สมาคมและคำดูถูก

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังติดอยู่ที่ปลายจมูก ทว่าสิ่งแรกที่เรนสัมผัสได้เมื่อก้าวพ้นขอบประตูมิติเกตระดับ A คือความอึกครึกและกลิ่นอายความเสื่อมทรามของย่านการค้าเขตเหนือ—หัวใจของสมาคมฮันเตอร์มหานคร รองเท้าบูทหนังย่ำลงบนพื้นคอนกรีตเปียกชื้น เสียงจอแจของผู้คนและเสียงประกาศภารกิจจากจอโฮโลแกรมขนาดมหึมาดังระงม แต่ไม่มีสิ่งใดดึงดูดสายตาของเรนได้เท่ากับเงาร่างสามคนที่ยืนขวางทางออกสำนักงานสมาคม ใบหน้าคุ้นเคยที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในโลกนี้ "โอ๊ะ ดูนั่นสิ... ใครหว่า นึกว่าฮีลเลอร์ขยะตัวไหน เดินกะโผลกกะپ렐ออกมาจากซากดันเจี้ยนได้ด้วยเหรอวะ?" เสียงยียวนกวนประสาทดังขึ้นจาก 'มาร์ค' อดีตหัวหน้าปาร์ตี้ 'สายฟ้าคำราม' ที่เคยถีบส่งเรนลงไปเป็นเหยื่อล่อราชันย์ออร์คเมื่อหกเดือนก่อน ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเกรดดีส่งเสียงหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองเรนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ข้างกายเขามี 'ลิซ่า' เมจสาวพราวเสน่ห์ที่ยิ้มเยาะมุมปาก และ 'แซม' แอสซาซินหนุ่มที่ควงกริชในมือเล่นอย่างระคนดูแคลน เรนหยุดเดิน ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่สันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว—ภาพของดวงตาสีแดงฉานที่มองทะลุผ่านความมืดมิดในดันเจี้ยนเมื่อครู่ยังคงหลอนอยู่ในหัว ประโยคปริศนาที่ว่า *'ขอบใจนะ... ที่ช่วยปลดผนึกให้ฉัน... เด็กน้อย...'* ยังดังก้องอยู่ในโสตประสาท จนทำให้เสียงรอบตัวของโลกภายนอกกลายเป็นเพียงเสียงอื้ออึงไร้ความหมาย "ขวางทาง" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ คีย์ก้าวเท้าขึ้นมาบังหน้าเรนไว้ครึ่งตัว แผ่นหนาของแทงค์เกอร์หนุ่มแผ่ไอสังหารจางๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว มือขวาของเขากำด้ามดาบใหญ่ข้างเอวแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตาสفคมกริบจ้องเขม็งไปยังมาร์คราวกับเสือจ้องเหยื่อ มาร์คชะงักไปเล็กน้อยเมื่อปะทะกับสายตาของคีย์ แต่เมื่อกวาดตามองชุดเกราะมอซอและร่องรอยการต่อสู้ของทั้งคู่ รอยยิ้มเยาะก็กลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง "อุ๊ย ตายจริง... หา 'หมาเฝ้าบ้าน' ตัวใหม่ได้แล้วนี่หว่า คีย์ แกนี่มันรสนิยมต่ำต้อยไม่เปลี่ยน เก็บเศษเดนที่สมาคมเขี่ยทิ้งมาเป็นคู่หูเนี่ยนะ? สมองกลวงเหมือนกล้ามเนื้อจริงๆ" มาร์คหัวเราะลั่น ลิซ่าที่ยืนอยู่ด้านหลังเอามือป้องปากหัวคิกคักเสริมทัพ "ปากดีแบบนี้... อยากลองชิมคมดาบของหมาตัวนี้หน่อยไหม?" คีย์ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันระดับแทงค์เกอร์สายฮาร์ดคอร์แผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง ผู้คนรอบข้างต่างรีบถอยร่นเว้นระยะห่างทันที "พอเถอะ คีย์" มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่แขนเสื้อด้านหลังของคีย์ แรงสัมผัสนั้นแผ่วเบา แต่กลับมีพลังพอที่จะหยุดยั้งพายุอารมณ์ในตัวแทงค์เกอร์หนุ่มได้ทันที เรนสูดหายเข้าปอดลึกๆ ดวงตาสีชาดที่เคยฉายแววหวาดผวาในอดีต บัดนี้กลับนิ่งสนิท เย็นชา และล้ำลึกราวกับห้วงสมุทรไร้ก้นบึ้ง เขาค่อยๆ ก้าวผ่านแผ่นหลังของคีย์ออกมายืนเผชิญหน้ากับอดีตเพื่อนร่วมทีมตรงๆ "หกเดือนก่อน... พวกนายบอกว่าฉันมันไร้ประโยชน์ เป็นตัวถ่วงที่ถ่วงความเจริญของปาร์ตี้" เรนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับทำให้มาร์คหุบยิ้มลงโดยอัตโนมัติ "แล้วไง? วันนี้สำนึกได้แล้วรึไงว่าจะกราบขอร้องให้พวกเราซังกะบะกลับเข้าปาร์ตี้? ฝันไปเถอะ! ฮีลเลอร์ไร้ฝีมืออย่างแก..." "ฉันแค่อยากมาบอกว่า..." เรนขัดขึ้น ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมาร์ค รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากชวนให้รู้สึกสันหลังวาบ "ขอบคุณ" "วะ... ว่าไงนะ?" มาร์คขมวดคิ้วแน่น "ขอบคุณที่วันนั้น... ทิ้งฉันไว้ข้างหลัง" เรนก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนมาร์คต้องเป็นฝ่ายถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "เพราะถ้าไม่มีวันนั้น... ฉันคงไม่ได้รู้ว่า 'พลังที่แท้จริง' ของฉันมันน่ากลัวขนาดไหน และพวกนาย... มันก็เป็นแค่ฝุ่นผงที่ฉันบังเอิญเหยียบผ่านเท่านั้นเอง" บรรยากาศรอบตัวฮอลล์สมาคมพลันเงียบกริบ คำพูดที่นุ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำทำให้หน้าของมาร์คแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ไอ้... ไอ้สวะเรน! แกกล้าดี..." มาร์คชักดาบออกจากฝัก หมายจะพุ่งเข้ามาฟันระบายความแค้น แต่ยังไม่ทันที่คมดาบจะพ้นฝัก เสียงประกาศเตือนภัยระดับวิกฤตของสมาคมก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วตึก *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน! ตรวจพบความผิดปกติของมานาในเขตสมาคมเหนือ... พลังงานระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบัน...]* สิ้นเสียงระบบ เรนชะงักกึก ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างพุ่งปะทะเข้าที่หน้าอกอย่างแรง—มันคือกลิ่นอายมานาเดียวกันกับที่เพิ่งปลดปล่อยออกมาจากร่างในดันเจี้ยนเมื่อครู่! คีย์คว้าแขนเรนกระชากเข้ามาประชิดตัวทันที พร้อมกับที่ประตูทางเข้าสมาคมถูกแรงระเบิดมหาศาลซัดจนพังทลายเป็นผุยผง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว ท่ามกลางกลุ่มควันสีเทานั้น เงาร่างหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเท้าออกมาอย่างเชื่องช้า รองเท้าหนังเหยียบย่ำเศษซากปรักหักพังทีละก้าว... ทุกลมหายใจที่อีกฝ่ายพ่นออกมา กดทับให้ฮันเตอร์ทุกคนในรัศมีร้อยเมตรต้องคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว ชายหนุ่มแปลกหน้าผู้มีเรือนผมสีเงินยาวสลวยและดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นกวาดสายตามองฝูงชน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรน พร้อมกับยกยิ้มมุมปากที่แสนคุ้นเคยและน่าสยดสยอง "เจอตัวแล้ว... เจ้าสาวตัวน้อยของฉัน..." *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" เสมอมาครับ!