รุ่งอรุณหลังการต่อสู้

"ปล่อยมือเสียทีคีย์... มันจบแล้ว" เสียงของเรนสั่นพร่าไม่ต่างจากสภาพร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและรอยฉีกขาดของชุดเกราะ ฮีลเลอร์หนุ่มหอบหายใจถี่แรง มือของเขายังคงกดทับลงบนแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกของแทงค์เกอร์ร่างยักษ์ แสงสีฟ้าจางๆ จากทักษะฟื้นฟูระดับสูงสุดค่อยๆ มอดดับลง พร้อมกับเสียงกึกก้องที่ฟังดูเหมือนโลกทั้งใบกำลังแตกร้าว คีย์ไม่ได้คลายมือที่กุมมือของเรนไว้แน่น ตรงกันข้าม เขากลับออกแรงดึงร่างที่อ่อนแรงของอีกฝ่ายเข้ามาแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวแรงภายใต้แผงอกแกร่ง ดวงตาที่เคยดุดันและเต็มไปด้วยจิตสังหารบัดนี้กลับฉายแววอ่อนแสงลง ราวกับสัตว์ป่าที่เพิ่งยอมจำนนต่ออ้อมกอดของเจ้าของ "ถ้าฉันปล่อย... นายจะหายไปไหนหรือเปล่า" เสียงทุ้มต่ำของคีย์แหบพร่า เขาไม่ได้มองไปที่ซากบอสระดับตำนานที่กำลังสลายกลายเป็นละอองแสงสีม่วงตรงหน้า แต่มองลึกลงไปในดวงตาของคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้หลายต่อหลายครั้ง "โลกภายนอกรอเราอยู่ เกตปิดตัวลงแล้ว" เรนพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ แม้ในใจจะรู้ดีว่าความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความเป็นความตายนี้ มันหนักอึ้งเกินกว่าจะเรียกได้ว่าเป็นแค่เพื่อนร่วมปาร์ตี้ "คีย์ นายบาดเจ็บสาหัส พลังของนายมัน... นายควบคุมมันไม่ได้อีกแล้วนะ" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ แรงสั่นสะเทือนนั้นส่งผ่านร่างของเรน "พลังที่ควบคุมไม่ได้งั้นเหรอ? สำหรับฉัน มันคือคำสาปที่ต้องแลกด้วยหัวใจของคนอื่น แต่ถ้านั่นคือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้ได้ยืนข้างนาย... ฉันก็พร้อมจะทำลายทุกอย่าง" บรรยากาศโดยรอบเริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกของมิติกำลังดูดกลืนเศษซากของดันเจี้ยน ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงคำรามของบอสเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่รดรินอยู่ใกล้กัน เรนสังเกตเห็นประกายสีดำที่ยังคงเต้นเร่าอยู่ใต้ผิวหนังของคีย์ มันไม่ใช่พลังธาตุทั่วไป แต่มันคือสิ่งแปลกปลอมที่กัดกินตัวตนของชายตรงหน้าทีละน้อย "เราต้องออกไป" เรนตัดสินใจเด็ดขาด เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันร่างของคีย์ให้ลุกขึ้น ทั้งสองพยุงกันก้าวผ่านประตูมิติที่กำลังจะปิดตาย ทัศนวิสัยที่มืดมิดของเกตถูกแทนที่ด้วยแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่แสบตาจนต้องหรี่ลง พวกเขาทรุดตัวลงบนพื้นหญ้าที่ปกคลุมด้วยหิมะบางเบาของทุ่งรกร้างนอกเขตเกต เสียงเครื่องยนต์ของรถหน่วยสนับสนุนดังแว่วมาไกลๆ ทว่าเรนกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง "คีย์?" เรนเรียกชื่ออีกฝ่ายเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวของแทงค์เกอร์หนุ่ม คีย์นิ่งไป เขาก้มมองมือของตัวเองที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พลังที่ควรจะดับไปพร้อมกับเกตกลับปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่งราวกับมันไม่ได้ต้องการจะหายไปไหน แต่มันต้องการ 'ร่างใหม่' ในการสถิตอยู่ "เรน... ถอยไป" คีย์คำรามออกมา ลมหายใจของเขาเริ่มกลายเป็นไอสีดำ เรนไม่ถอย เขาคว้าข้อมือของคีย์ไว้แน่น พลังฮีลเลอร์ไหลทะลักออกจากฝ่ามือเพื่อกดทับพลังมืดนั้นไว้ แต่ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมาไม่ใช่ความอบอุ่น แต่เป็นภาพนิมิตที่ตัดเข้ามาในหัวสมองอย่างรุนแรง ภาพของหอคอยทมิฬ ภาพของคนชุดดำที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือซากศพของเหล่าฮันเตอร์นับพัน และที่สำคัญที่สุด... ภาพของตัวเขาเองที่กำลังถือดาบเล่มเดียวกับที่คีย์ใช้เสียบทะลุหัวใจของตน "นี่มันไม่ใช่เกตทั่วไป..." เรนกระซิบด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเข้าใจความจริง "นี่มันคือกับดัก... มันคือพิธีสังเวยที่ยังไม่จบสิ้น" คีย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ เขาผลักเรนออกไปอย่างแรงจนร่างของฮีลเลอร์กระเด็นไปไกล ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่ดูผิดธรรมชาติ มือของคีย์เอื้อมไปหยิบชิ้นส่วนหัวใจของบอสที่เหลือติดมือออกมาจากมิติส่วนตัว มันยังคงเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต "ขอบใจที่พาฉันออกมานะ... เรน" เสียงของคีย์เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของชายที่เขาเคยรู้จัก แต่มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเย็นชาจนน่าขนลุก คีย์หันกลับมามองเรนด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ก่อนจะกดหัวใจบอสนั้นลงบนแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกตนเองจนเลือดสีดำทะลักออกมา "ตอนที่ 29... จะเริ่มขึ้นในวินาทีที่หัวใจดวงนี้หยุดเต้นในร่างของฉัน แล้วเรามาดูกันว่านายจะเลือก 'ช่วย' หรือ 'สังหาร' ความรักที่นายสร้างขึ้นมากับมือ" ทุกอย่างรอบตัวเริ่มพังทลายลงอีกครั้ง แม้จะอยู่นอกเกตแล้ว แต่ท้องฟ้ากลับแยกออกเป็นร่องสีเลือด และมีร่างของใครบางคนที่เรนคุ้นเคยดีเดินก้าวออกมาจากเงามืดของรถสนับสนุน... เป็นคนที่เขาเคยเชื่อว่าตายไปแล้วในดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน! รบกวนทุกท่านติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงวินาทีที่หัวใจเต้นผิดจังหวะที่สุดครับ ชาโดว์ฮันเตอร์