เปิดประตูสู่ใจกลางเกต

“เก็บดาบของนายซะ คีย์... การเอาชีวิตไปทิ้งในที่ที่เราไม่รู้แม้แต่จุดหมายปลายทาง มันไม่ใช่ความกล้า แต่มันคือความเขลา” เรนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของความตายและเศษซากของศรัทธาที่พังทลายลอยอบอวลอยู่ในอากาศ คีย์ไม่ได้ตอบโต้ในทันที ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนหันหลังให้เขา มือที่ถือดาบยักษ์สั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผาจิตวิญญาณภายใน “ความเขลาหรือครับ?” คีย์เค้นเสียงถาม รอยเลือดที่เปรอะเปื้อนใบหน้าทำให้เขายิ่งดูน่าเกรงขามและเปราะบางในเวลาเดียวกัน “แล้วไอ้สิ่งที่พวกมันทำกับเราล่ะ? พวกนั้นไม่ได้มองเราเป็นมนุษย์ แต่มองเป็นแค่วัตถุดิบ... เป็นเครื่องสังเวยเพื่อให้พวกมันได้ก้าวไปสู่จุดสูงสุด ถ้านั่นไม่ใช่เหตุผลที่ต้องเอาคืน ผมก็ไม่รู้แล้วว่าเราจะหายใจอยู่ไปเพื่ออะไร” เรนก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่น เขาคว้าข้อมือของคีย์ที่กำด้ามดาบไว้แน่น ผิวหนังที่สัมผัสกันผ่านถุงมือหนังนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “เราจะเอาคืนแน่ครับ แต่ไม่ใช่ด้วยการเดินเข้าไปหาความตายด้วยความโกรธ” เรนสบตาอีกฝ่าย ดวงตาของเขาสะท้อนความมุ่งมั่นที่เปลี่ยนไป “เกตนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อบดขยี้เรา แต่เราจะใช้หัวใจของเกตที่พวกมันต้องการนั่นแหละ เป็นจุดจบของพวกมันเสียเอง... นายจำไม่ได้หรือว่าใครคือคนที่รอดชีวิตมาได้จนถึงตอนนี้?” คีย์หันมามองใบหน้าของคนตัวเล็กกว่า แววตาดุดันนั้นอ่อนแสงลงชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ การเดินทางสู่ชั้นที่ลึกที่สุดของดันเจี้ยนเกตเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนั้น ท่ามกลางซากปรักหักพังของความเป็นมนุษย์ ตลอดทางเดินที่ทอดยาวลงสู่เบื้องล่าง บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในดันเจี้ยนที่ทำจากหินอีกต่อไป แต่กำลังเดินอยู่ภายในหลอดเลือดของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง ผนังถ้ำเต้นตุบๆ ตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังสะท้อนก้องไปถึงกระดูก เรนคอยร่ายเวทฮีลเบาๆ เคลือบไปรอบกายของคีย์ ทุกครั้งที่สัมผัสเข้ากับไอเวทที่แปลกประหลาด เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่มืดดำและหิวกระหาย มันไม่ใช่พลังของมอนสเตอร์ แต่เป็นพลังของ 'เจตจำนง' บางอย่างที่ถูกสร้างขึ้นอย่างวิปริต “เรน... ฟังผมนะ” คีย์หยุดฝีเท้ากะทันหัน กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง “ถ้าข้างล่างนั่น... ถ้าสถานการณ์มันเลวร้ายจนถึงขั้นที่ผมต้องตัดสินใจเลือก ผมอยากให้คุณสัญญา” “อย่าพูดเรื่องนั้น” เรนขัดขึ้นทันที เสียงของเขาสั่นเครือ “ฉันจะไม่ปล่อยให้นายต้องตัดสินใจอะไรเพียงลำพังอีกแล้ว เราตกลงกันแล้วว่าจะเป็นคนของกันและกัน” “แต่นี่คือเกตที่พวกนั้นสร้างขึ้นมาเพื่อขังผมไว้!” คีย์ตะคอกใส่ด้วยความอัดอั้น เขาหันมาเผชิญหน้ากับเรน “คุณก็รู้ว่าทำไมพวกนั้นถึงต้องการตัวผม เพราะสายเลือดนี้... เพราะพลังที่ผมควบคุมไม่ได้ในร่างกายนี้! ถ้าผมเสียสมาธิแม้แต่นิดเดียว คนที่จะตายคนแรกก็คือคุณ!” เรนไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่ขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างทั้งสองหายไป เขาสอดมือเข้าไปประสานนิ้วกับคีย์อย่างมั่นคง ความอบอุ่นจากมือของฮีลเลอร์ส่งผ่านไปยังแทงค์เกอร์ผู้แบกรับโลกทั้งใบไว้บนบ่า “แล้วถ้าฉันบอกว่า พลังที่ควบคุมไม่ได้นั่น คือสิ่งเดียวที่จะทำให้เรารอดออกไปได้ล่ะ?” เรนกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่ทรงพลัง “ไม่ต้องกลัวมัน คีย์ มองมันเป็นส่วนหนึ่งของนาย เหมือนที่นายมองเห็นฉันเป็นส่วนหนึ่งของปาร์ตี้... เราไม่ได้สู้เพื่อเกต แต่เราสู้เพื่อที่จะกลับไปใช้ชีวิตในแบบของเรา” ทั้งสองก้าวเข้าสู่โถงกว้างใจกลางเกต ในจุดที่ไม่มีใครเคยไปถึง สถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีมอนสเตอร์ระดับบอสเฝ้าอยู่ แต่มี 'แท่นบูชา' สีเลือดตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง บนนั้นมีกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพของพวกเขา แต่มันกลับสะท้อนภาพในอดีต... ภาพของปาร์ตี้เก่าที่หักหลังพวกเขา ภาพของความเจ็บปวดที่ถูกฉีกกระชากซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ดูสิ... ความหวังของพวกเจ้าช่างเปราะบาง” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความว่างเปล่า มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยเกินไป เสียงของอดีตหัวหน้าปาร์ตี้ที่ควรจะตายไปตั้งแต่ต้นเกต คีย์ชักดาบออกทันทีด้วยความโกรธจัด แต่เรนกลับดึงรั้งไว้ สายตาของเรนจ้องมองไปยังเงาสะท้อนในกระจกที่ไม่ใช่เงาของพวกเขา แต่เป็นบางอย่างที่กำลังคลานออกมาจากความมืดมิดภายในกระจกเงา “ไม่ได้มีแค่เราสองคน” เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “พวกมันส่ง 'เงา' ของเรามาให้เราสู้เอง...” ร่างในกระจกก้าวออกมา... มันคือคีย์และเรนในสภาพที่ดูไร้หัวใจและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวของเงาคีย์นั้นทำให้ใจของเรนกระตุกวูบ แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับสิ่งที่ก้าวตามออกมาจากหลังแท่นบูชา บุคคลที่ควรจะหายไปจากโลกนี้แล้ว... ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน มือของเขาถือกุญแจที่ทำจากหัวใจสีทองที่เรนฝันถึงมาตลอดทาง “ยินดีต้อนรับสู่กับดักสุดท้าย” ชายคนนั้นเอ่ยพร้อมกับแทงกุญแจลงบนแท่นบูชา “ในเมื่อพวกเจ้าสองคนรักกันนัก ข้าก็จะให้พวกเจ้าได้เห็นว่า ความรักของพวกเจ้า จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของมหันตภัยที่ไม่มีวันจบสิ้นอย่างไร” พื้นใต้เท้าของพวกเขาเริ่มแตกสลาย พร้อมกับร่างของคีย์ที่เริ่มมีอักขระสีดำแผ่ซ่านออกมาตามผิวหนัง ความเจ็บปวดที่เขาเก็บกดไว้กำลังจะระเบิดออกมาโดยที่เขาไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป เรนมองคนรักที่กำลังทรมานพร้อมกับความรู้สึกที่แตกสลายในอก เมื่อเขารู้ว่ากุญแจดอกนั้น... ไม่ได้เปิดทางออก แต่มันกำลังปลดปล่อย 'ปีศาจ' ที่แท้จริงออกมาจากร่างของคีย์เอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ลึกที่สุดของหัวใจไปพร้อมกับผมนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์