ชัยชนะแรกของคู่หู

คมดาบสีนิลจมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อเย็นเฉียบของเงาดำตรงหน้า แรงสั่นสะเทือนสะท้อนผ่านข้อมือของคีย์จนชาหนึบ แต่ชายหนุ่มร่างสูงไม่มีแม้แต่เสียงครางฮือ เขากัดฟันกรอด กล้ามเนื้อทุกมัดบนแผ่นหลังเกร็งนูนจนเสื้อผ้าฉีกขาด เลือดสีแดงฉานไหลอาบย้อยลงตามคมดาบ หยดลงกระทบพื้นหินศิลาของดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ดทีละหยด... ทีละหยด ดั่งเสียงนาฬิกานับถอยหลังแห่งความตาย "แก... ไอ้สารเลว" เสียงแหบพร่าลอดไรฟันของ 'เดช' หัวหน้าปาร์ตี้เก่าผู้เหี้ยมโหดดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของห้องบอสที่ไร้แสงจันทร์ มีเพียงประกายไฟจากคบเพลิงที่ใกล้จะมอดดับ ร่างของเดชถูกตรึงไว้ด้วยดาบเล่มใหญ่ของคีย์ ขณะที่มืออีกข้างของอดีตหัวหน้าปาร์ตี้กำลังจ่อกริชอาบยาพิษไว้ที่ลำคอระหงของเรน ฮีลเลอร์หนุ่มผู้เป็นดั่งศูนย์กลางของปาร์ตี้ปัจจุบัน เรนไม่ขยับ เขาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นอับชื้นของดันเจี้ยนตีรวนอยู่ในจมูก ดวงตาสีกรมท่ามองลึกลงไปในดวงตาของเดช—คนที่เคยทิ้งเขาให้เป็นเหยื่อของมอนสเตอร์ในเกตระดับ S เมื่อสองปีก่อน คนที่พรากความมั่นใจและเกือบทำลายชีวิตนักเวทฮีลเลอร์คนหนึ่งไปตลอดกาล "นายคิดว่า... ฉันยังเป็นคนเดิมที่วิ่งหนีร้องไห้เหมือนวันนั้นเหรอ เดช?" น้ำเสียงของเรนราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงของเหยื่อผู้หวาดกลัว แต่เป็นเสียงของคนที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง และปฏิเสธที่จะตายเป็นครั้งที่สอง เดชชะงัก สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลที่คีย์ฝากไว้ผสมกับความตกตะลึง "แก... ไอ้เด็กเวร!" "ปล่อยเขาซะ" คีย์คำรามต่ำในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายบรรยากาศรอบตัวจนแหลกสลาย นัยน์ตาคมกริบของแทงค์เกอร์หนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน—อาการคลุ้มคลั่งจากการใช้พลังเกินขีดจำกัดเริ่มกัดกินสติของเขา ความโกรธเกรี้ยวที่เห็นคนสำคัญกำลังตกอยู่ในอันตรายปลุกสัตว์ร้ายในตัวคีย์ให้ตื่นขึ้น "ถ้าแกแตะต้องเขาแม้แต่นิดเดียว... ฉันจะฉีกร่างแกเป็นชิ้นๆ โดยไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้ฝัง" แรงกดดันมหาศาลจากสกิลเฉพาะตัวของคีย์แผ่ซ่านออกไปจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เดชหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลพลั่ก เขาไม่เคยคิดเลยว่าไอ้แทงค์หน้าโง่ที่เขาเคยจ้างมาใช้งานชั่วคราว จะมีพลังที่น่ากลัวถึงขนาดนี้ซ่อนอยู่ แต่นั่นคือจุดเปิดช่องว่างที่เรนรอคอย *เพล้ง!* แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจากฝ่ามือของเรน ไม่ใช่เวทมนตร์รักษา แต่เป็นสกิลซัพพอร์ตขั้นสูง 'แสงทัณฑ์สวรรค์' ที่ถูกแปลงสภาพเป็นการระเบิดพลังงานเวทในระยะประชิด แสงเจิดจ้าพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเดชเต็มรัก ทำให้ชายหนุ่มชะงักและหลับตาลงด้วยความแสบร้อน มือที่ถือกริชคลายออกโดยอัตโนมัติ "คีย์! ตอนนี้แหละ!" ไม่ต้องรอให้บอกซ้ำสอง คีย์ใช้แรงเฮือกสุดท้ายเหวี่ยงดาบใหญ่สะบัดร่างของเดชกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังห้องบอสเสียงดังสนั่น *โครม!* เศษหินร่วงกราวลงมาฝังร่างของอดีตหัวหน้าปาร์ตี้จอมทรยศจนจมหายไปในกองซากปรักหักพัง พร้อมกับสติที่ดับวูบลงทันที ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งสอง เรนรีบพุ่งเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ที่กำลังจะล้มลง ประคองไหล่ของคีย์เอาไว้แน่น แรงโน้มถ่วงและพิษจากแผลทำให้แทงค์เกอร์หนุ่มทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น เรนไม่รอช้า ร่ายเวทมนตร์รักษาชั้นยอด 'ธาราโลหิตฟื้นคืน' ทันที แสงสีฟ้าอมเขียวอ่อนโยนโอบล้อมร่างของคีย์ บาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังเริ่มสมานตัวอย่างช้าๆ แต่ความเหนื่อยล้าทางจิตใจและพลังงานที่ใช้ไปนั้นมหาศาลเกินกว่าจะฟื้นฟูได้ในพริบตา "นาย... โง่หรือเปล่า?" เรนเอ่ยขึ้น เสียงสั่นเครือเล็กน้อย ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความกังวลที่ฉายชัดในแววตา "รู้ไหมว่าถ้าเขาแทงลงมาจริงๆ นายจะ..." คีย์เงยหน้าขึ้นมองฮีลเลอร์ของเขา ริมฝีปากแห้งผากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หา ดูได้ยากยิ่ง มันทั้งดื้อรั้น อ่อนล้า แต่ก็อบอุ่นจนหัวใจของเรนกระตุกวูบ "ฉันบอกแล้วไง... ว่าฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องนายในปาร์ตี้ของฉันอีก" คีย์พูดเสียงกระซิบ มือหนายื่นออกไปสัมผัสแก้มเนียนของเรนอย่างแผ่วเบา นิ้วหยาบกร้านปัดคราบเขม่าและหยดเลือดออกให้อย่างทะนุถนอม "นายเป็นฮีลเลอร์ของฉัน... เรน หน้าที่ของฉันคือปกป้องนาย ไม่ใช่ให้นายมาปกป้องฉัน" สัมผัสอุ่นๆ ที่ข้างแก้มทำให้หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายของเรนสั่นไหว ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความแค้นและความกลัวในอดีตค่อยๆ งอกงามขึ้นอย่างเงียบงัน ท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยนและกลิ่นคาวเลือด ทั้งสองสบตากันเนิ่นนาน ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน มีเพียงเสียงหัวใจของกันและกันที่เต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ติ๊ง! เสียงระบบแจ้งเตือนของดันเจี้ยนดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูตรงหน้า [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น 'คีย์' และ 'เรน' สามารถจัดการบอสประจำชั้นที่ 7 'เงาทมิฬแห่งอดีต' ได้สำเร็จ] [ปลดล็อกเงื่อนไข: สัมพันธภาพของคู่หูเลื่อนระดับสู่ 'ความไว้วางใจสูงสุด'] [ของรางวัลพิเศษ: หีบสมบัติแห่งพันธสัญญาโบราณ (ระดับ Mythic) ปรากฏขึ้นที่ใจกลางห้อง] เรนถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางหลบสายตาคมกริบของคีย์ที่ยังคงจ้องมองเขาไม่วางตา ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ล...ลุกขึ้นได้แล้วน่า งานของเรายังไม่จบ แค่เคลียร์บอสชั้นนี้ได้ แต่เรายังต้องจัดการกับเรื่องของเดช และ... หีบสมบัตินั่นอีก" คีย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี แม้จะยังเจ็บแผลอยู่บ้าง แต่เขากดน้ำหนักตัวพยุงลุกขึ้นโดยมีเรนช่วยประคองอยู่ข้างๆ ทั้งคู่เดินเคียงบ่าเคียงไหล่ตรงไปยังใจกลางห้อง ที่ซึ่งหีบสมบัติสีทองอร่ามส่งประกายแสงเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิดทั้งหมดออกไป แต่ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเรนกำลังจะสัมผัสกับตัวล็อกของหีบสมบัติโบราณ แสงไฟจากคบเพลิงรอบห้องก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ อุณหภูมิในห้องดิ่งฮวบลงจนติดลบ ลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว และสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของเรนและคีย์เย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล คือเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นจากความว่างเปล่า—ไม่ใช่จากซากของเดชที่นอนหมดสติอยู่ แต่มันดังมาจาก *ด้านใน* ของหีบสมบัติที่ควรจะว่างเปล่า! *"ขอบใจนะ... ที่ช่วยปลดผนึกให้ฉัน... เด็กน้อย..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรนกับคีย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ — ชาโดว์ฮันเตอร์