วันธรรมดาของวีรบุรุษ

"ถอยไปเรน... อย่ามองมัน" เสียงทุ้มต่ำของคีย์สั่นพร่าขณะที่เขาขยับตัวเข้าบดบังวิสัยทัศน์ของผม มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการปะทะกับบอสในดันเจี้ยนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ผิดกับร่างในเงามืดนั่นที่ก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า ราวกับจังหวะการเดินของเครื่องจักรที่ไร้วิญญาณ ท้องฟ้าเหนือเมืองที่ควรจะเงียบสงบหลังจบภารกิจ บัดนี้ถูกฉีกขาดเป็นทางยาวด้วยรอยแยกสีเลือด กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยมาตามกระแสลมที่ผิดเพี้ยนไปจากธรรมชาติ และคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือ 'เอริค' คนที่ผมเห็นกับตาว่าถูกมอนสเตอร์ระดับบอสกัดกินร่างจนแหลกเหลวเมื่อสามปีก่อน "คีย์... นายเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหม" ผมถามพลางขยับตัวไปยืนเคียงข้างเขา แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก แต่มือของผมยังคงส่งพลังฮีลอ่อนๆ ไปสัมผัสที่แผ่นหลังของแทงค์เกอร์หนุ่ม เพื่อยืนยันว่าเรายังคงมีกันและกัน เอริคเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาไม่มีแววตาของมนุษย์ มันเป็นเพียงก้อนพลังงานสีม่วงคล้ำที่สั่นไหวอยู่ภายใต้เบ้าตาที่กลวงโบ๋ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยกมือขึ้นช้าๆ แล้วชี้นิ้วมาที่หัวใจของผม "หยุดเดี๋ยวนี้!" คีย์คำรามลั่น โล่ยักษ์ในมือถูกเรียกออกมาในเสี้ยววินาที แรงกดดันมหาศาลจากพลังแทงค์เกอร์ระดับสูงแผ่กระจายจนพื้นคอนกรีตใต้เท้าของพวกเราร้าวเป็นวงกว้าง แต่ทว่า... เหตุการณ์ประหลาดกลับหยุดชะงักลง รอยแยกบนท้องฟ้าปิดตัวลงฉับพลัน พร้อมกับการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของร่างนั้น เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าขนลุกและรอยคราบสีดำสนิทบนฝากระโปรงรถสนับสนุนของพวกเรา ผมทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ความเครียดที่สะสมมาตลอดภารกิจพุ่งพล่านขึ้นจนศีรษะปวดตุบ คีย์รีบวางโล่ทิ้งแล้วโผเข้ามาประคองผมไว้แน่น อ้อมกอดของเขาคือสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าโลกใบนี้ยังมีความเป็นจริงหลงเหลืออยู่ "มันจบแล้ว... อย่างน้อยก็ในตอนนี้" คีย์กระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขามีความสั่นเครือที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน เรากลับมาถึงเซฟเฮาส์ในเวลาต่อมา ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วห้องพัก ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกนั่น เราต่างรู้ดีว่านี่คือ 'ความสงบก่อนพายุใหญ่' แต่ในฐานะของคนที่ผ่านนรกมาด้วยกันหลายต่อหลายครั้ง เราเลือกที่จะดื่มด่ำกับช่วงเวลาธรรมดาที่เหลืออยู่ ผมเดินไปที่ครัว ลงมือปรุงมื้อค่ำง่ายๆ กลิ่นหอมของซุปเนื้ออบอวลไปทั่วห้อง เป็นกิจกรรมธรรมดาที่ผมแทบไม่ได้สัมผัสมานานหลายปี คีย์เดินตามเข้ามา เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า สายตาจ้องมองแผ่นหลังของผมไม่วางตา ไม่ใช่ด้วยความระแวงแบบเดิม แต่มันคือความโหยหา... ความโหยหาที่จะเก็บเกี่ยวทุกวินาทีที่มีกัน "เรน" เขาเรียกชื่อผมในจังหวะที่ผมกำลังตักซุปใส่ชาม "ครับ?" ผมหันไปมอง "ถ้าวันหนึ่ง... ฉันไม่สามารถปกป้องนายได้เหมือนวันนี้ นายจะโกรธไหม?" คำถามนั้นทำให้ช้อนในมือผมสั่น ผมวางมันลงแล้วเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม ประสานมือของเขาไว้แน่น ผิวสัมผัสของเขาหยาบกร้านแต่ทว่าอบอุ่นอย่างประหลาด "นายเคยบอกไม่ใช่หรือไงคีย์ ว่าเราคือปาร์ตี้เดียวกัน" ผมแค่นยิ้มบางๆ "ฮีลเลอร์อย่างฉัน ไม่ได้ต้องการแค่คนปกป้อง แต่ฉันต้องการ 'คู่คิด' ที่จะก้าวผ่านความตายไปด้วยกัน นายไม่ต้องแบกโลกไว้คนเดียวหรอกครับ เพราะถ้าถึงวันที่นายล้มลง... ฉันสัญญาว่าฉันจะใช้ลมหายใจสุดท้ายฮีลนายให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดีแค่ไหนก็ตาม" คีย์มองลึกเข้ามาในดวงตาของผม ความแข็งกร้าวที่เคยมีดูเหมือนจะละลายหายไป แทนที่ด้วยความอ่อนโยนที่ผมเป็นเจ้าของเพียงคนเดียว เขาเอื้อมมือมาลูบแก้มของผมเบาๆ ปลายนิ้วของเขาไล้ไปตามแนวขากรรไกรอย่างเชื่องช้า ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ปลายจมูก เราจูบกัน... มันไม่ใช่จูบที่เร่าร้อนเหมือนในสมรภูมิ แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้ม เราต่างฝ่ายต่างตักตวงความอุ่นจากกันและกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนสงบของวันธรรมดา ที่เราไม่รู้เลยว่าจะเป็นวันสุดท้ายหรือไม่ คืนนั้น ผมนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของคีย์ ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นสม่ำเสมอข้างหู ผมฝัน... ฝันเห็นทุ่งดอกไม้ที่ไม่มีวันเหี่ยวเฉา และในฝันนั้น ไม่มีเกต ไม่มีดันเจี้ยน ไม่มีอดีตที่คอยหลอกหลอน มีเพียงผมและเขา ทว่า... ความสุขนั้นสลายไปเมื่อแสงสีเงินสว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องนอน ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่หน้าอก คีย์ที่อยู่ข้างๆ หายไปแล้ว! ผมรีบควานหาอาวุธข้างเตียงแต่กลับพบเพียงซองจดหมายสีดำสนิทที่วางอยู่บนหมอนของเขา ผมฉีกซองนั้นออกด้วยมือที่สั่นเทา ภายในมีเพียงข้อความสั้นๆ ด้วยลายมือที่ผมคุ้นเคยที่สุด... ลายมือของคีย์ *'เรน... อย่าตามหาฉัน ถ้าวันพรุ่งนี้พระอาทิตย์ยังขึ้นปกติ จงลืมว่าเราเคยมีกัน แต่ถ้าเห็นท้องฟ้าเป็นสีเลือดอีกครั้ง... ให้มองไปที่จุดเริ่มต้นที่พวกเราพบกันครั้งแรก'* ผมเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่างทันที และสิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของผมหยุดเต้น... ท้องฟ้าไม่ได้เป็นสีครามยามดึก แต่มันกำลังถูกฉีกออกเป็นร่องสีเลือดกว้างกว่าเดิมนับสิบเท่า และที่กลางรอยแยกนั้น... ร่างของคีย์กำลังยืนอยู่เคียงข้างกับเอริค... โดยที่คีย์กำลังหันดาบเข้าใส่ตัวผม! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวมากับเรนและคีย์นะครับ แล้วพบกันในบทสรุปสุดท้ายที่ทุกคนรอคอยครับ จากใจ... ชาโดว์ฮันเตอร์