คดีใหม่ที่คุ้นเคย

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานไม่ได้ทำให้สารวัตรกรณ์รู้สึกสงบลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... หยดเหงื่อเม็ดเล็กที่ซึมอยู่ตามไรผมของนายตำรวจหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะและหลักการมาตลอดชีวิต กำลังบอกเขาว่า กลไกความคิดอันซับซ้อนที่เขาเคยภาคภูมิใจ กำลังถูกรื้อถอนออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น ดวงตาทั้งสองข้างของกรณ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับพญ.ลลินอีกครั้ง รอยยิ้มที่เธอส่งให้เขาในตอนนี้... ไม่ใช่รอยยิ้มของคู่หูผู้ร่วมอุดมการณ์อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นรอยยิ้มของ 'ผู้ควบคุมเกม' ตัวจริงที่กำลังยืนรอต้อนรับเขาอยู่ที่ปลายทางของหลุมพราง "คุณกำลังคิดว่าฉันเป็นคนวางหมากทุกตัวบนกระดานนี้ใช่ไหมครับ... สารวัตรกรณ์" น้ำเสียงของแพทย์หญิงลลินราบเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน แสงไฟนีออนสะท้อนบนกรอบแว่นโลหะของเธอจนบังประกายตาที่ยากจะคาดเด กรณ์ขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อทุกส่วนตื่นตัวโดยสัญชาตญาณ เขารู้จักผู้หญิงคนนี้ในฐานะจิตแพทย์อัจฉริยะผู้ช่วยไขคดีฆาตกรรมต่อเนื่องมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ในวินาทีนี้ รอยยิ้มมุมปากของเธอกลับซ้อนทับเข้ากับแฟ้มคดีปริศนาที่เขาพยายามคลี่คลายมาตลอดสามปี "รอยยิ้มแบบนั้น... มันไม่ใช่สิ่งที่หมอควรจะมีเวลาเผชิญหน้ากับหลักฐานฆาตกรรมนะลลิน" กรณ์เลือกใช้สรรพนามที่สนิทสนมเพื่อทดสอบปฏิกิริยา สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามค้นหาความลังเลใจหรือความกลัว ทว่าสิ่งที่เขาพบมีเพียงความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว ลลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นนุ่มนวลแต่เย็นเยียบ "ความรู้ทางจิตวิทยาบอกเราว่า มนุษย์มักจะหวาดกลัวสิ่งที่เราไม่เข้าใจเสมอครับสารวัตร คุณพยายามใช้ตรรกะทางนิติวิทยาศาสตร์มาอธิบายทุกอย่าง แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่า... จิตใจของฆาตกรไม่ได้ทำงานด้วยสูตรคณิตศาสตร์" ก่อนที่กรณ์จะได้เอ่ยปากโต้แย้ง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความตึงเครียดในห้อง หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ของหมวดวิชิต นายตำรวจลูกน้องคนสนิท กรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย กดรับสายโดยไม่ละสายตาจากพญ.ลลิน "มีอะไรวิชิต" "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ!" เสียงของวิชิตหอบสะท้านและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "เราเพิ่งได้รับแจ้งเหตุ... ที่ไซด์งานก่อสร้างเขตธนบุรีครับ ลักษณะการเสียชีวิต... มัน... มันเหมือนกับคดีเมื่อสามปีก่อนทุกประการครับ!" คำพูดนั้นทำให้ลมหายใจของกรณ์สะดุดไปชั่ววินาที คดีเมื่อสามปีก่อน... คดีที่พรากคู่หูคนสนิทของเขาไป และเป็นปมในใจที่เขาไม่เคยลืมเลือน "คุณหมายความว่ายังไง เหมือนกันทุกประการ? ตรวจสอบร่องรอยในที่เกิดเหตุหรือยัง" กรณ์ถามเสียงเข้ม แม้ความตื่นตระหนกจะเริ่มกัดกินขั้วหัวใจ "ทุกอย่างครับสารวัตร! ทั้งรอยกรีดบนข้อมือ การจัดวางศพให้หันหน้าไปทางทิศตะวันออก และ... สัญลักษณ์รูปดอกไม้สีชาดที่สลักไว้บนหน้าอกศพ เป็นฝีมือของคนร้ายคนเดียวกันแน่นอนครับ! มันเป็นการท้าทาย... มันท้าทายพวกเราชัดๆ!" กรณ์วางสายลงอย่างช้าๆ มือขวาของเขากำโทรศัพท์แน่นจนข้อกระดูกขึ้นสีขาว ความโกรธเกรี้ยวและความเคียดแค้นพุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อเขามองกลับไปยังพญ.ลลิน แพทย์หญิงสาวไม่ได้แสดงท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เธอยังคงจิบกาแฟอุ่นๆ จากแก้วเซรามิกช้าๆ ราวกับล่วงรู้อยเหตุการณ์นี้อยู่แล้วตั้งแต่ต้น "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนเดิม จะกลับมาทวงคืนพื้นที่ของเขาแล้วสินะครับ" ลลินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอวางแก้วลงบนจานรองอย่างประณีต ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับกรณ์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเด "คุณรู้เรื่องนี้" กรณ์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือทั้งสองข้างวางค้ำบนขอบโต๊ะ โน้มตัวลงไปหาเธอ "คุณรู้ว่ามันจะเกิดขึ้น... หรือคุณเป็นคนบอกให้มันทำแบบนั้นกันแน่ ลลิน!" ลลินไม่สะท้านต่อท่าทีคุกคามของเขา เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ รอยยิ้มปริศนายังคงประดับอยู่บนเรียวปาก "ถ้าคุณอยากรู้คำตอบ สารวัตรกรณ์... คุณก็ต้องรีบไปที่เกิดเหตุแล้วล่ะครับ เพราะบางที... ของขวัญชิ้นต่อไปที่เขาทิ้งไว้ อาจจะรอให้คุณไปเปิดดูด้วยตัวเอง" สัญชาตญาณการเป็นตำรวจเตือนกรณ์ว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่หลุมพรางที่ใหญ่กว่าเดิม แต่ความรับผิดชอบในหน้าที่และแรงแค้นในอดีตก็ผลักดันให้เขาปฏิเสธไม่ได้ สารวัตรหนุ่มหันหลังขวับ สาวเท้าก้าวออกจากห้องทำงานด้วยความเร็วสูง ทิ้งให้พญ.ลลินนั่งอยู่เบื้องหลังท่ามกลางความเงียบงันของห้องที่เต็มไปด้วยความลับ การเดินทางไปยังไซด์งานก่อสร้างเขตธนบุรีใช้เวลาไม่นานนัก แต่ทุกวินาทีในรถยนต์ส่วนตัวกลับยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ กรณ์ขบกรามแน่น สมองประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่เขามี คดีรูปแบบเดิม การฆ่าซ้ำรอยอย่างแม่นยำ องศาการกรีด บาดแผล และสัญลักษณ์ดอกไม้สีชาด สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่การเลียนแบบอาชญากรรม (Copycat Crime) แต่เป็นการประกาศสงครามโดยตรงจากฆาตกรตัวจริง เมื่อรถยนต์แล่นมาถึงจุดเกิดเหตุ แสงไฟวับวาบของรถตำรวจสีแดงน้ำเงินก็สาดส่องไปทั่วบริเวณไซด์งานก่อสร้างร้าง ร่างของเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานในชุดกันเปื้อนสีขาวกำลังเดินวุ่นวายเก็บตัวอย่าง ดีเอ็นเอและรอยนิ้วมือ ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับเงียบสงัดและกดดันอย่างประหลาด กรณ์ก้าวลงจากรถ ฝ่ายวิชิตรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าซีดเผือด "สารวัตรครับ ทางเรากันพื้นที่ไว้หมดแล้ว แต่... สภาพศพข้างใน... มันชวนขนลุกจริงๆ ครับ เหมือนกับถอดแบบออกมาจากแฟ้มคดีเก่าไม่มีผิดเพี้ยน" วิชิตรายงานเสียงสั่น กรณ์พยักหน้ารับ เดินฝ่าแนวเชือกกั้นเข้าสู่พื้นที่ด้านใน กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอับชื้นของปูนซีเมนต์เตะเข้าจมูกทันที ภาพตรงหน้าทำให้ฝีเท้าของสารวัตรหนุ่มต้องหยุดชะงัก ร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อชายนอนอยู่บนพื้นคอนกรีต ข้อมือทั้งสองข้างมีร่องรอยการกรีดด้วยของมีคมอย่างประณีต เลือดสีแดงเข้มไหลนองเป็นวงกว้าง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของกรณ์... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด คือกระดาษโน้ตสีขาวที่ถูกเสียบไว้ที่กระเป๋าเสื้อของเหยื่อ กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้ ชundยมือสวมถุงมือยางหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านอย่างระมัดระวัง ตัวอักษรที่เขียนด้วยหมึกสีดำสนิทด้วยลายมือหวัดๆ ปรากฏแก่สายตา *'ยินดีต้อนรับกลับสู่เกมครับ... สารวัตรกรณ์ หวังว่าคุณจะจำกลิ่นอายของความพ่ายแพ้เมื่อสามปีก่อนได้ดีนะ'* หัวใจของกรณ์กระหน่ำเต้นด้วยความโกรธกริ้ว เขากวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณไซด์งานที่มืดทึบ มีเพียงแสงไฟจากสปอตไลท์ของตำรวจที่สาดส่องเป็นลำ ฆาตกรต้องยังอยู่แถวนี้! มันกำลังเฝ้ามองเขาจากที่ไหนสักแห่ง! "วิชิต! สั่งปิดล้อมพื้นที่ทั้งหมดทันที! อย่าให้ใครเข้าออกเด็ดขาด!" กรณ์ตะโกนสั่งเสียงดังลั่น ควักปืนพกประจำกายขึ้นมาขึ้นลำอย่างรวดเร็ว "รับทราบครับสารวัตร!" วิชิตวิ่งไปวิทยุสั่งการลูกน้องทันที กรณ์กวาดสายตามองไปที่ตึกร้างโครงสร้างปูนเปลือยสูงห้าชั้นที่อยู่ตรงข้ามจุดเกิดเหตุ หน้าต่างบานเปล่าที่มืดมิดราวกับดวงตาสีดำกำลังจ้องมองลงมา เงาสูงโปร่งร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงขอบหน้าต่างชั้นบนสุด ลมยามค่ำคืนพัดชายเสื้อโค้ทของบุคคลปริศนาให้ปลิวไสว ดวงตาของกรณ์หรี่แคบลง เขาไม่รอช้า พุ่งตัววิ่งตรงไปยังบันไดหนีไฟของตึกร้างทันทีเพื่อขึ้นไปเผชิญหน้ากับมัน อาคารร้างเต็มไปด้วยความมืดและฝุ่นละออง เสียงฝีเท้าของเขาสะท้อนก้องไปทั่วโครงสร้างคอนกรีตเปล่าเปลี่ยว หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตื่นตัว ชั้นที่สอง... ชั้นที่สาม... ชั้นที่สี่... จนกระทั่งถึงดาดฟ้าชั้นที่ห้า กรณ์ผลักประตูเหล็กออกไป ลมแรงพัดปะทะร่างของเขาอย่างจัง บนพื้นดาดฟ้าโล่งแจ้ง มีร่างของใครคนหนึ่งยืนหันหลังให้อยู่ริมขอบตึก ร่างนั้นสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำสนิท ฮู้ดคลุมศีรษะมิดชิด "หยุดอยู่ตรงนั้น! ยกมือขึ้นแล้วหันหลังกลับมา!" กรณ์เล็งปืนไปที่แผ่นหลังนั้น น้ำเสียงเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจ ร่างในชุดดำค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ รอยยิ้มภายใต้เงาฮู้ดถูกเผยให้เห็นเพียงเสี้ยวหน้า กรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนไม่อยากจะเชื่อสายตา เมื่อบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้... กลับไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตที่เขาตามล่า แต่เป็น... หน้าจอสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของกรณ์สั่นขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความอัตโนมัติจากระบบฐานข้อมูลกลางของกรมตำรวจ หน้าจอสว่างวาบขึ้นในความมืด เผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนระดับฉุกเฉินสูงสุดที่ถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ: **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสัญญาณชีพและรหัสประจำตัวของพญ.ลลิน กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในพื้นที่ปิดล้อม... ระยะห่างจากจุดที่คุณยืนอยู่: 0 เมตร]** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดครั้งนี้ด้วยกันนะครับ - แฟ้มคดีลับ007