บาดแผลของคีย์

“อย่าเข้ามา... เรน อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้!” เสียงคำรามแหบพร่าของคีย์ขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงไอโขลกที่เจือปนด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น ร่างหนาที่เคยยืนหยัดดั่งกำแพงเหล็กกล้าบัดนี้ทรุดฮวบลงกับพื้นหินขรุขระของดันเจี้ยนชั้นที่ 15 เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากแผลฉกรรจ์กลางอกที่เกิดจากกรงเล็บอาบยาพิษของบอสประจำชั้น มันไม่ใช่แค่บาดแผลทางกายภาพ แต่มันคือพลังงานสีดำที่กำลังกัดกินเนื้อเยื่อและทำลายหัวใจแลกเกตของเขาจากภายใน เรนไม่ฟังคำสั่งนั้น มือที่สั่นเทาของเขาคว้าเข้าที่ไหล่กว้างของชายตรงหน้า สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุผิดปกติจากร่างกายของคีย์ “หยุดพล่ามเรื่องไร้สาระเสียทีคีย์! ถ้านายตายไป แล้วใครจะปกป้องฉันจากบ้าบอพวกนี้กันเล่า” เรนตวาดกลับ น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความโกรธเจือปน มีเพียงความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเยือกเย็นที่เขาสั่งสมมานาน คีย์เงยหน้าขึ้นมองเรน แววตาคมกริบที่เคยดุดันกลับฉายแววอ่อนแสงและทรมาน ปลายนิ้วที่สั่นเทาของแทงค์เกอร์หนุ่มพยายามผลักไสเรนออกไป “พลังของฉัน... มันกำลังตื่นขึ้น การรักษาของนายจะถูกมันกัดกิน ถ้าขืนทำแบบนั้น... นายจะตายไปพร้อมกับฉัน” “ถ้างั้นก็น่าสนุกดีไม่ใช่หรือไง” เรนแค่นยิ้ม มือข้างหนึ่งรีดเค้นพลังมานาทั้งหมดที่มีจนเกิดแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ล้อมรอบฝ่ามือ “ฉันโดนปาร์ตี้เก่าหักหลังจนแทบไม่เหลือค่าอะไรแล้ว ชีวิตที่เหลืออยู่ของฉันก็แค่การพยายามหาที่ตายที่เหมาะสม... ถ้าต้องตายเพราะพยายามช่วยคนปากแข็งอย่างนาย ก็ถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว” เรนไม่เปิดโอกาสให้คีย์ได้ปฏิเสธ เขาประทับฝ่ามือลงบนหน้าอกของอีกฝ่ายทันที กระแสมานาบริสุทธิ์ไหลทะลักเข้าไปในร่างของคีย์เหมือนสายน้ำที่โหยหาผืนดินแห้งผาก ทันทีที่สัมผัสถึงมานาของเรน ร่างกายของคีย์ก็กระตุกเกร็งดั่งถูกไฟช็อต พลังงานสีดำที่ฝังอยู่ในแผลเริ่มตอบโต้ มันแผ่ขยายเป็นเส้นใยสีม่วงคล้ำลามไปตามแขนของเรนดั่งแมงมุมที่กำลังรัดเหยื่อ เรนกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปากตัวเอง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อมานาในร่างถูกดูดกลืนไปอย่างมหาศาล “เรน! ถอยไป!” คีย์แผดเสียง พยายามจะสลัดเรนออกด้วยแรงเฮือกสุดท้าย แต่มันกลับยิ่งทำให้บาดแผลของเขาเปิดกว้างขึ้น “เงียบ!” เรนตวาดกลับ ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของชายตรงหน้าด้วยความมุ่งมั่นที่แรงกล้า “ฉันจะไม่ยอมให้ใครในปาร์ตี้นี้ต้องพังทลายเพราะไอ้เวรนั่นอีกแล้ว... โดยเฉพาะนาย... คีย์!” เรนปิดเปลือกตาลง รวบรวมมานาขั้นสูงสุดเท่าที่ฮีลเลอร์คนหนึ่งจะทำได้ เขาไม่ได้แค่ส่งพลังเข้าไป แต่เขากำลังใช้มานาของตัวเองเป็นโล่ล้อมรอบหัวใจแลกเกตของคีย์เอาไว้ มันเป็นการเดิมพันที่สูงที่สุดในชีวิต เพราะหากพลาดเพียงเสี้ยววินาที ทั้งเขาและคีย์จะถูกพลังของดันเจี้ยนกัดกินจนเหลือเพียงซาก บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว มานาที่อัดแน่นสร้างแรงกดดันจนหินรอบข้างแตกร้าว ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งสองคน คีย์มองดูเรนที่กำลังหลั่งเหงื่อท่วมกาย ใบหน้าของคนตรงหน้าซีดเผือดแต่กลับสวยงามและเด็ดเดี่ยวอย่างน่าประหลาดใจ ความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับไว้ใต้ความแข็งกร้าวมาตลอดหลายเดือนเริ่มสั่นคลอน วินาทีที่แสงสีฟ้าและดำเข้าปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดระเบิดมานาเป็นวงกว้าง เรนรู้สึกราวกับร่างกายถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ เขาล้มฟุบลงไปกองกับอกของคีย์ที่เริ่มหยุดอาการสั่นเกร็ง ความเงียบเข้าปกคลุมดันเจี้ยนอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ที่แนบชิดกัน คีย์ก้มมองคนที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่ในอ้อมแขนของตน แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความแข็งกร้าวหายไปเหลือเพียงความห่วงหาที่ปิดไม่มิด มือที่เคยใช้ถือโล่กำบังอันหนักอึ้งบัดนี้ค่อยๆ ยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังของเรนไว้แน่น “โง่เง่า... ทำไมถึงต้องทำขนาดนี้” คีย์กระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ เรนหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ทว่ามุมปากกลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ “เพราะนาย... คือหัวใจของปาร์ตี้ไงล่ะ คีย์” ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดของเหตุการณ์เริ่มผ่อนคลายลง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดของอุโมงค์เบื้องหน้า เสียงเหล็กกระทบพื้นหินดังก้องสะท้อนไปมาอย่างเป็นจังหวะที่น่าขนลุก คีย์ขมวดคิ้วแน่น พยายามประคองร่างของเรนให้ลุกขึ้นเตรียมรับมือ ทว่าเมื่อแสงจากคบเพลิงของกลุ่มคนปริศนาเผยให้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนขึ้น คีย์ก็ถึงกับหยุดชะงักไปชั่วขณะ บุรุษชุดดำในหน้ากากรูปหัวกะโหลกที่ก้าวออกมาเบื้องหน้า คือคนที่ไม่มีใครควรจะปรากฏตัวในดันเจี้ยนระดับนี้อย่างเด็ดขาด “ไม่นึกเลยว่าจะได้พบกันในสภาพที่น่าสมเพชขนาดนี้... คีย์... หรือฉันควรจะเรียกว่า 'เป้าหมายที่ผิดพลาด' ดีล่ะ?” บุคคลนั้นก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับปล่อยไอสังหารที่รุนแรงจนเรนที่บาดเจ็บอยู่ต้องกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง คีย์เบิกตากว้าง ความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดชีวิตดูเหมือนจะถูกเปิดเผยในวินาทีที่วิกฤตที่สุดนี้เอง หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเรนและคีย์นะครับ ผมจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดเพื่อให้ทุกคนได้ร่วมลุ้นไปกับการเดินทางของพวกเขาครับ ชาโดว์ฮันเตอร์