การตัดสินใจครั้งสำคัญ

“ถ้าคิดจะกลับมาตาย ก็ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าผม!” เสียงตวาดกร้าวของคีย์ดังก้องไปทั่วโถงหินที่สั่นสะเทือนจากแรงสั่นสะเทือนของบอสที่อยู่ลึกลงไปเบื้องล่าง โล่เหล็กกล้าในมือเขาสั่นระริกจากการปะทะกับมอนสเตอร์ระดับสูงหลายระลอก ร่างกายกำยำที่มีบาดแผลฉกรรจ์พาดผ่านไหล่ขวาไม่ได้ลดทอนความดุดันในแววตาคมกริบคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย เรนยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางฝุ่นควันและกลิ่นไหม้ของเวทมนตร์ มือที่สั่นเทาของเขากระชับคทาไม้โอ๊กแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก แต่ในดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจากการถูกหักหลังในอดีต กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่คีย์ไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณหุบปากแล้วรับพลังไปซะ คีย์” เรนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด เขาไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต วงเวทย์สีขาวนวลปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้า แสงสีทองสว่างวาบเข้าปกคลุมแผ่นหลังของแทงค์เกอร์หนุ่มที่กำลังจะหมดแรง “ผมไม่ได้กลับมาเพื่อเป็นภาระ หรือมาเพื่อให้คุณปกป้อง แต่ผมมาเพื่อให้เรามีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ด้วยกัน” คีย์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อความเหนื่อยล้าที่กัดกินร่างกายถูกปัดเป่าออกไปด้วยเวทฟื้นฟูระดับสูง พลังที่เขาเคยควบคุมไม่ได้และมักจะปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่งในยามที่เขาโกรธจัด เริ่มสงบลงราวกับได้รับคำสั่งจากเจ้าของที่แท้จริง “คุณมันโง่...” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่า “เรน... ถ้าเราพลาด นั่นหมายถึงความตายนะ ไม่ใช่แค่การล้มเหลวในภารกิจ” “ผมรู้ดียิ่งกว่าใคร” เรนก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย ชายหนุ่มฮีลเลอร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สับสนของคู่หู “แต่ความตายที่น่ากลัวที่สุดสำหรับผม ไม่ใช่การตายในดันเจี้ยน... แต่คือการตายในฐานะคนที่ทิ้งเพื่อนให้สู้อยู่ลำพัง ผมเลือกแล้ว และการตัดสินใจของผม มันจบลงตั้งแต่ก้าวเท้ากลับเข้ามาในเกตนี้แล้วครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ คีย์มองดูใบหน้าของเรน ใบหน้าที่แม้จะมีคราบเขม่าดินแต่กลับดูงดงามและเข้มแข็งขึ้นในสายตาเขา มือหนาที่เปื้อนเลือดเอื้อมไปคว้าต้นแขนของเรนไว้แน่น จนคนถูกจับต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “งั้นอย่าถอย... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าได้คิดจะปล่อยมือจากผม” คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลที่แฝงด้วยคำสั่ง “ถ้าคุณจะตายในดันเจี้ยนนี้ คุณจะต้องตายไปพร้อมกับผมเท่านั้น... เข้าใจไหม” เรนพยักหน้าช้าๆ พลางคลี่ยิ้มจางๆ “นั่นคือสัญญาใช่ไหมครับ?” “มันคือคำสาป” คีย์ตอบพลางหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดที่ปลายอุโมงค์ บรรยากาศรอบข้างเริ่มกดดันจนอากาศแทบหายใจไม่ออก เสียงคำรามของบอสระดับตำนานดังกึกก้องจนเพดานถ้ำถล่มลงมาเป็นระยะ เรนรวบรวมสมาธิ พลังศักดิ์สิทธิ์ไหลเวียนไปทั่วร่าง เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่อาจไม่มีวันพรุ่งนี้ ทว่า ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากซอกหินที่มืดมิดที่สุด คนคนนั้นไม่ได้มีท่าทีเหมือนมอนสเตอร์ แต่กลับสวมชุดเกราะของกิลด์ระดับสูงที่เรนคุ้นเคยเป็นอย่างดี มือที่ถือดาบสีเงินวาววับเล็งตรงมายังจุดตายของคีย์ที่กำลังเผลอ “ระวัง!” เรนกรีดร้อง พุ่งตัวเข้าขวางหน้าคีย์โดยสัญชาตญาณ ดาบสีเงินแทงทะลุผ่านไหล่ของเรน เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นหินที่เย็นเยียบ คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่เขาจะหันไปเห็นใบหน้าของผู้บุกรุก... ใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็นคนเดียวกันกับคนที่เคยทรยศพวกเขาในอดีต “หึ... นึกว่าจะหนีไปได้ตลอดรอดฝั่งนะ เจ้าพวกหนอนแมลง” เสียงเย็นเยียบของชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของกองกำลังปริศนาที่ปิดล้อมพวกเขาไว้ทุกด้าน ความหวังที่จะผ่านด่านบอสพังทลายลงในพริบตา เมื่อความจริงที่น่าสะพรึงกลัวถูกเปิดเผย... ว่าแท้จริงแล้ว เกตนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยดันเจี้ยน แต่ถูกสร้างขึ้นโดย 'พวกเดียวกัน' ที่ต้องการหัวใจของคีย์ไปเป็นเครื่องสังเวย หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดพลิกผันที่เกิดขึ้นและรอติดตามบทสรุปของความสัมพันธ์และโชคชะตาที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนี้ในตอนต่อไปด้วยกันนะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์