กลิ่นเลือดและมอนสเตอร์ระดับต่ำ

"อย่าขยับ ถ้าไม่อยากตาย" เสียงของคีย์ทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยแรงกดดัน มือหนาคว้าคอเสื้อเรนกระชากจนแผ่นหลังของฮีลเลอร์หนุ่มกระแทกเข้ากับผนังหินที่เย็นเฉียบและชื้นแฉะของดันเจี้ยน กลิ่นอับชื้นผสมคาวเลือดโชยแตะจมูกจนอยากจะอาเจียน แต่เรนทำเพียงจ้องนัยน์ตาสีเทาเข้มของชายตรงหน้าด้วยสายตาที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "ถ้าฉันขยับ... นายก็จะเป็นรูพรุน" เรนเอ่ยตอบเสียงเรียบ พลางเบี่ยงสายตาไปมองกรงเล็บคมกริบของมอนสเตอร์ระดับต่ำที่พุ่งผ่านหน้าเขาไปเพียงมิลลิเมตร หากคีย์ไม่คว้าเขาไว้เมื่อครู่ หัวของเขาคงหลุดออกจากบ่าไปแล้ว "หุบปาก แล้วฮีลให้ฉัน" คีย์กัดฟันกรอด โล่ขนาดใหญ่ในมือซ้ายบุบเบี้ยวจากการรับแรงกระแทกของฝูง 'กอบลินนักฆ่า' ที่ดาหน้าเข้ามาไม่หยุดหย่อน กลิ่นเลือดสดๆ ที่ไหลซึมจากบาดแผลบนหัวไหล่ของคีย์กระตุ้นให้พวกมันคลั่งจนดวงตาสีแดงฉานในความมืดเริ่มเต้นระริก เรนไม่ได้ตื่นตระหนก ความทรงจำที่เจ็บปวดจากการถูกปาร์ตี้เก่าทอดทิ้งในเหตุการณ์คล้ายคลึงกันนี้เคยทำให้เขาตัวสั่น แต่ไม่ใช่ตอนนี้—ไม่ใช่กับคนข้างๆ คนนี้ "ถอยไปด้านหลัง" เรนสั่งสั้นๆ มือเรียวขาวสะอาดแตะลงบนรอยแผลที่ไหล่ของคีย์ ไอเวทมนตร์สีฟ้าอ่อนเริ่มไหลวนรอบปลายนิ้ว ความรู้สึกอบอุ่นซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่ร่างกายของแทงค์เกอร์หนุ่มจนเขาชะงักไปครู่หนึ่ง "อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็ก" คีย์พึมพำ แต่เขาก็ยอมถอยหลังตามที่สั่ง แรงกดดันจากมวลพลังเวทที่ไหลออกมาจากตัวเรนทำให้คีย์ต้องหันไปมอง—นี่หรือคือฮีลเลอร์ที่ใครๆ ต่างตราหน้าว่าเป็นแค่ตัวสำรอง? พลังที่พุ่งพล่านรอบตัวเรนไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนการรักษาแบบปกติ แต่มันเหมือนการฉีกกระชากกฎเกณฑ์ของดันเจี้ยนทิ้ง "ตอนนี้แหละ คีย์!" เสียงของเรนเฉียบขาด คีย์ไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่เรนร่ายเวท 'แสงพันธนาการ' รัดร่างกอบลินสามตัวไว้จนดิ้นไม่หลุด พุ่งเข้าใส่มันด้วยแรงปะทะมหาศาล เสียงกระดูกแตกละเอียดดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดิน การประสานงานครั้งแรกไร้ซึ่งคำพูดพร่ำเพรื่อ มีเพียงจังหวะก้าวที่สอดประสานราวกับเป็นเงาของกันและกัน ในวินาทีที่กอบลินตัวสุดท้ายล้มลง กลิ่นเหม็นเน่าที่อบอวลก็เริ่มจางหายไป ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจของคีย์ที่ดังสะท้อนก้อง เรนเดินเข้าไปใกล้พลางเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นเปื้อนแก้มให้ชายหนุ่มอย่างเบามือ "แผลปิดสนิทแล้ว" เรนกล่าวเบาๆ แต่คีย์กลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเรนราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจเย็นนั้น "นายเป็นใครกันแน่... เรน? คนที่รอดมาจากนรกของกิลด์เก่าได้ ไม่ใช่คนที่จะมามีสายตาว่างเปล่าแบบนี้หลังจากผ่านการต่อสู้เสี่ยงตาย" คีย์ขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน กลิ่นเหงื่อและกลิ่นฟีโรโมนของชายหนุ่มเข้มข้นจนเรนรู้สึกใจสั่น "ก็แค่ตัวสำรองที่รอวันถูกทิ้งไง... เหมือนที่นายคิดไม่ใช่เหรอ?" เรนยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้หัวใจของคีย์กระตุกอย่างรุนแรง แต่ก่อนที่คีย์จะทันได้สวนกลับ แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์บนผนังที่เคยสว่างไสวกลับดับวูบลงพร้อมกัน ราวกับมีใครบางคนหรือ 'บางสิ่ง' กำลังดึงเอาพลังงานทั้งหมดในชั้นนี้ไปใช้ เสียงคำรามที่กึกก้องจนพื้นดินสั่นสะเทือนไม่ได้มาจากฝูงกอบลิน... แต่มันมาจาก 'บางอย่าง' ที่ยิ่งใหญ่และอันตรายกว่านั้นมากนัก เรนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นหินที่เริ่มแตกร้าว ก่อนที่ฝ่ามือเย็นเฉียบของใครบางคนจะแตะลงบนบ่าของเขาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... 'ตัวสำรอง' ทั้งสองคน" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ชาโดว์ฮันเตอร์" นะครับ!