การแลกเปลี่ยน

"หยุดนะคีย์! ถ้าคุณฝืนใช้พลังนั่นอีกครั้ง ร่างกายของคุณจะแหลกสลายไปพร้อมกับโล่ในมือ!" เรนตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ มือเรียวบางที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการต่อสู้คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนกำยำของอีกฝ่าย โลหะเย็นเยียบของชุดเกราะที่บิดเบี้ยวบาดลึกลงบนผิวหนังของเขาจนเลือดสีสดซึมออกมา แต่เรนไม่สน เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของคีย์ที่บัดนี้ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ แววตาสีเทาหม่นของแทงค์เกอร์หนุ่มกำลังแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน—สัญญาณของ ‘โหมดคลั่งรัก’ ที่ควบคุมไม่ได้ คีย์หันมามองเขา ชั่วขณะหนึ่งที่ความแข็งกร้าวในแววตาอ่อนแสงลง ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหินขรุขระของดันเจี้ยนชั้นที่เก้าสิบเก้า ลมหายใจของเขาขาดห้วง เสียงหอบกระเส่าดังสะท้อนก้องในโถงที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและไอเวทมนตร์มรณะ "ถอยไป... เรน" คีย์เค้นเสียงผ่านไรฟัน มือหนาสั่นเทาพยายามผลักคนตรงหน้าออกไปให้ไกลที่สุด "ฉันคุมมันไม่ได้แล้ว... ถ้าเธออยู่ที่นี่... ฉันอาจจะ..." "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น" เรนสวนกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนลมหายใจของทั้งคู่รินรดกัน "เราสัญญาแล้วไม่ใช่หรือครับว่าจะผ่านมันไปด้วยกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" บรรยากาศรอบตัวพวกเขาราวกับถูกแช่แข็ง ไอความร้อนจากแกนกลางของดันเจี้ยนบิดเบี้ยวอากาศรอบตัวจนดูพร่ามัว เรนสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในอกของคีย์ มันไม่ใช่พลังที่จะปกป้องใครได้อีกต่อไป แต่มันคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เรนหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาเคยสาบานว่าจะไม่มีวันทำอีก—การใช้ 'พันธสัญญาแห่งหัวใจ' ฮีลเลอร์หนุ่มวางฝ่ามือลงบนหน้าอกข้างซ้ายของคีย์ พลังเวทสีทองอ่อนจางเริ่มไหลเวียนออกจากร่างของเขา มันไม่ใช่การรักษาบาดแผลภายนอก แต่มันคือการแลกเปลี่ยน... การถ่ายโอนความเจ็บปวดและขีดจำกัดของชีวิตตนเองเพื่อไปรั้งสติสัมปชัญญะของชายตรงหน้าเอาไว้ "เธอรู้ไหมว่ากำลังทำอะไร..." คีย์กระซิบ เสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่ลดฮวบลงของเรน "หยุดเดี๋ยวนี้! ฉันไม่ต้องการให้เธอต้องเจ็บเพื่อฉัน!" "ถ้าการที่ต้องแลกด้วยชีวิตของผม สามารถทำให้คุณรอดไปได้... นั่นคือการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตนักผจญภัยของผมครับ" เรนยิ้มออกมา แม้ใบหน้าจะซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ดวงตาของเขายังคงแน่วแน่ "จำได้ไหมว่าทำไมเราถึงมาที่นี่? ไม่ใช่เพื่อชัยชนะเหนือดันเจี้ยน แต่นั่นเพราะผมมีคุณคอยปกป้องเสมอมา ตอนนี้... ให้ผมได้เป็นคนปกป้องหัวใจของคุณบ้างนะครับ" แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วโถงใหญ่ กระแสพลังเวทมหาศาลพุ่งเข้าสู่ร่างของคีย์จนร่างของแทงค์เกอร์หนุ่มกระตุกเฮือก เรนรู้สึกราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาท ร่างกายของเขาร้อนผ่าวเหมือนถูกเผาไหม้จากภายใน แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่เขาเห็นคีย์ต้องแบกรับมาตลอดทาง ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องจากบอสที่อยู่ห่างออกไปก็หยุดลง ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมดันเจี้ยนชั้นในสุด คีย์ที่เริ่มได้สติกลับมาทรุดตัวลงซบหน้ากับลาดไหล่ของเรน มือที่เคยสั่นเทาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของฮีลเลอร์หนุ่มไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือไปเพียงเสี้ยววินาที คนตรงหน้าจะสลายกลายเป็นละอองเวทมนตร์ "เรน... ไม่นะ... อย่าทิ้งฉันไป" เสียงของคีย์เปลี่ยนไปเป็นความเว้าวอนที่คนอย่างเขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น เรนหอบหายใจหนัก เขาขยับมือลูบกลุ่มผมสีเข้มของคีย์เบาๆ ความเย็นเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความร้อนแรงของเวทมนตร์ สายตาของเขามองไปเบื้องหน้า ท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยน เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังก้าวเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างเชื่องช้า นั่นไม่ใช่บอสตัวสุดท้ายที่พวกเขารอคอย ชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่เรนจำได้แม่นยำว่าเป็นคนเดียวกันกับที่เคยหักหลังปาร์ตี้เก่าของเขาเมื่อหลายปีก่อน ผู้อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของชีวิตนักผจญภัยของเขา กำลังยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขามี ‘หัวใจแห่งดันเจี้ยน’ ที่เรืองแสงสีม่วงประหลาด และเขากำลังหันปลายดาบที่อาบยาพิษร้ายแรงมาทางคีย์ที่กำลังหมดแรงอยู่ในอ้อมกอดของเรน "ดูเหมือนการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ จะมีคนอยากร่วมแจมด้วยสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำของชายคนนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่บาดลึก เรนรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายดันตัวคีย์ให้หลบไปข้างหลัง ก่อนจะหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ออกมา แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวด้วยความกลัวอีกต่อไป ทว่าความลับที่เขาปกปิดไว้ลึกสุดใจกำลังจะถูกเปิดเผย พร้อมกับการตัดสินใจที่ไม่มีวันหวนกลับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ลึกที่สุดของหัวใจไปพร้อมกับผมนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์