ภารกิจระดับ B

"มึงจะบ้าเหรอคีย์! สภาพเราตอนนี้มันพร้อมจะเข้าไปในเกตระดับ B ได้ที่ไหนกัน" ผมตะคอกออกไปทันทีที่ได้ยินชื่อภารกิจที่ทางกิลด์ยัดเยียดให้ มือของผมสั่นเล็กน้อยขณะกำเอกสารภารกิจแน่นจนขอบกระดาษยับย่น ความทรงจำจากเหตุการณ์เฉียดตายในตอนที่แล้วยังคงติดตา ทั้งเสียงกระซิบที่สั่นไหวของคีย์และนัยน์ตาประหลาดของบอสตัวนั้นที่เหมือนจะฉีกวิญญาณเราออกเป็นเสี่ยงๆ คีย์ยืนพิงกำแพงหินเย็นเฉียบของทางเดินกิลด์ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ เขากอดอกแน่น สายตาคมกริบคู่นั้นไม่มองมาที่ผม แต่กลับจ้องมองไปยังปากทางเข้าเกตมิติที่บิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้า "ทางเลือกเรามีไม่มาก เรน" คีย์ตอบเสียงต่ำ แววตาของเขาไหววูบเพียงครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "กิลด์ตัดงบสนับสนุนเราแล้ว ถ้าไม่ลงดันเจี้ยนระดับนี้เพื่อเอาผลึกมาขาย เราก็ไม่มีเงินซื้อยารักษาอาการบาดเจ็บของมึง... และไม่มีทุนจะไปต่อ" "ไม่ต้องห่วงเรื่องกู" ผมก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา "กูเป็นฮีลเลอร์ กูดูแลตัวเองได้ แต่เรื่องพลังของมึง... ถ้ามันคุมไม่อยู่เหมือนครั้งก่อนล่ะ? ใครจะหยุดมึงได้?" คีย์เงียบไป อากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นทันตาเห็น เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่โหยหาการปะทะ แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาอย่างที่เคยแสดงออก แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งและปวดร้าวที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดแทงค์เกอร์ผู้ไร้ความรู้สึก "ถ้ามันจะคลั่งอีกครั้ง... มึงนั่นแหละที่เป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์จะจบชีวิตกู" เขาเอ่ยคำพูดที่เหมือนคำสาปแช่งแต่กลับฟังดูอ่อนโยนอย่างประหลาด ก่อนจะคว้าข้อมือผมแล้วออกเดินตรงเข้าสู่ม่านพลังสีม่วงเข้มของเกตระดับ B สัมผัสเมื่อก้าวผ่านม่านเกตเหมือนถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล บรรยากาศภายในเปลี่ยนจากโถงทางเดินกิลด์กลายเป็นป่าซากศพที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ และเสียงกิ่งไม้แห้งกรอบแกรบราวกับมีบางอย่างกำลังจับจ้องเราอยู่จากความมืดมิด เราเดินเคียงข้างกัน คีย์เดินนำหน้าในฐานะแทงค์เกอร์ โล่หนักในมือเขาพร้อมจะกางออกเสมอ ส่วนผมกระชับไม้เท้าฮีลเลอร์ในมือแน่น สัญชาตญาณเตือนว่าที่นี่ไม่ใช่แค่ดันเจี้ยนระดับ B ธรรมดา แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างประณีต "ระวัง" คีย์หยุดกะทันหันจนผมเกือบพุ่งชนแผ่นหลังกว้างของเขา เขาชูมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดนิ่ง ผมมองตามสายตาเขาไป พบซากศพของกลุ่มฮันเตอร์ปาร์ตี้อื่นที่นอนเกลื่อนกลาด ทว่าสิ่งที่น่าขนลุกไม่ใช่ศพเหล่านั้น แต่คือรอยกัดที่หัวไหล่ของแต่ละศพ ซึ่งดูเหมือนถูกกัดกินโดยสิ่งมีชีวิตที่มีฟันแหลมคมนับร้อยซี่ "มันไม่ใช่บอสตัวเดียว" ผมกระซิบ เสียงสั่น "คีย์... มึงได้ยินเสียงไหม?" เสียง "คลิก... คลิก..." ดังมาจากด้านบนยอดไม้ที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีเลือด คีย์ขยับมาบังหน้าผมไว้ ร่างกายของเขาสั่นเกร็ง พลังเวทสีดำเริ่มรั่วไหลออกมาจากรอยสักที่ต้นคอของเขาอีกครั้ง "เรน... ถอยไปข้างหลังกู" เสียงของคีย์เปลี่ยนไป มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหายการต่อสู้ที่เขาพยายามสะกดไว้ ผมไม่ได้ถอย แต่กลับก้าวไปยืนข้างเขา พลังรักษาของผมเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ เพื่อประคองสติของเขาไว้ "กูจะไม่หนีไปไหน คีย์ มึงลืมแล้วเหรอว่าเราตกลงกันไว้ยังไง? เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" คีย์หันมามองผม แววตาของเขาดูสงบลงชั่วขณะก่อนที่เขาจะแสยะยิ้มที่ดูอันตรายและงดงามในคราวเดียวกัน มือหนาของเขาเอื้อมมาคว้ามือผมไว้แน่น กระชากให้ผมเข้าไปใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวราวกับกลองรบ ทว่าในวินาทีที่แสงจันทร์สีเลือดส่องลอดใบไม้ลงมา ทั้งป่าก็เงียบกริบ เสียงคลิกประหลาดหยุดลง แต่สิ่งที่โผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลังคีย์กลับทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ มันไม่ใช่สัตว์อสูร แต่มันคือชายชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากากรูปหัวใจแตกสลาย มือที่ถือมีดสั้นอาบยาพิษกำลังจ่ออยู่ที่ลำคอของคีย์อย่างเงียบเชียบ "เจอตัวแล้ว... หัวใจที่หายไปของเจ้าแห่งดันเจี้ยน" เสียงนั้นแหบแห้งเหมือนเสียงเสียดสีของโลหะ และก่อนที่ผมจะทันได้ร่ายเวทป้องกัน คีย์ก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู พร้อมกับดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานจนน่าสะพรึงกลัว! *** หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเรนและคีย์นะครับ ผมจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดเพื่อให้ทุกคนได้ร่วมลุ้นไปกับการเดินทางของพวกเขาครับ ชาโดว์ฮันเตอร์