พลังที่แท้จริงของคีย์

"หลบไปข้างหลัง... เรน!" เสียงคำรามของคีย์ไม่ได้แฝงไปด้วยความรำคาญเหมือนที่เคยเป็น แต่มันคือเสียงที่สั่นสะท้านด้วยแรงอัดแน่นของความกลัว—ความกลัวที่ไม่ได้เกิดจากบอสตรงหน้า แต่เกิดจากเศษเสี้ยวชีวิตที่กำลังจะดับสูญไปหากเขาขยับพลาดแม้เพียงมิลลิเมตร ร่างสูงใหญ่ของแทงค์เกอร์หนุ่มในชุดเกราะที่บัดนี้แหลกละเอียด ปักหลักยืนขวางเบื้องหน้าฮีลเลอร์ร่างบางที่หอบหายใจรวยริน ไอเวทสีม่วงเข้มจากคมดาบของบอสระดับตำนาน 'ผู้กลืนกินกาลเวลา' พุ่งเข้าปะทะกับโล่ประจำกายของคีย์จนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางห้องโถงพิพากษา แรงกระแทกนั้นมหาศาลจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าของคีย์แตกร้าวเป็นวงกว้าง เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของเขาหยดลงบนพื้นศิลาเย็นเยียบ "คีย์... หยุดเถอะ ร่างกายคุณจะรับไม่ไหวแล้วนะ!" เรนตะโกนผ่านความโกลาหล มือของเขาสั่นเทาขณะพยายามรวบรวมพลังเวทแสงที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อประคองชีพเพื่อนร่วมทาง "เงียบซะ" คีย์ตอบเสียงต่ำ ดวงตาที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต ความเจ็บปวดจากการถูกกัดกินโดยพลังปีศาจในกระแสเลือดไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่การต้องปกป้องเรนในจังหวะที่หัวใจเขากำลังจะหยุดเต้นนั้น... มันเป็นขีดจำกัดที่เขาไม่เคยเผชิญ บอสตัวยักษ์เงื้อกรงเล็บอาบยาพิษขึ้นเหนือหัว เตรียมปิดฉากชีวิตของทั้งคู่ด้วยการโจมตีครั้งสุดท้าย เรนหลับตาลงแน่น พลังเวทของเขาสิ้นสุดลงแล้ว ความหวั่นเกรงจากการถูกหักหลังในอดีตพุ่งกลับเข้ามาหาเขาเหมือนเงาตามตัว แต่ในจังหวะที่ความตายกำลังจะมาถึง ความอบอุ่นที่คุ้นเคยกลับโอบล้อมรอบตัวเขา คีย์ทิ้งโล่ลงกับพื้น เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่เคยสัญญาไว้ว่าจะไม่มีวันทำ... เขาปลดล็อกผนึกที่ล่ามโซ่จิตวิญญาณของตัวเอง *ครืนนนนน!* มวลอากาศรอบห้องโถงสั่นสะเทือน พลังงานมหาศาลที่ไม่ใช่มนุษย์ทะลักออกมาจากร่างของคีย์จนผนังถ้ำสั่นคลอน เส้นผมสีนิลของเขาเปลี่ยนเป็นสีเงินยวง ดวงตาที่เคยแดงฉานกลับลุกโชนด้วยเปลวไฟสีดำสนิทราวกับขุมนรก โซ่ตรวนสีทองที่ข้อมือซึ่งเขาพกติดตัวไว้ตลอดเวลาเพื่อกดพลัง... บัดนี้มันแหลกสลายเป็นผุยผง คีย์เคลื่อนที่ไวกว่าสายตาจะมองทัน เขากระโดดขึ้นกลางอากาศ มือเปล่าคว้ากรงเล็บของบอสเอาไว้แน่นจนกระดูกของศัตรูแหลกละเอียด รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าที่เคยเฉยชา เขาไม่ได้ดูเหมือนนักรบผู้ปกป้องอีกต่อไป แต่ดูเหมือนเทพสงครามที่ลงมาตัดวงจรชีวิตของใครก็ตามที่บังอาจแตะต้องคนของเขา "แกกล้าดียังไง... ที่ทำให้เขาต้องหลั่งน้ำตา" คีย์พึมพำ น้ำเสียงนั้นก้องกังวานด้วยโทนเสียงสองชั้น ทั้งดุดันและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน เขากระชากกรงเล็บยักษ์นั่นจนขาดสะบั้น บอสตัวร้ายแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความทรมานทรกรรม ทว่าคีย์ไม่หยุดเพียงแค่นั้น เขารวบรวมพลังสีดำสนิทไว้ที่ฝ่ามือแล้วซัดเข้ากลางอกของบอส แรงปะทะนั้นทำให้พื้นห้องโถงจมลงไปหลายฟุตจนเกิดหลุมขนาดใหญ่ บอสร่างยักษ์สลายกลายเป็นละอองทรายในพริบตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าขนลุก คีย์ยืนนิ่งท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง ร่างกายของเขายังคงสั่นสะท้านจากพลังที่เอ่อล้นออกมาควบคุมไม่ได้ เขาค่อยๆ หันกลับมาหาเรนที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้น เรนมองเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความตกตะลึง ความหวาดกลัว และความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "คีย์... นั่นคุณ... จริงๆ ใช่ไหม?" เรนถามเสียงแผ่ว คีย์รีบก้าวถอยหลังเมื่อเห็นเรนถอยหนี แววตาสีเงินยวงเริ่มฉายความกังวลชัดเจน เขาพยายามจะเอื้อมมือไปหา แต่กลับหยุดชะงักลงกลางอากาศ ร่างกายของเขากำลังเริ่มมีรอยร้าวสีดำลุกลามเหมือนเครื่องกระเบื้องที่ใกล้แตกสลาย พลังที่แท้จริงนี้กำลังกัดกินเขาจากภายในเป็นการตอบแทนที่เขามันฝ่าฝืนคำสั่งสวรรค์ "หนีไปซะ... เรน" คีย์เค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "อย่ามอง... อย่าเข้ามาใกล้ผมมากกว่านี้" เขาทรุดเข่าลงกับพื้น พลังที่ปลดปล่อยออกมาเริ่มไร้ทิศทางจนทำให้พื้นที่รอบข้างค่อยๆ กลายเป็นผลึกสีดำ เรนเห็นแบบนั้นก็ฝืนร่างกายที่บาดเจ็บพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือคีย์ไว้โดยไม่สนคำเตือน "ฉันไม่หนี! ในวันที่ฉันถูกทอดทิ้ง คุณคือคนเดียวที่อยู่ข้างฉัน! ต่อให้คุณจะเป็นปีศาจหรืออะไรก็ตาม... ฉันก็จะรักษาคุณเอง!" ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเรนที่สัมผัสผิวหนังของเขาทำให้คีย์ชะงัก แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไรตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ซุ่มรออยู่ในเงามืดก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทั้งคู่ "งดงามจริงๆ... พลังแห่งคำสาปที่ตามหามานาน บัดนี้ได้ตื่นขึ้นแล้วสินะ" ร่างในชุดคลุมสีเทาค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องโถง ใบหน้าภายใต้ฮู้ดปรากฏชัดขึ้นเพียงครึ่งเดียว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับทำให้เรนใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เพราะนั่นคือใบหน้าของหัวหน้าปาร์ตี้เก่าที่เคยหักหลังเขาในอดีต และในมือของชายผู้นั้น... กลับถืออาวุธที่น่าจะเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะครอบครอง มันคือดาบศักดิ์สิทธิ์ที่คีย์เคยทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน... และดาบเล่มนั้นกำลังจ่อตรงไปที่ลำคอของเรนในวินาทีที่คีย์อ่อนแอที่สุด! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ลึกที่สุดของหัวใจไปพร้อมกับผมนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์