จุดเริ่มที่ปลายเกต

“ถ้ามึงยังยืนหน้าด้านอยู่ตรงนี้ ก็เตรียมตัวไปเป็นปุ๋ยในเกตซะ เพราะกูไม่คิดจะแบ่งค่าประสบการณ์ให้ฮีลเลอร์ขยะอย่างมึงแม้แต่เหรียญเดียว” คำพูดของหัวหน้าปาร์ตี้เก่าดังก้องอยู่ในหัวพร้อมกับแรงผลักที่ส่งร่างของเรนให้ถลาไปกระแทกกับแผ่นหินเย็นเฉียบหน้าเกตระดับ B ที่กำลังหมุนวนเป็นสีน้ำเงินเข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียน สมาชิกปาร์ตี้ ‘เขี้ยวอสูร’ เดินผ่านเขาไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ราวกับเขาเป็นเพียงเศษขยะที่ถูกโละทิ้งตามทางเดิน เรนยันกายขึ้น ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ฝ่ามือจากการครูดกับพื้นปูนไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความชาหนึบในอก เขาเป็นฮีลเลอร์ที่เก่งกาจ แต่ถูกตราหน้าว่าไร้ประโยชน์เพียงเพราะค่าพลังเวทเขาสูงจนเกินควบคุม—หรือจริงๆ แล้ว พวกมันแค่อิจฉาที่เขารู้ทันแผนการโกงส่วนแบ่งไอเทมกันแน่ ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาทว่าเรนไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบ เขานั่งกอดเข่าอยู่ใต้ซุ้มประตูเกตที่ไร้คนเฝ้า บรรยากาศรอบข้างเงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเจ็บใจ ความเงียบถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เหยียบย่ำลงบนเศษกรวด *กึก... กึก...* เรนเงยหน้าขึ้น สายตาที่พร่ามัวจากการกลั้นน้ำตาค่อยๆ ปรับโฟกัส ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬยืนค้ำหัวเขาอยู่ แสงจากเกตสะท้อนกับใบมีดขนาดยักษ์ที่สะพายอยู่บนหลังจนเกิดประกายเย็นเยียบ เขาคือ ‘คีย์’ แทงค์เกอร์ระดับแนวหน้าที่ใครต่างก็รู้ดีว่ามีฝีมือโหดเหี้ยมพอๆ กับนิสัยที่เข้าถึงยาก คีย์มองคนตัวเล็กที่นั่งหมดสภาพอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีเทาคู่นั้นเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด “เกะกะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั้นๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวเท้าข้ามร่างของเรนไป เรนกัดฟันแน่น ความอัดอั้นที่เก็บไว้ระเบิดออกมาโดยไม่ทันคิด “ถ้าเกะกะนัก ทำไมไม่ฆ่าทิ้งซะเลยล่ะ จะเดินอ้อมไปทำไม!” คีย์หยุดชะงัก ร่างสูงหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว แรงกดดันมหาศาลจากออร่าของผู้ที่ผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วนพุ่งเข้าปะทะกับเรนจนคนตัวเล็กต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ คีย์ย่อตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กจากตัวแทงค์เกอร์หนุ่มทำให้เรนรู้สึกหวั่นใจ แต่สายตาของเขากลับไม่หลบเลี่ยง “มึงเป็นใคร?” คีย์ถาม เสียงนั้นไม่ได้มีเจตนาฆ่าฟัน แต่มันคือการเค้นถามความจริง “เรน... ฮีลเลอร์ที่ถูกปาร์ตี้ทิ้ง” เรนตอบสวนทันควัน พยายามฝืนน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ถ้าจะมาหาเรื่องหรือจะไล่ให้ไปที่อื่น ก็เชิญเสียเวลาได้เลย เพราะฉันไม่มีที่ให้ไปแล้ว” คีย์นิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองป้ายชื่อบนอกชุดเกราะที่แตกหักของเรน ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “ฮีลเลอร์เหรอ? พวกที่รอแต่จะสูบมานาคนอื่นเพื่อแลกกับเศษเงินน่ะนะ” “ฉันไม่ใช่พวกนั้น” เรนจ้องตอบ “และถ้าอยากรู้ว่าฉันเป็นแบบไหน ก็ลองให้ฉันรักษาดูสิ... หรือว่าระดับ ‘คีย์’ กลัวการสูญเสียมานาไปกับฮีลเลอร์ไร้ค่า?” คีย์หรี่ตาลง ความสงสัยในตัวคนตรงหน้าเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ เขากำลังต้องการฮีลเลอร์ที่ ‘ไว้ใจได้’ เข้าไปในเกตนี้เพื่อจัดการกับบอสที่อาละวาดจนปาร์ตี้ก่อนหน้าของเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด พลังในตัวเขาที่มักจะรั่วไหลออกมาในช่วงคับขันนั้นควบคุมยากเกินกว่าใครจะรับมือไหว “ไม่มีเวลามาเล่นขายของ” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนายื่นลงมาตรงหน้าเรน “เข้าไปในเกตกับกู ถ้ามึงฮีลได้ไม่ถึงครึ่งของที่กูต้องการ มึงตายในนั้นแน่” เรนมองมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนั้นชั่วครู่ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าไว้ ความร้อนจากฝ่ามือของคีย์ส่งผ่านมาถึงตัวเขา มันเป็นความรู้สึกที่ต่างจากความเย็นชาที่เขาเคยเจอจากปาร์ตี้เก่าอย่างสิ้นเชิง เมื่อทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าสู่มิติเกต แสงสว่างจ้าก็กลืนกินร่างของพวกเขาไป ทว่าทันทีที่ม่านพลังปิดตัวลง เรนกลับรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากภายใน บรรยากาศในดันเจี้ยนชั้นแรกไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่คิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยกลิ่นไอของมานาที่บิดเบี้ยวและรุนแรง “คีย์... นั่นมันอะไร?” เรนกระซิบ สายตามองไปยังเงามืดที่ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นกลางโถงทางเดิน คีย์ดึงดาบยักษ์ออกจากหลัง เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วอุโมงค์ เขาก้าวเข้ามาบังหน้าเรนไว้โดยสัญชาตญาณ ก่อนจะสบถออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยซึ่งไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน “นั่นไม่ใช่บอสประจำชั้น...” คีย์ชะงัก ปล่อยให้แสงสีแดงฉานจากดวงตาของสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าส่องสว่างขึ้นเผยให้เห็นร่างที่เขาคุ้นเคย “นั่นมันร่างจำลองของกู... และดูเหมือนมันกำลังจะคลั่งเพราะเห็นมึงอยู่ข้างๆ กู” [ขอบคุณที่ติดตามการเริ่มต้นการเดินทางของเรนและคีย์ครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์]