คีย์ปกป้อง

"เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะตายสักที เรน ถ้าขยับมือช้ากว่านี้อีกนิด ปาร์ตี้กระจอกๆ อย่างพวกแกก็คงกลายเป็นปุ๋ยในเกตนี้ไปนานแล้ว" เสียงห้าวทุ้มต่ำของชายร่างสูงโปร่งในชุดเกราะสีเงินครามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงลึกในดันเจี้ยนระดับ S ชายคนนั้นคือ 'ไทก้า' หัวหน้าปาร์ตี้ 'หัตถ์อสูร' ที่กำลังยืนค้ำหัวเรนอยู่ เขาใช้ปลายรองเท้าบูทเขี่ยกองเลือดสีดำสนิทของมอนสเตอร์ที่เพิ่งถูกจัดการลง เรนนั่งหอบหายใจอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ สองมือนั่นสั่นเทาจากการรีดเค้นพลังมานาเฮลลิ่งจนหยดสุดท้ายจนข้อมือขึ้นรอยช้ำสีม่วง เขาสบตากับไทก้าด้วยแววตาที่พยายามรักษาความสงบ แต่ในใจกลับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากถ้อยคำถากถางที่ไม่เคยจบสิ้น "ผมบอกแล้วว่ามานาของผมจำกัด..." เรนเค้นเสียงตอบ มือที่สั่นระริกพยายามยันกายขึ้น "ถ้าคุณไม่พุ่งเข้าไปรับดาเมจโง่ๆ แบบนั้นแต่แรก—" *ผัวะ!* หลังมือของไทก้าฟาดเข้าที่ข้างแก้มของเรนจนใบหน้าหวานนั้นสะบัดไปตามแรง "อย่ามาสั่งสอนกู ไอ้ตัวไร้ค่า! มึงก็แค่ฮีลเลอร์เกรดต่ำที่โชคดีได้เข้าปาร์ตี้กู เพราะถ้าไม่มีกู มึงก็เป็นแค่ไอ้ขยะที่รอวันตายในดันเจี้ยนชั้นต่ำเท่านั้น!" เรนเม้มปากแน่นจนเลือดซึม กลิ่นคาวเลือดในอากาศผสมกับกลิ่นไอความกดดันของดันเจี้ยนทำให้เขารู้สึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายที่ถาโถมเข้ามา—ความรู้สึกเหมือนตอนที่ถูกปาร์ตี้เก่าทอดทิ้งไว้ให้ตายกลางเกต... ความไร้ทางสู้... ความเปราะบาง... ทว่า ก่อนที่ฝ่ามือถัดไปของไทก้าจะตกลงมา แรงกดอากาศรอบข้างกลับพุ่งสูงขึ้นจนรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง *เปรี้ยง!* โล่เหล็กกล้าขนาดมหึมาพุ่งกระแทกพื้นหินจนแตกร้าว คั่นกลางระหว่างร่างของไทก้ากับเรน แรงสั่นสะเทือนทำเอาสมาชิกปาร์ตี้หัตถ์อสูรเซถลาไปคนละทิศละทาง "ถอยไป" น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับเต็มไปด้วยกระแสจิตสังหารที่กดทับจนทุกคนในห้องหยุดหายใจ คีย์ก้าวมายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเรน แผ่นหลังกว้างนั้นเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองไทก้าด้วยความสมเพชดั่งมองมดปลวก "เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ?" คีย์ถามซ้ำ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าสั่นประสาท "มึงบอกว่าเขาเป็นขยะเหรอ?" "คีย์... มึงอย่าเสือกเรื่องของคนอื่น!" ไทก้าพยายามข่มความกลัว ชักดาบออกมาขู่ "มึงเป็นแค่แทงค์เกอร์ที่โดนไอ้เด็กนี่ล้างสมองหรือไง ถึงได้ปกป้องมันขนาดนี้!" คีย์ไม่ตอบ แต่เขากลับปล่อยมือจากโล่ ดาบเล่มยักษ์ที่สะพายไว้ด้านหลังถูกกระชากออกมาพร้อมกับออร่าสีดำขลับที่พุ่งทะลักออกมาจากร่างกาย มันไม่ใช่พลังของมนุษย์ปกติ แต่มันคือพลังระดับหายนะที่คีย์พยายามกดทับไว้เสมอ "งั้นเรามาประลองกันไหม?" คีย์เลิกคิ้ว แสยะยิ้มที่มุมปาก "ถ้ามึงชนะ มึงเอาหัวกูไปได้เลย แต่ถ้ามึงแพ้... มึงต้องกราบขอโทษเขาต่อหน้าทุกคนในที่นี้ แล้วไสหัวไปให้พ้นทางพวกกู" ไทก้าหัวเราะร่า "มึงท้ากูเหรอ? ดี! งั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน!" ไทก้าพุ่งตัวเข้าหาคีย์ด้วยความเร็วสูงสุด ดาบในมือฉาบด้วยเวทลมสายฟ้าฟาดฟันลงมาดุจพายุ แต่น่าประหลาด... คีย์ไม่แม้แต่จะขยับตัว เขายืนนิ่งเหมือนรูปปั้น จนกระทั่งดาบนั้นห่างจากคอของเขาเพียงคืบเดียว *กึก!* คีย์ใช้นิ้วเพียงสองนิ้วรับคมดาบเอาไว้! ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง ไทก้าเบิกตากว้าง พยายามกดดาบลงไปอีกแต่กลับไม่ขยับแม้แต่มิลลิเมตรเดียว เรนที่มองดูอยู่ด้านหลังถึงกับลืมหายใจ นี่ไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่ง แต่มันคือการคุมเชิงที่เหนือชั้นราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหยอกล้อเหยื่อ "เบาไป" คีย์กระซิบ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แรงปะทะมหาศาลก็ซัดร่างของไทก้าจนกระเด็นอัดกำแพงหินจนยุบลงไปเป็นรูปร่างคน พลังสีดำพุ่งเข้าพันธนาการแขนขาของหัวหน้าปาร์ตี้หัตถ์อสูรเอาไว้จนเขาไม่สามารถแม้แต่จะขยับตัว คีย์เดินเข้าไปหาไทก้าที่พยายามดิ้นรนอย่างทุรนทุราย เขาโน้มตัวลงไปใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของอีกฝ่าย "จำไว้ให้ดี... เรนไม่ใช่ขยะ แต่เขาคือสมบัติเพียงชิ้นเดียวในดันเจี้ยนเฮงซวยนี่ที่กูต้องดูแล... และถ้าใครแตะต้องสมบัติของกู แม้แต่ปลายเล็บ... มันผู้นั้นก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเห็นแสงตะวันอีกต่อไป" คีย์หันกลับมาหาเรน แววตาดุดันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเย็นชา เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเรนที่ยังคงบวมช้ำขึ้นมาดูเบาๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วหยาบกร้านของคีย์ทำเอาหัวใจของเรนเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ "เจ็บไหม?" คีย์ถาม เสียงนั้นแหบพร่าลงอย่างชัดเจน เรนยังไม่ทันได้ตอบ หรือแม้แต่จะรวบรวมสติให้มั่นคง ทันใดนั้น... เสียงกัมปนาทจากกำแพงหินฝั่งที่ไทก้าถูกอัดกระแทกก็ระเบิดออก ไม่ใช่เพราะไทก้าหนีรอด แต่เพราะกำแพงนั่นกำลังพังทลายลงจากบางสิ่งที่อยู่ 'อีกฟากหนึ่ง' ไอเย็นยะเยือกที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าออร่าของคีย์พุ่งทะลุรอยแยกเข้ามา พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีขาวเปื้อนเลือดที่เดินออกมาจากความมืดมิด "เจอตัวแล้ว..." เสียงแหบแห้งดังขึ้นทำลายความสงบ มันเป็นเสียงที่ทำให้คีย์ชะงักไปทั้งร่าง ดวงตาของคีย์เบิกกว้างด้วยความตระหนกที่เรนไม่เคยเห็นมาก่อน "คีย์... หมอนั่นเป็นใคร?" เรนถามด้วยความหวาดหวั่น แต่คีย์กลับคว้าไหล่เขาดึงเข้าหาตัวแน่นจนแทบหายใจไม่ออก "วิ่ง..." คีย์กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านที่เรนไม่เคยได้ยินมาก่อน "เรน ฟังนะ... ต่อให้ตาย มึงก็ห้ามสบตามันเด็ดขาด!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ 'ชาโดว์ฮันเตอร์' ในทุกจังหวะลมหายใจครับ