แทงค์เกอร์ปากจัดกับฮีลเลอร์ฝีมือเทพ

"ถอยไปซะเรน!" เสียงคำรามของคีย์ไม่ได้แฝงไว้ด้วยความรังเกียจอย่างที่เจ้าตัวพยายามแสร้งทำ แต่เป็นความร้อนรนที่กดทับด้วยสัญชาตญาณของการเป็นเกราะกำบัง ร่างสูงโปร่งของแทงค์เกอร์หนุ่มพุ่งเข้าขวางหน้าคนตัวเล็กกว่าในเสี้ยววินาทีที่ดาบยักษ์สีนิลฟาดลงมาบนพื้นหินจนแตกร้าว แรงปะทะส่งคลื่นพลังงานมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโถงดันเจี้ยนชั้นที่ 1 เรนกัดฟันแน่น มือที่สั่นเทาเล็กน้อยจากการใช้มานาฮีลต่อเนื่องพยายามรวบรวมสมาธิ เขาไม่ได้ก้าวถอยตามคำสั่ง แต่กลับก้าวไปยืนชิดแผ่นหลังกว้างของคีย์ รับรู้ได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย "ถ้าฉันถอย นายก็ตาย" เรนเอ่ยเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาข้างนอก แต่นัยน์ตาสีเทาของเขากลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่พร้อมจะสะท้อนความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ร่างจำลองของนาย... มันอ่านทางนายออกทุกย่างก้าว คีย์ อย่าฝืนสู้ด้วยสัญชาตญาณอย่างเดียว!" "หุบปากน่า! นายมีหน้าที่แค่ร่ายเวทรักษา ไม่ใช่มาสั่งสอนฉัน!" คีย์ตวาดกลับขณะยกโล่ขึ้นรับการจู่โจมซ้ำสองจาก 'เงา' ของตัวเอง แรงกระแทกทำให้โล่สั่นสะเทือนจนแขนของเขาชาดิก ดวงตาสีเพลิงของร่างจำลองนั้นว่างเปล่า ทว่ามันกลับลอกเลียนท่วงท่าการต่อสู้ของคีย์ได้ไร้ที่ติ ยิ่งคีย์พยายามโจมตีสวนกลับ เงานั้นก็ยิ่งขยายขนาดขึ้น ราวกับมันดูดกลืนความโกรธเกรี้ยวของเขาไปเป็นพลังงาน บรรยากาศภายในดันเจี้ยนเริ่มบิดเบี้ยว กลิ่นอายความตายหอมหวานเหมือนดอกไม้เน่าลอยคลุ้ง เรนมองเห็นวงจรมานาที่รั่วไหลออกจากร่างของร่างจำลอง มันไม่ได้เกิดจากความผิดปกติของเกต แต่มันเกิดจาก 'ความมืด' ในใจของคีย์ที่ถูกดึงออกมาใช้ "คีย์... หยุดสู้ด้วยโทสะสิ!" เรนตะโกน พร้อมกับร่ายเวทแสงสีนวลตาครอบคลุมร่างของแทงค์เกอร์หนุ่ม "นายไม่ได้สู้กับตัวเอง... นายกำลังสู้กับความกลัวที่กลัวว่าตัวเองจะควบคุมพลังไม่ได้!" คีย์ชะงักไปชั่วครู่ วินาทีนั้นเงาสีดำเงื้อดาบขึ้นสูงเพื่อปลิดชีพเขา เรนไม่ลังเลที่จะก้าวออกมาข้างหน้า ร่างบอบบางกว่ากางม่านพลังป้องกันที่แทบจะบางเฉียบขึ้นรับแรงกระแทกนั้นแทน เสียงปะทะดังก้องจนแก้วหูแทบแตก เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหินจากริมฝีปากของฮีลเลอร์หนุ่ม "นายนี่มัน... บ้าชัดๆ" คีย์มองแผ่นหลังของคนที่เพิ่งเสี่ยงตายเพื่อเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบ ความรู้สึกผิดและตกใจตีรวนอยู่ในอก เขาไม่เคยได้รับความเชื่อใจแบบนี้มาก่อน—ไม่เคยจากใครที่มองเขาเป็นเพียงอาวุธสงครามที่ไร้ความรู้สึก "ถ้าฉันบ้า นายก็เป็นคนเลือกฉันเอง" เรนแค่นยิ้ม ฝืนยืนหยัดแม้เรี่ยวแรงจะร่อยหรอ "ตอนนี้แหละ... ใช้โอกาสที่มันเสียจังหวะจากการปะทะกับบาเรียฉัน แทงไปที่จุดรวมมานาตรงกลางหน้าอกมันซะ!" คีย์ไม่ได้ตั้งคำถามอีกต่อไป เขาทิ้งความลังเลทิ้งไป เหลือเพียงความเชื่อมั่นที่ก่อตัวขึ้นอย่างประหลาดในจังหวะที่หัวใจของเขาทั้งสองเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน คีย์พุ่งตัวผ่านร่างของเรนไปเหมือนลูกธนูที่ถูกปล่อยจากคันศร ดาบยักษ์ในมือส่องแสงสีเงินยวง ตัดผ่านความมืดของเงาจำลองปักลงกลางหน้าอกของคู่ต่อสู้ตรงเป้าหมาย เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนไปทั่วห้องโถง ก่อนร่างจำลองนั้นจะสลายกลายเป็นละอองสีดำจางหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดใจ คีย์หอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น เขาพยายามเก็บดาบเข้าฝัก มือที่สั่นเทาพยายามซ่อนไม่ให้คนข้างหลังเห็น แต่เขารู้ดีว่าเรนกำลังมองอยู่ "เป็นไงบ้าง?" เรนเดินเข้ามาใกล้ นั่งลงข้างๆ แล้วแตะมือลงบนไหล่ของเขา แสงฮีลอ่อนๆ แผ่ซ่านความอบอุ่นเข้ามาในร่างของคีย์ที่กำลังเย็นเยียบ "ฉัน... ฉันเกือบฆ่านาย" คีย์พึมพำ เสียงของเขาขาดห้วง "พลังของฉันมันอันตราย เรน... ครั้งต่อไปฉันอาจจะควบคุมมันไม่ได้จริงๆ และนั่นแหละที่ฉันจะลากนายไปตายด้วย" เรนมองลึกเข้าไปในดวงตาที่วูบไหวของแทงค์เกอร์หนุ่ม เขาเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกขังอยู่ในกรงเล็บของโชคชะตาที่โหดร้าย เรนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากเกือบจะชนกัน "ถ้างั้นฉันก็จะอยู่ตรงนี้" เรนพูดเสียงนุ่มแต่เด็ดขาด "อยู่เพื่อคอยรั้งนายไว้ ไม่ให้หลุดเข้าไปในความมืดนั้นอีก... ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของฉันก็ตาม" คีย์ชะงักลมหายใจ เขาไม่เคยเจอใครที่กล้าพูดประโยคนี้ด้วยแววตาที่จริงจังขนาดนั้น แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยตอบอะไร เสียงกระแทกของประตูหินบานยักษ์ที่อยู่ด้านหลังโถงก็ดังก้องขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ค่อยๆ ย่างกรายเข้ามาจากความมืดมิดที่ควรจะเป็นทางตัน ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์... แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทที่คุ้นเคย "ว้าว... ช่างเป็นฉากรักโรแมนติกกลางดันเจี้ยนที่น่าประทับใจจริงๆ" เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบดังขึ้นจากเงามืด ปรากฏร่างของชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่คีย์จำได้แม่นยำ "คิดว่ากำจัด 'ร่างเงา' ไปตัวเดียวแล้วพวกแกจะรอดไปจากดันเจี้ยนระดับ S นี้ได้งั้นเหรอ?" คีย์เบิกตากว้างจนแทบจะถลน เมื่อชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนกับเรนราวกับแกะ แต่ทว่ามีดวงตาสีเลือดที่เปี่ยมไปด้วยความโหดเหี้ยมดั่งปีศาจ เขาก้าวข้ามศพเงาจำลองเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเรนเย็นเฉียบ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... 'ตัวสำรอง' ทั้งสองคน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในดันเจี้ยนแห่งนี้ครับ – ชาโดว์ฮันเตอร์