ความจริงในจิตใต้สำนึก

“ปล่อยมือข้าเดี๋ยวนี้… เจ้าไม่ควรจะอยู่ที่นี่” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความทรมานดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับ เรนพยายามลืมตาขึ้น แต่สัมผัสแรกที่ได้รับกลับไม่ใช่ความอบอุ่นของเปลวไฟในแคมป์พักแรม แต่มันคือความหนาวเหน็บที่เสียดแทงลึกลงไปถึงกระดูก สัมผัสที่ปลายนิ้วของเขาไม่ได้แตะลงบนผิวหนังของแทงค์เกอร์ผู้แข็งแกร่งอย่างคีย์ แต่มันกำลังจมหายไปในไอหมอกสีดำมืดมิดที่เต้นเร่าราวกับมีชีวิต เรนสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในดันเจี้ยนชั้นที่ 15 อีกต่อไป แต่เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของหมู่บ้านที่เคยรุ่งเรือง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าอาเจียน ท้องฟ้าเบื้องบนไม่ใช่สีคราม แต่เป็นสีแดงฉานดั่งถูกฉาบด้วยเลือดสดๆ “คีย์?” เรนเอ่ยเรียก เสียงของเขาดูแผ่วเบาและไร้พลังในมิตินี้ เบื้องหน้าของเขาคือร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูคุ้นตา แต่ไม่ใช่คีย์ที่เขาเคยรู้จักในปัจจุบัน ร่างนั้นดูอ่อนเยาว์กว่ามาก ดวงตาที่เคยคมกล้าดั่งเหยี่ยวกลับดูเลื่อนลอยและเต็มไปด้วยรอยร้าว คีย์ในวัยเยาว์กำลังคุกเข่าอยู่ท่ามกลางกองซากศพที่นอนระเกะระกะ มือที่สั่นเทาของเขากำลังกุมกระบี่ยักษ์ประจำตัวไว้แน่นจนเลือดซึมออกมาตามร่องนิ้ว “อย่ามองเข้ามา…” เสียงของคีย์ในวัยเยาว์แหบพร่า “ถ้าเจ้าเห็นความทรงจำนี้... เจ้าจะเกลียดข้า เรน” เรนก้าวเข้าไปหาด้วยหัวใจที่บีบรัด เขาไม่ได้มาเพื่อตัดสิน แต่เขามาเพื่อทำความเข้าใจ ยิ่งเขาก้าวเข้าไปใกล้ เสียงกรีดร้องของวิญญาณในห้วงนิมิตก็ยิ่งดังก้องราวกับจะฉีกกระชากโสตประสาท เรนจำได้ว่าตนเองเป็นฮีลเลอร์ และหน้าที่ของเขาคือการรักษา แต่ตอนนี้ เขากำลังเผชิญหน้ากับบาดแผลที่ไม่มีเวทมนตร์บทใดในโลกจะรักษาให้หายขาดได้ “ข้าจะไม่เกลียดเจ้า” เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ขาของเขาจะสั่นเทา “ถ้าความเจ็บปวดนี้คือสิ่งที่เจ้าแบกรับมาตลอดคนเดียว บอกข้ามา... ให้ข้าได้แบ่งเบามันบ้าง” ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวทันที คีย์ในวัยเยาว์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มดั่งอัญมณีต้องสาป พลังงานมหาศาลที่เรนสัมผัสได้จากคีย์เสมอมาไม่ได้เกิดจากพรสวรรค์ แต่มันคือคำสาปที่กัดกินชีวิตของเขาเอง ความทรงจำนับพันไหลทะลักเข้าสู่จิตใต้สำนึกของเรนราวกับเขื่อนแตก เขาเห็นภาพคีย์ที่ถูกทอดทิ้งในดันเจี้ยนเกตระดับ S ที่ถูกทิ้งร้าง ถูกบังคับให้กลายเป็นอาวุธทดลองของกลุ่มคนโฉดชั่วที่เรียกตัวเองว่า ‘นักวิจัยนรก’ พวกมันฝัง ‘หัวใจดันเจี้ยน’ ลงในอกของเขาเพื่อเปลี่ยนให้เขาเป็นแทงค์เกอร์ที่ไม่มีวันตาย ทนทานต่อการโจมตีทุกรูปแบบ แต่แลกมาด้วยการที่ต้องกลืนกินชีวิตของผู้อื่นเพื่อรักษาสติสัมปชัญญะของตนเอง คีย์ไม่ได้ตั้งใจจะแข็งกร้าวใส่เขา คีย์เพียงแค่กลัว... กลัวว่าวันหนึ่ง หากพลังนั้นควบคุมไม่ได้ เขาจะกลายเป็นคนที่เผลอสังหารเรนด้วยมือคู่นี้ “นั่นคือเหตุผลที่เจ้าผลักไสทุกคนออกไปงั้นหรือ?” เรนกระซิบ ท่ามกลางภาพเหตุการณ์ที่คีย์กำลังร่ำไห้ขณะที่คนรอบข้างของเขาค่อยๆ สลายกลายเป็นฝุ่นผงเพราะพลังงานที่ทะลักออกมาเกินขีดจำกัด คีย์พุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่ของเรนไว้ แววตาของเขาในนิมิตดูสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด “เจ้าไม่เข้าใจหรอก! ข้าไม่ใช่คน! ข้าเป็นแค่เกตเคลื่อนที่ที่รอวันระเบิด! เจ้าเป็นฮีลเลอร์ที่บริสุทธิ์เกินกว่าจะมาเปื้อนเลือดในชีวิตของข้า... จงออกไปจากหัวใจของข้าซะ!” “ไม่!” เรนตะโกนตอบ พร้อมกับคว้ามือของคีย์มาแนบไว้ที่หน้าอกของตนเอง “ถ้าข้าต้องตายเพราะอยู่ข้างเจ้า นั่นก็เป็นสิ่งที่ข้าเลือกเอง! อย่าตัดสินชะตาชีวิตของข้าแทนตัวข้าสิ คีย์!” ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็สั่นสะเทือน บรรยากาศรอบตัวเริ่มแตกสลายราวกับกระจก เรนรู้สึกถึงแรงกระชากมหาศาลดึงเขากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง แต่ก่อนที่สติจะดับวูบไป เขาก็เห็นภาพสุดท้ายที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ร่างของคีย์ในปัจจุบันที่กำลังนั่งเฝ้าเขาอยู่ข้างกองไฟ ลืมตาขึ้นช้าๆ แต่ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีแววของมนุษย์อยู่เลย มันเป็นสีม่วงเข้มเช่นเดียวกับในนิมิต และในมือของคีย์ไม่ได้ถือกระบี่ยักษ์คู่ใจ แต่มันคือใบมีดอาคมที่จ่อลงบนลำคอของเรนที่กำลังไร้ทางสู้ “ข้าบอกแล้วใช่ไหมเรน...” เสียงของคีย์ไม่ได้เป็นเสียงของชายที่เขาคุ้นเคย แต่มันดังก้องด้วยเสียงนับร้อยที่ทับซ้อนกัน “ว่าห้ามข้ามเส้นเข้ามาในนรกของข้า” ปลายมีดกดลึกจนเลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นดิน พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างปริศนาที่โผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลังคีย์ เงาร่างนั้นแสยะยิ้มก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของแทงค์เกอร์ผู้เสียสติ แล้วกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของคีย์ในจังหวะที่หัวใจของเรนเต้นระทึกจนแทบจะหยุดทำงาน “ถึงเวลาปิดบัญชีเสียทีนะ... ผู้พิทักษ์ที่รัก” หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเรนและคีย์นะครับ ผมจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดเพื่อให้ทุกคนได้ร่วมลุ้นไปกับการเดินทางของพวกเขาครับ ชาโดว์ฮันเตอร์