กองทัพมอนสเตอร์

“คีย์! ถอยออกมาตรงนั้นเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนของเรนแผดก้องไปทั่วโถงหินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและไอเวทมนตร์สีม่วงคล้ำ ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของกองทัพมอนสเตอร์นับร้อยที่แห่กรูออกมาจากรอยแยกมิติตรงหน้า แทงค์เกอร์หนุ่มร่างสูงใหญ่ไม่ได้ขยับถอยตามคำสั่ง เขายังคงปักหลักมั่น โล่ยักษ์ในมือซ้ายกระแทกพื้นจนศิลาใต้เท้าแตกร้าว สองตาที่เคยนิ่งสงบดั่งผืนน้ำยามนี้กลับฉายแววสีแดงก่ำอันตราย “ผมหยุดพวกมันไว้เอง คุณไปที่แท่นนั่น... ทำลายหัวใจเกตซะ เรน!” คีย์คำรามตอบ เสียงของเขาต่ำลึกและสั่นพร่า คล้ายกับมีเสียงกระซิบจากขุมนรกแทรกซ้อนอยู่ในนั้น เรนกำคทาในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่ใช่ฮีลเลอร์ที่อ่อนแอคนเดิมที่เคยถูกทอดทิ้งในดันเจี้ยนเมื่อหลายปีก่อนอีกต่อไป ทว่าความรู้สึกเสียววาบที่ปลายประสาทจากการเห็นคีย์เริ่มสูญเสียการควบคุมพลังงานในร่าง ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกังวล *อย่าเป็นอะไรไปนะ... อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวอีก* เรนคิดในใจ ก่อนจะรีบเบี่ยงตัวหลบคมเขี้ยวของสัตว์อสูรหมาป่าที่พุ่งเข้าใส่ เขาปัดป้องด้วยเวทแสงเบื้องต้นพลางร่ายสกิลฮีลแบบวงกว้างเพื่อสนับสนุนแนวหน้า การต่อสู้ตะลุมบอนดำเนินไปอย่างดุเดือด กองทัพมอนสเตอร์ระดับสูงดูเหมือนจะถูกวางแผนมาเป็นอย่างดี พวกมันไม่เพียงแค่บุกเข้าโจมตีด้วยกำลัง แต่ยังรู้จักประสานการโจมตีจากระยะไกลด้วยเวทมนตร์ธาตุ คีย์ที่รับภาระหนักที่สุดเริ่มโชกไปด้วยเลือด ทั้งเลือดของศัตรูและเลือดที่ไหลซึมจากบาดแผลตามร่างกายที่เขายังคงฝืนขยับตัวราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด “คีย์! ฟังผมนะ! ถ้าคุณไม่ยอมเปิดช่องให้ผมฮีล สภาพร่างกายคุณจะรับพลังงานที่ล้นเกินนั่นไม่ไหว!” เรนตะโกนฝ่าเสียงระเบิดของเวทมนตร์ เขาไม่ได้ต้องการแค่ชัยชนะ แต่นี่คือภารกิจพาคู่หูที่มีค่าที่สุดของเขากลับออกไปให้ถึงปากทางออก คีย์หันมามองเสี้ยวหน้าของเรนผ่านไหล่หนา แววตาสีแดงฉานนั้นอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที “คุณน่ะ... ไปทำหน้าที่ของคุณเถอะ ถ้าผมตาย ก็ถือว่าผมปกป้องอนาคตของคุณได้สำเร็จแล้ว” “พูดบ้าๆ!” เรนตวาดกลับ น้ำตาคลอหน่วยดวงตา “ผมไม่ต้องการอนาคตแบบไหนทั้งนั้นถ้าไม่มีคุณอยู่ในนั้น!” ท่ามกลางความวุ่นวาย เรนตัดสินใจละทิ้งตำแหน่งที่ปลอดภัย เขาอาศัยจังหวะที่มอนสเตอร์ตัวหนึ่งพลาดท่ากระโจนเข้าหาคีย์ ใช้เวทเคลื่อนย้ายพริบตาไปอยู่เบื้องหลังแทงค์เกอร์หนุ่ม มือเรียวที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะที่แผ่นหลังกว้าง พลังเวทสีขาวบริสุทธิ์ไหลผ่านร่างของเขาเข้าสู่คีย์อย่างต่อเนื่อง คีย์สะดุ้งเฮือก ร่างกายที่สั่นเกร็งค่อยๆ ผ่อนคลายลงชั่วขณะ แต่ความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่ายนั้นรุนแรงจนเรนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกกว่านั้น มันไม่ใช่แค่พลังของมอนสเตอร์ แต่มันคือพลังที่เชื่อมโยงกับ ‘หัวใจเกต’ โดยตรง “นี่มัน...” เรนเบิกตากว้างเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงเส้นใยพลังงานสีดำที่กำลังกัดกินแกนพลังของคีย์ “คีย์... นี่คุณไปทำสัญญากับอะไรมา?” คีย์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่หันกลับมาประจันหน้ากับกองทัพมอนสเตอร์ที่โถมเข้ามาอีกระลอก ด้วยการสะบัดโล่เพียงครั้งเดียว แรงปะทะมหาศาลก็กวาดพวกมันกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง แต่ทว่า... รอยแตกสีดำบนผิวหนังของคีย์เริ่มลุกลามขึ้นไปถึงลำคอ ในจังหวะที่โกลาหลที่สุด พื้นที่ตรงกลางโถงดันเจี้ยนเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูบานยักษ์ที่ปิดตายค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ไอหมอกสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด เสียงนั้นก้องกังวานอยู่ในจิตใจของทั้งคู่ ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังบานประตู เงาร่างนั้นสูงโปร่งและคุ้นตาจนเรนแทบหยุดหายใจ “ไม่นึกเลยว่าจะได้พบกันในสภาพที่ทุลักทุเลขนาดนี้... เรน” ชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินที่พังยับเยินยิ้มเหยียด มือถือดาบที่อาบไปด้วยคราบเลือดเก่ากรัง เขาคือคนที่เคยเป็นหัวหน้าปาร์ตี้เก่าที่เคยหักหลังเรนเมื่อหลายปีก่อน และในวินาทีที่เขาก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นดิน บรรยากาศในห้องก็พลันเย็นเยียบจนถึงขั้วกระดูก คีย์ที่เพิ่งจะทรงตัวได้ กลับทรุดเข่าลงกับพื้น ร่างกายของเขากระตุกอย่างรุนแรงก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นสถานะที่แม้แต่เรนก็ไม่เคยเห็นมาก่อน ปีกสีดำสนิทงอกเงยออกมาจากแผ่นหลังของแทงค์เกอร์หนุ่ม พร้อมกับดวงตาที่กลายเป็นสีดำมืดมิดสนิทไร้แววตาของมนุษย์ เรนยืนแข็งทื่ออยู่กึ่งกลางระหว่างศัตรูในอดีตที่กลับมาทวงแค้น และคู่หูคนสำคัญที่กำลังจะกลายเป็นบอสตัวใหม่ของดันเจี้ยนแห่งนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ลึกที่สุดของหัวใจไปพร้อมกับผมนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์