กับดักของระบบ

"ถอยไปคีย์! อย่าให้มันแตะตัวนาย!" เสียงตวาดของเรนแทรกผ่านความโกลาหลท่ามกลางทางเดินหินสลักชั้นที่ 3 ของดันเจี้ยน กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้ของอากาศอบอวลไปทั่ว ดวงตาสีฟ้าคมกริบของเรนเบิกกว้างเมื่อเห็นคีย์หยุดชะงัก ร่างหนาของแทงค์เกอร์มือหนึ่งของปาร์ตี้แข็งทื่อเหมือนรูปปั้น สายตาจับจ้องไปยังชายลึกลับที่ก้าวออกมาจากเงามืด—ตราสัญลักษณ์รูปงูพันดาบที่หน้าอกหมอนั่น คือฝันร้ายที่คีย์พยายามฝังกลบมาตลอดสองปี "มึง..." เสียงคีย์ต่ำลึกจนเกือบเป็นเสียงคำราม สั่นสะท้านไปด้วยแรงอาฆาตที่ยากจะควบคุม ทว่าความแค้นนั้นสั้นนัก เมื่อพื้นหินใต้เท้าสั่นสะเทือนกึกก้อง ผนังดันเจี้ยนรอบข้างที่เคยแน่นหนาเริ่มขยับเปลี่ยนรูป กลไกฟันเฟืองขนาดมหึมาใต้พื้นดินส่งเสียงเสียดสีดังลั่น ระบบดันเจี้ยนไม่ได้เล่นตลกกับอารมณ์ของพวกเขา แต่มันกำลังประกาศ 'กับดัก' ครั้งใหญ่ที่หมายจะบดขยี้ทุกชีวิตให้แหลกคามือ "คีย์! ได้สติหน่อย!" เรนพุ่งเข้าไปกระชากแขนคีย์ แม้ร่างกายของเขาจะเป็นเพียงฮีลเลอร์ที่บอบบาง แต่แรงดึงนั้นแฝงไปด้วยความเด็ดขาดของคนที่เคยผ่านนรกมาแล้ว "ถ้ามึงมัวแต่ยืนบื้อตรงนี้ เราทุกคนตายกันหมดแน่!" คีย์สะดุ้งสุดตัว สติที่หลุดลอยกลับมาจดจ่อที่วินาทีเป็นตาย เขาหันไปมองชายคนนั้นอีกครั้ง แต่ไอ้สารเลวนั่นกลับยิ้มมุมปาก ก่อนจะสลายร่างกลายเป็นละอองสีเทาไปพร้อมกับกำแพงที่เลื่อนปิด *ฉับ!* เสียงตัดผ่านอากาศดังขึ้นเหนือหัว เรนก้มตัวลงหลบคมมีดที่พุ่งออกมาจากผนังได้อย่างหวุดหวิด คมมีดที่เคลือบด้วยพิษร้ายแรงเฉี่ยวเส้นผมเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร "เวรเอ๊ย! กับดักเซนเซอร์อุณหภูมิ!" คีย์สบถ โล่ขนาดใหญ่ในมือถูกกระแทกลงกับพื้นเพื่อสร้างเกราะป้องกันพลังเวท "มันไม่ได้จะฆ่าเราด้วยมอนสเตอร์ แต่มันจะเปลี่ยนทางเดินนี้ให้กลายเป็นเครื่องบดเนื้อ!" "ไปทางซ้าย!" เรนตะโกนสั่งพลางร่ายเวทฮีลเบาๆ สมานแผลถลอกที่แขนคีย์ ความฉลาดในการวิเคราะห์รูปแบบการเคลื่อนที่ของระบบในตัวเรนเริ่มทำงาน "จังหวะที่ผนังมันขยับ มันมีแพทเทิร์น! เราต้องวิ่งตามรอยฟันเฟืองที่กำลังจะหมุน!" ทั้งสองวิ่งฝ่าไปในทางเดินที่ดูเหมือนเขาวงกตที่บิดเบี้ยว พื้นหินยุบตัวลงสลับกับหนามแหลมที่พุ่งขึ้นมาเหมือนพืชที่กำลังเติบโต เรนคอยส่งพลังเวทสนับสนุนการเคลื่อนไหวของคีย์ ในขณะที่คีย์ใช้ร่างกายที่เหนือมนุษย์ปัดป้องเศษหินและกับดักที่ตกลงมาจากเพดาน เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามกรอบหน้าของคีย์ เขามองแผ่นหลังของเรนที่นำทางอย่างไม่ลังเล ใจหนึ่งเขาก็อยากจะหยุดถามว่าเรนเห็นตราสัญลักษณ์นั่นไหม หรือเรนรู้ไหมว่าทำไมชายคนนั้นถึงมาปรากฏตัวที่นี่ แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าบอกเขาว่า หากหยุดก้าวเท้าเพียงวินาทีเดียว พวกเขาคือศพ "หลบ!" คีย์ตะโกนพร้อมกับคว้าเอวเรนแล้วทุ่มตัวลงข้างทาง ในวินาทีนั้น กำแพงสองฝั่งบีบเข้าหากันจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พวกเขานอนหอบหายใจอยู่ใต้ช่องแคบเล็กๆ ที่ผนังหินยังยุบลงไปไม่ถึง หัวใจของทั้งคู่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ใบหน้าของพวกเขาอยู่ใกล้กันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดกันในความมืดที่เงียบสนิท "มึง... เห็นใช่ไหม" คีย์เปิดปากถามในที่สุด เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย เรนหลับตาลงนิ่ง ครู่หนึ่งก่อนจะลืมตามองคีย์ แววตาที่เคยสุขุมกลับมีรอยร้าวฉาน "ตรานั่น... ตระกูลที่เคยสั่งฆ่าปาร์ตี้เก่าของฉันคือก่อนที่ฉันจะสูญเสียทุกอย่างไป" มือของคีย์ที่ยังคงกอดเอวเรนไว้กระชับแน่นขึ้น เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่แรงบีบนั้นสื่อความหมายได้ดีกว่าคำพูดเป็นพันคำ มันคือการยืนยันว่า 'ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมาทำแบบเดิมกับนายอีก' ทว่าความเงียบที่ควรจะปลอดภัยกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกริ๊กเบาๆ ที่ดังมาจากใต้ร่างของเรน "เรน... อย่าเพิ่งขยับตัว" คีย์กระซิบ เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ "ทำไม?" เรนถามพลางก้มมองที่พื้น สิ่งที่เขาเห็นทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ... มันไม่ใช่พื้นหินปกติ แต่มันคือแผ่นเหยียบที่ถูกเชื่อมต่อกับกลไกทำลายล้างที่สลักไว้ด้วยอักขระเวทโบราณสีเลือด และขณะที่พวกเขากำลังกั้นลมหายใจอยู่นั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจ... เสียงที่พวกเขาไม่ได้ยินมานานสองปีเต็ม "เจอตัวจนได้นะ... อดีตเหยื่อผู้รอดชีวิต" ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับขยับนิ้วสั่งให้กลไกกับดักทำงานเต็มรูปแบบในทันที! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเรนและคีย์นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า! - ชาโดว์ฮันเตอร์ -