้านมืดไว้จนเกือบจะแตกสลาย “ทำไม... ทำไมต้องมาทนกับคนอย่างฉัน” คีย์ถามเสียงพร่า มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือเรนไว้ สัมผัสที่ส่งผ่านถึงกันไม่ได้มีเพียงความร้อนจากร่างกาย แต่คือกระแสความรู้สึกที่ไหลผ่านความเงียบ “เรน นายรู้ดีว่าพลังในตัวฉันมันอันตรายแค่ไหน วันหนึ่งฉันอาจจะคลุ้มคลั่ง และวันนั้น... มือที่นายใช้รักษานี้แหละที่จะต้องมาจัดการกับฉัน” เรนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจวางมือจากการรักษา แล้วขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจหอบถี่ของอีกฝ่าย “แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อรักษาแค่ร่างกายของนายล่ะ?” เรนกระซิบ น้ำเสียงที่เคยสุขุมสั่นเครือ “ฉันถูกปาร์ตี้เก่าหักหลังจนสูญเสียความเชื่อมั่นในมนุษย์ไปแล้ว แต่ตอนที่เห็นนายยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้ฉันรอด ในตอนนั้น... โลกที่มืดมิดของฉันมันเริ่มมีความหมายขึ้นมาอีกครั้ง” คีย์เบิกตากว้าง เขาพยายามจะดึงตัวถอยห่าง แต่เรนกลับรั้งคอเสื้อของเขาไว้แน่น “นายกลัวพลังของตัวเองจนไม่กล้าให้ใครเข้าใกล้ แต่ขอโทษทีเถอะคีย์ ฉันไม่ใช่ฮีลเลอร์ขี้ขลาดคนเดิมแล้ว ถ้าพลังของนายจะทำให้โลกพินาศ ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนยับยั้งมันเองด้วยหัวใจของฉัน... นายไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้วนะ” คำสารภาพนั้นเหมือนค้อนทุบลงกลางความรู้สึกที่คีย์เก็บกดไว้เป็นแรมปี ชายหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอต่อหน้าใครค่อยๆ หลับตาลง หยาดน้ำใสซึมออกมาจากหางตาอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครมองเห็น 'ตัวตน' ที่แท้จริงของเขาและยังยืนกรานที่จะอยู่ข้างๆ กันเช่นนี้ คีย์เอื้อมมือไปโอบกอดเรนไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออก สิ่งที่เรียกว่าความรักนี้จะเลือนหายไปเหมือนภาพลวงตา “ขอบคุณ... ที่ไม่ทิ้งกันนะเรน” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคลี่คลายไปสู่ความอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่งในดันเจี้ยนแห่งนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดมิดของอุโมงค์เบื้องหน้า มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงที่จังหวะจะโคนชัดเจนและมั่นคงเกินกว่าที่คนทั่วไปจะมีได้ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ" เสียงทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตรายดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟจากคบเพลิงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดสะท้อนให้เห็นตราสัญลักษณ์ประหลาดที่หน้าอกของชายแปลกหน้าคนนั้น—ตราสัญลักษณ์ของ 'กิลด์เงาต้องห้าม' ที่ควรจะล่มสลายไปตั้งแต่อดีต คีย์ผละออกจากเรนทันที มือขวาเรียกดาบยักษ์ขึ้นมาถือไว้โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักรบของเขากำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตรายระดับหายนะ "พวกแกตามมาได้ยังไง" คีย์คำราม ชายชุดดำหัวเราะร่วน ก่อนจะเหลือบตามองเรนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช "เราไม่ได้ตามมาหรอก... แต่เรากำลังรอให้ 'หัวใจ' ของดันเจี้ยนเปิดเผยตัวเองต่างหาก คีย์ นายคิดจริงๆ เหรอว่าพลังที่นายมี มันเป็นแค่พรสวรรค์น่ะ?" ชายผู้นั้นขยับยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ผนังถ้ำโดยรอบก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับอักขระสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าอกของเรน—ตำแหน่งเดียวกับที่เขากำลังใช้พลังฮีลรักษาคีย์เมื่อครู่ เรนทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดที่พุ่งพล่านไปทั่วร่าง คีย์พุ่งเข้าไปประคองแต่กลับถูกกระแสพลังงานผลักกระเด็นออกไป "นั่นไม่ใช่พลังของนายหรอกนะเรน" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น "แต่มันคือกุญแจ... ที่จะพาเราไปหา 'เกต' ที่แท้จริง และพวกนายสองคน ก็คือเครื่องสังเวยที่ดีที่สุดของค่ำคืนนี้" คีย์กัดฟันแน่น เลือดไหลซึมจากมุมปาก เขาไม่มีทางปล่อยให้ใครมาแตะต้องเรนได้อีกแล้ว แม้ว่าความลับที่ถูกเปิดเผยออกมาในวันนี้ จะหมายถึงจุดจบของพวกเขาจริงๆ ก็ตาม ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรนกับคีย์มาตลอดนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์