การลอบโจมตี

"อย่าให้มันหนีไปได้เด็ดขาด! ใครฆ่าไอ้ฮีลเลอร์นั่นได้ เอาหัวใจมอนสเตอร์ระดับ A ไปครองคนเดียวเลย!" เสียงตะโกนกร้าวของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ดังสะท้อนก้องไปตามโถงทางเดินหินปูนที่เย็นเฉียบ เรนไม่ได้หยุดหันไปมองต้นเสียง เขารู้ดีว่ากระสุนเวทมนตร์สีแดงฉานที่เพิ่งพุ่งเฉียดไหล่ไปนั้นไม่ใช่คำเตือน แต่เป็นคำประกาศิตแห่งความตาย คีย์ที่วิ่งนำหน้าอยู่หยุดกะทันหันก่อนจะเหวี่ยงโล่ขนาดใหญ่ต้านรับการจู่โจมจากเงามืดด้านหน้า "เรน หมอบลง!" คีย์คำรามลั่น แรงปะทะจากการกระแทกโล่ส่งผลให้พื้นหินใต้เท้าทั้งคู่ร้าวฉาน เรนทิ้งตัวลงตามสัญชาตญาณ แสงสีฟ้าอ่อนจากมือของเขาเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นอาณาเขตฮีลลิ่งขนาดเล็กเพื่อคุ้มครองพวกเขาทั้งสอง เขาไม่ได้กลัวการต่อสู้ แต่ภาพความหลังที่เคยถูกคนในปาร์ตี้เก่าหักหลังยังคงเป็นแผลเป็นในใจ ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับมนุษย์ด้วยกัน ความรู้สึกขยะแขยงก็มักจะตีตื้นขึ้นมาเสมอ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เพราะข้างกายเขามีคีย์—แทงค์เกอร์ผู้ที่พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกโดยไม่สนว่าโลกจะมองอย่างไร "พวกมันมีกี่คน" เรนถามพลางร่ายเวทเสริมพลังป้องกันให้คีย์อย่างแม่นยำ คีย์แค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองความเคลื่อนไหวในความมืด "หก... พวกปลายแถวที่หิวเงิน แต่ที่น่ากังวลคือไอ้ตัวที่สั่งการอยู่ข้างหลัง มันไม่ได้ขยับมาตั้งแต่ต้น" "หมายความว่ามันกำลังรอจังหวะที่เราเผลอ" เรนวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น มือของเขาสั่นเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน "คีย์ ถ้าเราจะฝ่าไป เราต้องล่อให้มันเผยตัว" คีย์ขยับกายไปข้างหน้าเล็กน้อย ร่างกายกำยำบดบังเรนไว้มิดชิด "จำไว้นะเรน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามออกจากรัศมีโล่ของฉันเด็ดขาด ต่อให้ฉันจะล้มลง... ก็อย่าได้หันหลังกลับไปมอง" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเรนกระตุกวูบ เขาไม่ชอบการพูดจาราวกับสั่งเสียแบบนั้นเลย ในจังหวะที่คีย์พุ่งตัวออกไปปะทะกับศัตรู เรนก็ทำหน้าที่สนับสนุนอย่างถึงที่สุด เวทมนตร์ของเขาไม่ได้มีไว้เพื่อทำร้ายใคร แต่ในวินาทีที่กลุ่มผู้ไม่หวังดีพยายามอ้อมไปด้านหลัง เรนกลับตัดสินใจทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองยังคาดไม่ถึง เขาเลิกกักเก็บมานาที่ใช้สำหรับฟื้นฟู และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นกระแสมานาบริสุทธิ์ที่รุนแรงจนผลักดันศัตรูที่เข้าใกล้กระเด็นออกไป รัศมีสีขาวโพลนเจิดจ้าจนพวกศัตรูต้องยกมือขึ้นปิดตา "ฉลาดนักนะไอ้ฮีลเลอร์หน้าอ่อน!" เสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืด ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากเงามืดด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มันไม่ได้พุ่งไปหาคีย์ แต่พุ่งตรงมาที่เรน! "เรน! ระวัง!" คีย์ตะโกนลั่น พยายามจะหมุนตัวกลับมาช่วยแต่ติดพันอยู่กับศัตรูสองคนที่ดาหน้าเข้ามาขวาง เรนเบิกตากว้าง เห็นคมมีดอาบยาพิษสีม่วงคล้ำกำลังพุ่งเข้าหาลำคอในระยะประชิด เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะร่ายเวทป้องกัน เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบของคมมีดที่เฉียดผ่านผิวหนังบริเวณต้นคอไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ในวินาทีที่ความตายมาเยือนถึงขีดสุด สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ภาพความหลังที่เลวร้าย แต่เป็นภาพใบหน้าดุดันของคีย์ที่พยายามจะทะลวงผ่านศัตรูมาหาเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะสิ้นหวัง ผนังดันเจี้ยนที่อยู่รอบข้างกลับเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามดังก้องเหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์ แสงสีแดงวาบขึ้นจากแผ่นหลังของคีย์ พลังที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงปะทุออกมาจนศัตรูที่ล้อมอยู่ถึงกับตัวกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง คีย์ไม่ได้ดูเหมือนมนุษย์ปกติอีกต่อไป ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับเพชรเลือด และมีเส้นสายมานาสีดำทมิฬแล่นพล่านไปตามลำคอและแขน "ใครที่บังอาจแตะต้องคนของข้า..." คีย์พึมพำด้วยเสียงที่ฟังดูไม่ใช่เสียงของเขา ก่อนจะพุ่งเข้าหาศัตรูที่ถือมีดเล่มนั้นด้วยความเร็วที่เรนมองตามไม่ทัน และเพียงแค่ฝ่ามือเดียวที่คว้าเข้าที่ลำคอของศัตรูร่างนั้น ชายคนนั้นก็กระอักเลือดออกมาทันที เรนยืนตัวแข็งทื่อ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วกระดูกสันหลัง เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า พลังของคีย์ที่ถูกซ่อนไว้นั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าบอสตัวไหนๆ ที่พวกเขาเคยเจอมา ทันใดนั้นเอง ศัตรูที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มที่ซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ก็ก้าวออกมาจากเงามืด มันปรบมือเบาๆ ราวกับกำลังชมการแสดงที่ถูกใจ พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวบนใบหน้า "ยอดเยี่ยม... พลังที่ไร้การควบคุมแบบนั้นแหละที่ข้าตามหามาตลอด" บุคคลปริศนาคนนั้นยิ้มกว้างก่อนจะชี้ดาบมาที่เรน "ทิ้งไอ้สัตว์ร้ายนั่นไว้ แล้วตามข้ามา เรน... เจ้าควรจะรู้ว่าการอยู่กับคนที่มีพลังแบบนี้ มันก็แค่การเอาชีวิตมาฝากไว้กับระเบิดเวลาเท่านั้นแหละ!" คีย์หยุดชะงัก ร่างกายที่กำลังสั่นไหวด้วยพลังสีดำสนิทค่อยๆ หันกลับมามองเรนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลังเลและความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความบ้าคลั่ง นี่คือความลับที่คีย์ปิดบังเขามาตลอดใช่หรือไม่ และคำตอบของเรนในวินาทีนี้... จะกลายเป็นเส้นขีดกั้นระหว่างมิตรภาพกับหายนะที่กำลังจะมาถึง ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเรนและคีย์นะครับ ผมจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดเพื่อให้ทุกคนได้ร่วมลุ้นไปกับการเดินทางของพวกเขาครับ ชาโดว์ฮันเตอร์