รอยแผลเป็นและความลับ

เสียงเหล็กกล้าบดกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของอสูรกาย พร้อมๆ กับพื้นห้องโถงใต้ดินที่ยุบตัวลงครึ่งหนึ่งในพริบตา! "หลบ!" เรนตวัดมือซ้ายส่งแสงสีฟ้าอ่อนเป็นเกราะโล่มานาค้ำยันแผ่นหินยักษ์ที่ร่วงหล่นลงมาจากเพดาน น้ำหนักมหาศาลกดทับจนแขนเรียวสั่นเทา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวซีด ทว่าในสถานการณ์เป็นตายเท่ากันนี้ ดวงตาคู่คมของฮีลเลอร์หนุ่มกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความนิ่งสงบที่ผ่านการคำนวณมาแล้วเสี้ยววินาที ตรงหน้าเขา... ร่างสูงใหญ่ของคีย์พุ่งทะยานฝ่าดงลูกดอกอาบยาพิษที่พุ่งแหวกอากาศราวกับห่าฝน แผ่นหลังกว้างของแทงค์เกอร์หนุ่มรับคมมีดและกลไกหนามเหล็กที่ซัดเข้าใส่แทนเกราะป้องกันเพื่อเปิดทางให้เรนปลอดภัย เสียงเนื้อฉีกขาดและโลหะกระทบเกราะหนังดังอึดอัดอยู่ในความมืด *ฉับ!* คมดาบยักษ์ในมือคีย์ฟันฉับเดียวผ่ากลไกควบคุมกับดักตรงเสาศิลาขาดสะบั้น ประกายไฟจากการเสียดสีสว่างวาบขึ้นในความมืดสลัว เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและหยาดเหงื่อ กรามขบเข้าหากันแน่นจนสันนูน "นาย... เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" คีย์หันกลับมามอง เสียงทุ้มต่ำห้วนจัดตามนิสัย แต่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับกวาดสำรวจร่างกายเรนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความร้อนรนที่เจ้าตัวพยายามซ่อนแทบไม่มิด เรนไม่ตอบทันที เขาขยับเข้าไปใกล้ร่างที่สูงใหญ่กว่า กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอายมานาป่าดิบโชยปะทะจมูก มือเรียวยื่นไปแตะที่หัวไหล่หนาซึ่งชุ่มไปด้วยเลือดสีเข้มข้นของอสูรและเลือดสดๆ ของมนุษย์ที่ไหลซึมผ่านรอยขาดของเสื้อคลุม "ยืนนิ่งๆ สิ ปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่เลือดไหลขนาดนี้..." เรนเอ่ยเสียงเบา ทว่าจริงจัง นิ้วเรียวร่ายเวทมนตร์ฮีลลิ่งขั้นพื้นฐาน แสงสีเขียวมรกตอุ่นวาบแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือเข้าสู่แผล ทว่า เมื่อเรนปลดกระดุมเสื้อคลุมและชุดเกราะด้านนอกออกเพื่อให้การรักษาเข้าถึงบาดแผลฉกรรจ์บริเวณแผ่นหลังและหัวไหล่ ลมหายใจของฮีลเลอร์หนุ่มก็สะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ภายใต้แสงเรืองรองของเวทมนตร์ รอยแผลเป็นนับร้อยไม่ได้เป็นเพียงแค่ร่องรอยจากการต่อสู้ทั่วไป แต่มันคือ "รอยตราประทับ" และรอยแผลเป็นลึกที่เกิดจากการถูกฉีกกระชากด้วยพลังมานาที่ควบคุมไม่ได้—ร่องรอยของ "การทดลอง" และความเจ็บปวดที่มนุษย์คนหนึ่งไม่ควรต้องแบกรับไว้ในชีวิตเดียว มันไม่ใช่แผลจากการโดนบอนด์หรือมอนสเตอร์ฟัน แต่มันคือแผลที่สะท้อนถึงอดีตอันแสนมืดมนที่คีย์ไม่เคยปริปากเล่าให้ใครฟังเลยสักครั้ง คีย์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วของเรนสัมผัสถูกรอยแผลเป็นบริเวณใกล้หัวใจ ร่างสูงเกร็งตัวขึ้นโดยสัญชาตญาณ ดวงตาสีดำไหววูบหลบสายตา ชายหนุ่มรีบดึงเสื้อคลุมกลับมาปิดบังรอยแผลเหล่านั้นอย่างรวดเร็วราวกับเด็กที่ถูกจับได้ว่าทำความผิด "อย่ามอง..." เสียงของคีย์แหบพร่าและเบาหวิว แปลกไปจากมาดแข็งกร้าวปกติอย่างสิ้นเชิง มันมีความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันหนาเตอะ เรนไม่ยอมถอย มือเรียวคว้าข้อมือหนาเอาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้มากมายแต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่นและความเข้าใจอย่างลึกซึ้งที่ส่งผ่านไปถึงหัวใจอีกฝ่าย "ฉันเคยถูกหักหลัง... ฉันรู้ว่าการแบกรับความเจ็บปวดไว้คนเดียวมันรู้สึกยังไง, คีย์" เรนเงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคู่สวยสะท้อนภาพของแทงค์เกอร์หนุ่มอย่างชัดเจน "นายไม่ต้องแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวหรอกนะ... อย่างน้อย ก็ตอนนี้ ที่มีฉันอยู่ตรงนี้" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจราวกับค้อนที่ทุบลงบนกำแพงน้ำแข็งในใจของคีย์จนพังทลายลง แทงค์เกอร์หนุ่มนิ่งค้าง ลมหายใจสะดุด ความรู้สึกอุ่นวาบที่ไม่ได้สัมผัสมมาเนิ่นนานแผ่ขยายจากอกลามไปทั่วร่าง ความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดชีวิตกำลังจะถูกเปิดเผยผ่านหยดน้ำตาที่เอ่อคลอในหน่วยตาคม แต่ก่อนที่คีย์จะได้เอื้อนเอยความรู้สึกใดๆ ออกมา... *กริ๊ก!* เสียงกลไกปริศนาดังขึ้นจากผนังเบื้องหลังอย่างแผ่วเบา ตามมาด้วยละอองหมอกสีดำสนิทที่พวยพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกของพื้นดินอย่างไร้สุ้มเสียง และก่อนที่เรนจะทันได้สร้างเกราะป้องกัน ร่างเงาดำทมิฬนับสิบก็พุ่งทะยานออกมาจากหมอกควัน พร้อมกับคมดาบที่พาดเข้าจ่อที่ลำคอระหงของเรนในเสี้ยววินาที! "อย่าขยับ... ฮีลเลอร์น้อย ถ้าไม่อยากให้หัวใจของไอ้แทงค์นี่แหลกสลายคามือแก" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังมาจากความมืด พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่พวกเขานึกไม่ถึงที่สุด—หัวหน้าปาร์ตี้เก่าผู้เคยหักหลังเรนในอดีต! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับตัวละครด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า—ชาโดว์ฮันเตอร์