ความหนาวเหน็บในดันเจี้ยนน้ำแข็ง

“หยุดเดินเดี๋ยวนี้คีย์!” เสียงของเรนสั่นพร่าท่ามกลางพายุหิมะที่กรีดผิวหนังจนแสบไปหมด เขาตะโกนแข่งกับเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านโถงทางเดินน้ำแข็งในดันเจี้ยนระดับ S ทว่าแทงค์เกอร์หนุ่มตรงหน้ากลับไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ไหล่กว้างของคีย์สั่นเทาอย่างรุนแรง ไอความเย็นจัดพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขาจนเห็นเป็นหมอกจางๆ “ฉันบอกให้หยุด... นายกำลังจะตายนะ!” เรนก้าวเท้าที่แทบจะแข็งเป็นน้ำแข็งเข้าไปคว้าต้นแขนของคีย์เอาไว้ แรงปะทะนั้นรุนแรงจนเรนถลาไปปะทะกับแผงอกของอีกฝ่าย ความร้อนจากร่างของคีย์ที่ควรจะแผดเผา กลับกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่กัดกินไปถึงกระดูก คีย์หันกลับมา ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้มบัดนี้กลับมีประกายสีครามวูบวาบ ลมหายใจของเขาติดขัด “อย่า... อย่าเข้ามาใกล้ เรน... นายก็รู้ว่าถ้าพลังฉันหลุดออกมา...” “ถ้าฉันไม่เข้าใกล้ นายก็จะเป็นน้ำแข็งตายก่อนที่พลังนั่นจะทำอะไรฉัน!” เรนตวาดกลับ สองมือรีบปลดถุงมือหนาของตัวเองออกแล้วประคองใบหน้าของคีย์ไว้ นิ้วที่เริ่มซีดขาวสัมผัสเข้ากับผิวแก้มที่เย็นเฉียบราวกับหินอ่อน ในดันเจี้ยนชั้นนี้ ทุกย่างก้าวคือการทรมาน อุณหภูมิติดลบต่ำกว่าขีดจำกัดที่มนุษย์จะทนได้ เครื่องทำความร้อนเวทมนตร์ในกระเป๋าของเรนพังไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน และตอนนี้ ความหวังเดียวที่มีคือการถ่ายเทความอบอุ่นผ่านร่างกาย คีย์กัดฟันแน่น เขาทรุดเข่าลงกับพื้นน้ำแข็งที่แตกร้าว เรนไม่รอช้า เขาโอบกอดร่างหนาไว้แน่น ทั้งคู่พยายามซุกตัวเข้าไปในซอกมุมแคบๆ ของผนังถ้ำน้ำแข็งที่พอจะบังลมได้ “ถอดเสื้อคลุมออก...” เรนสั่งเสียงเบา พยายามรักษาความสงบในน้ำเสียง “เราต้องแนบเนื้อกัน ไม่อย่างนั้นความร้อนจะไม่พอ” คีย์ชะงัก สายตาที่พร่าเลือนของเขาจ้องมองใบหน้าที่มุ่งมั่นของฮีลเลอร์หนุ่ม “เรน... นายรู้ใช่ไหมว่าทำแบบนี้... ความรู้สึกของนายจะส่งมาถึงฉันทั้งหมด และถ้าฉันคุมมันไม่ได้...” “ฉันไม่สนใจหรอก” เรนขัดขึ้น ขณะที่เริ่มปลดกระดุมเสื้อคลุมของตัวเอง “ฉันเคยเสียคนสำคัญไปเพราะความกลัวของตัวเองมาครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก... ไม่ว่านายจะเป็นตัวประหลาดหรือปีศาจอะไรก็ตาม แต่ตอนนี้ นายคือคนของฉัน” คำว่า ‘คนของฉัน’ กระแทกเข้าไปในความรู้สึกของคีย์อย่างจัง เขาค่อยๆ ถอดเสื้อเกราะที่หนักอึ้งออก เหลือเพียงเสื้อซับในเนื้อบาง เมื่อร่างกายทั้งสองสัมผัสกันในพื้นที่จำกัด ความเย็นจากกายคีย์ก็ถ่ายโอนเข้าสู่เรนจนคนตัวเล็กกว่าสั่นสะท้าน แต่เรนไม่ผละออก เขากลับกอดกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับร่ายเวทฮีลเบาๆ เพื่อประคองอุณหภูมิร่างกายของทั้งคู่ ความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความหนาวเหน็บ เรนรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของคีย์ที่เต้นผิดจังหวะ มันไม่ได้เต้นช้าลงเพราะความเย็น แต่เพราะความรู้สึกบางอย่างที่คีย์พยายามกดทับไว้กำลังทะลักออกมา “นายทำไมถึงดื้อรั้นขนาดนี้...” คีย์พึมพำ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปวดร้าว มือหนาที่เย็นจัดเอื้อมมาลูบที่ท้ายทอยของเรน “นายควรจะทิ้งฉันไป นายเก่งพอที่จะรอดคนเดียวได้อยู่แล้ว” เรนซบหน้าลงกับลาดไหล่ของคีย์ สูดกลิ่นอายจางๆ ของควันไฟและดินปืนที่เป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่าย “ถ้าฉันทิ้งนายไป ฉันก็คงเป็นแค่ฮีลเลอร์ขี้แพ้ที่ไม่มีปาร์ตี้เหมือนเดิม... ฉันเลือกที่จะอยู่กับนาย เพราะนายคือคนเดียวที่มองเห็นฉัน ไม่ใช่แค่เครื่องมือรักษา” คีย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่นจนเรนแทบหายใจไม่ออก ความร้อนเริ่มกลับมาหมุนเวียนในร่างของทั้งสอง แต่มันกลับทำให้สถานการณ์ดูน่าอึดอัดมากขึ้นในทางจิตวิทยา เมื่อความเย็นลดลง ความปรารถนาบางอย่างที่ถูกแช่แข็งไว้ก็ดูเหมือนจะเริ่มละลาย ทว่าในจังหวะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ของมัน เสียงกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วดันเจี้ยนก็ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ขยับตัวอยู่ใต้พื้นน้ำแข็งที่พวกเขานั่งอยู่ คีย์เบิกตากว้าง พลังครามในดวงตาปะทุออกมาอย่างรุนแรงจนเส้นเลือดบนใบหน้าปูดโปน เขาผลักเรนออกอย่างแรงด้วยสัญชาตญาณการป้องกัน “ออกไปจากตรงนี้!” “คีย์! เกิดอะไรขึ้น!” “มีบางอย่าง... บางอย่างที่ตื่นขึ้นมาจากการที่เลือดของฉันหยดลงบนน้ำแข็ง...” คีย์คำราม เสียงของเขาเปลี่ยนไปราวกับมีเสียงประสานของปีศาจแทรกเข้ามา เรนมองไปที่พื้นน้ำแข็งใต้ตัวคีย์ เลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาจากบาดแผลของคีย์กำลังซึมผ่านรอยแยกของน้ำแข็ง และภายใต้พื้นนั้น... เงาสีดำขนาดมหึมาที่ถูกจองจำมานับพันปีก็กำลังลืมตาขึ้น ทันใดนั้นเอง ผนังน้ำแข็งด้านหลังเรนก็ระเบิดออก แรงอัดมหาศาลซัดร่างทั้งสองกระเด็นไปคนละทิศทาง พร้อมกับร่างของบอสที่พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัวรับมือ มันพุ่งทะยานขึ้นมาจากความมืดมิด มือของมันไม่ได้มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แต่เป็นกรงเล็บน้ำแข็งที่แหลมคมดุจใบมีด คีย์พยายามจะพุ่งไปรับการโจมตี แต่ร่างของเขากลับทรุดลงเพราะพิษความเย็นที่ยังหลงเหลือ เรนที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศทำได้เพียงเบิกตากว้างเมื่อเห็นกรงเล็บนั้นเงื้อขึ้นสูงเหนือร่างของคีย์ “ไม่!” เสียงที่คุ้นเคยจากเงามืดด้านหลังบอสไม่ได้มาจากคีย์ หรือเรน... แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยือกเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก “ดูเหมือนว่า ‘ของเล่น’ ของฉันจะตื่นขึ้นมาเร็วกว่าที่คิดนะ...” ชายในชุดคลุมสีเงินก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดปรากฏชัดขึ้น เขาคือคนที่เคยทิ้งปมไว้ในอดีตของเรน และตอนนี้ เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับดวงตาที่จ้องมองมายังหัวใจของเรนราวกับจะควักมันออกมาดูด้วยมือเปล่า ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเรนและคีย์นะครับ ผมจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดเพื่อให้ทุกคนได้ร่วมลุ้นไปกับการเดินทางของพวกเขาครับ ชาโดว์ฮันเตอร์