นาทีวิกฤต

"อย่าขยับ!" เสียงตวาดของคีย์ดังลั่นห้องโถงกว้าง แรงสั่นสะเทือนจากการกระแทกของโล่ขนาดยักษ์เข้ากับพื้นหินทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ดันเจี้ยนชั้นที่ลึกที่สุดแห่งนี้ไม่ได้มีไว้ให้มนุษย์เหยียบย่ำ แต่มันคือหลุมศพที่รอคอยการฝังกลบพวกเขาทั้งเป็น เรนทรุดเข่าลงกับพื้น ลมหายใจหอบถี่จนแทบเป็นเสียงสะอื้น แสงสีฟ้าอ่อนจากเวทฮีลที่ฝ่ามือของเขาเริ่มกะพริบถี่และหม่นแสงลง พลังเวทในร่างกายเหือดแห้งจนถึงขีดสุด ไม่ใช่เพราะเขาไร้ความสามารถ แต่เป็นเพราะบาดแผลที่ได้รับจากการปกป้องคีย์ในวินาทีก่อนหน้านี้ มันลึกเกินกว่าที่ฮีลเลอร์คนไหนจะเยียวยาด้วยตัวเอง บอสใหญ่ 'อสูรเกราะโลหิต' กรีดร้องโหยหวน มันไม่ได้ใช้อาวุธ แต่มันใช้แรงกดดันมหาศาลบดขยี้ทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้า ร่างกายขนาดมหึมาของมันพุ่งเข้าใส่คีย์ด้วยความเร็วที่เหนือชั้นเกินกว่าระดับบอสทั่วไปจะทำได้ *ตึง!* เสียงโล่เหล็กกล้าปะทะกับกรงเล็บยักษ์ดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก คีย์กัดฟันแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างกายกำยำของแทงค์เกอร์หนุ่มถูกแรงมหาศาลกดจนเท้าจมลงไปในพื้นหิน สภาพของคีย์ในตอนนี้ดูไม่ได้เลย เกราะของเขาแตกละเอียดและอาบไปด้วยเลือดสดๆ ของตัวเอง "คีย์... ถอยออกมา..." เรนพยายามเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก คีย์ตวัดสายตาที่ดุดันแต่แฝงไปด้วยความกังวลกลับมามอง "หุบปากซะ เรน! นายกำลังจะตาย ถ้าฉันถอย... ใครจะปกป้องนาย?" "ฉัน... ไม่ได้ต้องการให้นายมาตายแทน" เรนฝืนยันตัวขึ้น มือที่สั่นเทาพยายามร่ายเวทป้องกันชั้นสุดท้าย แสงสีทองจางๆ ห่อหุ้มร่างของทั้งคู่ไว้ แต่มันกลับดูเปราะบางเหมือนแก้วที่พร้อมจะแตกสลายเมื่อถูกลมพัด ในจังหวะที่คีย์เผลอ บอสใหญ่ตวัดหางที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมฟาดเข้าที่สีข้างของเรนอย่างจัง! ร่างของเรนกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตรเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ไร้ทางสู้ เขากระแทกเข้ากับเสาหินอย่างแรงจนเสียงกระดูกซี่โครงลั่นกรอบ เลือดสดๆ ทะลักออกจากปากทันที ภาพในสายตาของเขาเริ่มพร่ามัว ความเย็นยะเยือกค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่หัวใจ คีย์คำรามลั่นเหมือนสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง ดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พลังที่เขาพยายามกดทับมาตลอดชีวิตกำลังจะทะลักออกมา "พวกแก... ตาย!" แทงค์เกอร์หนุ่มพุ่งเข้าใส่บอสอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนการป้องกันใดๆ เขาใช้เพียงมือเปล่าที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลังสีดำทมิฬกระชากเกราะของอสูรกายออกจนเป็นรูโหว่ แต่ในขณะเดียวกัน อสูรเกราะโลหิตก็คว้าคอของคีย์ไว้ได้ เรนพยายามกะพริบตาไล่ความมืดมิดที่เข้าครอบงำ เขาเห็นคีย์กำลังจะขาดใจ เขารู้ดีว่าหากคีย์ปลดปล่อยพลังนั้นออกมา คีย์จะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปตลอดกาล และเขาก็จะไม่มีวันได้เห็นคีย์คนเดิมอีก 'ฉันยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้...' เรนรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย กัดฟันฝืนความเจ็บปวดที่เหมือนมีเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง เขาคลานเข้าหาคีย์ มือที่เปื้อนเลือดแตะเข้าที่แผ่นหลังของแทงค์เกอร์หนุ่ม "หยุด... คีย์... กลับมาหาฉัน" คีย์ชะงัก ร่างที่กำลังเปลี่ยนสภาพหยุดกึก เขาหันกลับมามองเรน สายตาที่เคยดุดันเริ่มอ่อนแสงลงเมื่อเห็นสภาพที่ใกล้สิ้นใจของคนที่เขาหวงแหนที่สุด "ทำไม... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้" คีย์ถาม เสียงของเขาสั่นเครือ "เพราะ... นายคือหัวใจของฉันไงล่ะ" เรนยิ้มออกมา ทั้งที่เลือดเปรอะเปื้อนใบหน้าขาวซีด ทันใดนั้น บอสใหญ่ที่ดูเหมือนจะสยบลงชั่วขณะกลับคำรามก้อง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเกิดรอยแยกขนาดใหญ่ พลังงานสีแดงฉานจากใจกลางดันเจี้ยนพุ่งขึ้นมาเหมือนลาวา มันไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นการเปิดใช้งาน 'กับดักสุดท้าย' ของเกตที่ไม่มีใครเคยรอดชีวิตมาได้ เรนรู้สึกได้ถึงแรงดึงมหาศาลที่กำลังจะกระชากวิญญาณของเขาออกจากร่าง ในขณะที่คีย์กำลังเอื้อมมือมาคว้าเขาไว้ พื้นดินตรงหน้าเรนก็ยุบตัวลงหายไปในความมืดมิดเบื้องล่าง มือของคีย์คว้าได้เพียงปลายนิ้วของเรน ก่อนที่ร่างของเรนจะร่วงหล่นลงไปในความว่างเปล่า "เรน!!!" เสียงกรีดร้องของคีย์ดังสะท้อนก้องไปทั่วดันเจี้ยนที่กำลังถล่มลงมา แต่ก่อนที่เรนจะหายลับไปในความมืดมิด เขากลับเห็นเงามืดลึกลับคนหนึ่งยืนอยู่เบื้องล่างใต้หน้าผา เงานั้นยื่นมือออกมา... และนั่นไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือมือของคนที่เรนคิดว่าตายไปนานแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ลึกที่สุดของหัวใจไปพร้อมกับผมนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์