จิ๊กซอว์ชิ้นแรกที่สมบูรณ์

กลิ่นออนโซนของคราบเขม่าดินปืนและกลิ่นอับชื้นจากห้องใต้ดินของโกดังร้างเขตอุตสาหกรรมเก่า ผสมปนเปกันจนแทบทำให้ระบบทางเดินหายใจรวนเร แต่สารวัตรกรณ์ไม่มีเวลาแม้แต่จะยกมือขึ้นมาขยี้จมูกเพื่อบรรเทาอาการแสบโพรงจมูกนั้น นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะรัวลงบนหน้าจอแท็บเล็ตภาคสนามด้วยความเร็วที่สอดรับกับจังหวะการเต้นของหัวใจ ข้อมูลดิจิทัลจำนวนมหาศาลกำลังไหลทะลักผ่านโปรแกรมจำลองเส้นทางอาชญากรรมที่เขาและพญ.ลลินร่วมกันพัฒนาขึ้น มันคือระบบวิเคราะห์พฤติกรรมเชิงพื้นที่ (Spatial Behavioral Analysis) ที่ถูกออกแบบมาเพื่อแกะรอยเครือข่ายเงาซ้อนโดยเฉพาะ และในวินาทีนี้ หน้าจอกำลังแสดงผลลัพธ์สุดท้ายที่พวกเขาเฝ้ารอคอยมาตลอดสามสัปดาห์เต็ม "สมการนี้... ถูกต้องสมบูรณ์แบบครับหมอ" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรหนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงดงามของห้องควบคุมชั่วคราว ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวเลขพิกัดที่ปรากฏบนจอ "รหัสการเข้าถึงระบบโครงข่ายไฟฟ้าทั่วเมืองถูกปลดล็อกผ่านคีย์การ์ดของเหยื่อรายสุดท้าย... ไม่ใช่เพราะพวกมันต้องการทำลายหลักฐาน แต่พวกมันกำลังใช้เซิร์ฟเวอร์ของสถานีตำรวจเป็นทางผ่านเพื่อส่งสัญญาณคำสั่งชุดสุดท้ายต่างหากครับ" พญ.ลลินก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง ร่างระหงภายใต้เสื้อสูทสีเข้มดูสง่างามและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน เธอยื่นมือเรียวบางไปแตะหน้าจอเบาๆ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาพิจารณาเส้นกราฟสีแดงฉานที่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดศูนย์กลางของแผนที่กรุงเทพมหานคร รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของจิตแพทย์สาวผู้กุมความลับดำมืด "คุณทำได้ยอดเยี่ยมมากครับสารวัตร... กรณ์" เสียงหวานนุ่มลึกเอ่ยขึ้นอย่างชื่นชม "เราปิดประตูตีแมวสำหรับเครือข่ายเงาซ้อนกลุ่มนี้ได้เรียบร้อยแล้ว ทุกตัวละครในหมากกระดานนี้ถูกควบคุมให้อยู่ในตำแหน่งที่ควรจะเป็น และปฏิบัติการกวาดล้างของหน่วยปฏิบัติการพิเศษก็น่าจะกำลังดำเนินไปอย่างไร้รอยต่อในขณะนี้" ถูกต้องแล้วครับ คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่สั่นประสาทเมืองหลวงมานานนับเดือน บัดนี้เดินทางมาถึงบทสรุปอย่างเป็นทางการ ฆาตกรที่ใช้ชื่อแฝงว่า 'เงาซ้อน' ถูกรวบตัวได้พร้อมของกลางในเซฟเฮาส์ลับย่านชานเมือง ทีมสืบสวนทำงานอย่างหนักจนสามารถรวบรวมหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ ทั้งลายนิ้วมือแฝง ดีเอ็นเอ และบันทึกการทำธุรกรรมทางการเงินอันมืดมนได้อย่างแน่นหนา ไร้ซึ่งช่องโหว่ทางกฎหมายใดๆ ที่จะปล่อยให้พวกมันลอยนวลไปได้อีก บรรยากาศรอบตัวควรจะเต็มไปด้วยความโล่งอก เสียงถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า หรือรอยยิ้มแห่งชัยชนะของเหล่าผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ที่ผ่านศึกหนักมาด้วยกัน แต่ทว่า... สารวัตรกรณ์กลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่วิ่งพล่านอยู่ตามแนวสันหลัง ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันขึ้นโดยสัญชาตญาณ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องควบคุมอีกครั้ง รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยถูกมองข้ามเริ่มผุดขึ้นมาในหัวสมองอันชาญฉลาด "หมอครับ..." กรณ์หันกลับมาหาหญิงสาว ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความรู้สึกโล่งใจหลงเหลืออยู่เลย "คุณไม่คิดว่า... มันง่ายเกินไปหน่อยหรือครับ?" พญ.ลลินชะงักฝีเท้าเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงประดับอยู่ แต่ประกายตาในเสี้ยววินาทีนั้นกลับไหววับอย่างรวดเร็วกระทั่งยากจะจับสังเกต "คุณหมายความว่าอย่างไรครับสารวัตร หลักฐานทุกชิ้นมัดตัวแน่นหนา คำสารภาพของฆาตกรก็ตรงกับร่องรอยการกระทำความผิดทุกประการ หรือว่าคุณยังมีข้อกังขาตรงจุดไหนอีก" "ผมไม่ได้สงสัยในหลักฐานครับ..." กรณ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทีละน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอ "แต่ผมสงสัยใน 'พฤติกรรม' ของผู้ต้องหา... คนระดับที่ออกแบบโครงสร้างอาชญากรรมซ้อนทับกันถึงสามชั้น วางแผนหลบหนีการตรวจจับของตำรวจได้นานนับปี จะยอมจำนนและคายข้อมูลทั้งหมดออกมาด้วยวิธีที่ง่ายดายขนาดนั้นเชียวหรือครับ? ราวกับว่า... พวกมันจงใจ 'มอบ' ชัยชนะนี้ให้กับเราต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงัดกwเข้ามาปกคลุมพื้นที่ทันที บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาวเหน็บที่ไม่ได้มาจากสภาพอากาศ แต่มาจากกระแสความคิดที่กำลังเฉือนคมกันอย่างดุเดือดระหว่างคนทั้งสอง พญ.ลลินเงີยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ ไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่ในแววตาคู่นั้น มีเพียงความลึกลับที่ชวนให้ค้นหาและน่าหวาดหวั่นในคราวเดียวกัน นิ้วมือเรียวยาวของเธอขยับกรอบแว่นเล็กน้อย ก่อนที่เสียงหัวเราะแผ่วเบาจะเล็ดลอดออกมาจากลำคอ "บางครั้ง... ชัยชนะที่ง่ายดาย ก็ไม่ได้แปลว่ามันคือหลุมพรางเสมอไปหรอกนะครับสารวัตร" ลลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลุ่มลึกและมีความหมายแฝง "บางที... มันอาจจะเป็นเพราะว่าคู่ต่อสู้ของคุณในครั้งนี้ ประเมินความสามารถของสารวัตรกรณ์ต่ำเกินไป... หรือไม่ก็..." เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากซาตาน "พวกมันอาจจะกำลังสนุก ที่ได้เห็นคุณก้าวเดินไปตามหมากที่พวกมันวางไว้ตั้งแต่ก้าวแรกก็เป็นได้" หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ สัญญาณเตือนภัยในสัญชาตญาณของนักสืบพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดในทันที เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า จิ๊กซอว์ชิ้นแรกที่พวกเขาคิดว่าต่อจนสมบูรณ์แบบแล้วนั้น แท้จริงแล้วอาจจะเป็นเพียงแค่ 'มุมหนึ่ง' ของภาพถ่ายขนาดมหึมาที่ถูกซ่อนเอาไว้ในมิติที่ลึกยิ่งกว่า ในวินาทีที่กรณ์กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำถามเพื่อเค้นความจริงบางอย่างจากหญิงสาวตรงหน้า เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารภาคสนามในกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติของกรมตำรวจ... แต่มันคือเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจากระบบฐานข้อมูลกลางที่ถูกเข้ารหัสลับเฉพาะกิจ หน้าจอแท็บเล็ตในมือของกรณ์กะพริบเป็นสีแดงฉาน ข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโดยไม่มีที่มาที่ไป แต่กลับทำให้เลือดในกายของสารวัตรหนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา **[System Alert: ระดับการคุกคาม = SSS]** **[ตรวจพบการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลักของกองปราบปรามจากภายนอก... ต้นตอสัญญาณมาจาก: ห้องทำงานส่วนตัวของสารวัตรกรณ์]** **[ภารกิจลับ: "เงาซ้อน" บทที่ 2 เริ่มต้นนับถอยหลัง... ยินดีต้อนรับสู่เกมกระดานจริงครับ, สารวัตร]** ดวงตาทั้งสองข้างของกรณ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับพญ.ลลินอีกครั้ง รอยยิ้มที่เธอส่งให้เขาในตอนนี้... ไม่ใช่รอยยิ้มของคู่หูผู้ร่วมอุดมการณ์อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นรอยยิ้มของ 'ผู้ควบคุมเกม' ตัวจริงที่กำลังยืนรอต้อนรับเขาอยู่ที่ปลายทางของหลุมพราง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ