รอยร้าวในทีมสืบสวน

"คุณกำลังเล่นกับไฟอยู่สารวัตรกรณ์... และที่สำคัญที่สุด คุณกำลังเอาอนาคตของสำนักงานตำรวจแห่งชาติไปแขวนไว้บนเส้นด้ายของคนไข้โรคจิต!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งสั่นสะเทือน กลิ่นกาแฟดำเข้มข้นที่เย็นชืดผสมผสานกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานผู้บัญชาการระดับสูง ทำให้ผมต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังเร่งเร้าตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ผมยืนอยู่ตรงนั้น... ภายในห้องสี่เหลี่ยมทึบแสงที่ปิดตาย ห่างจากจุดที่ระบบแจ้งเตือนระบุไว้ไม่ถึงคืบ หน้าจอสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทสั่นระรัวเป็นจังหวะความถี่ต่ำ **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสัญญาณชีพและรหัสประจำตัวของพญ.ลลิน กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในพื้นที่ปิดล้อม... ระยะห่างจากจุดที่คุณยืนอยู่: 0 เมตร]** ความจริงอันน่าตกใจตีแสกหน้าผมอย่างจัง ลลิินไม่ได้อยู่ไหนไกล เธอยืนอยู่เบื้องหลังบานประตูห้องทำงานห้องนี้... ในฐานะที่ปรึกษาพิเศษผู้ถูกเรียกตัวมาสอบสวนอย่างลับๆ ท่ามกลางแรงกดดันจากเบื้องบนที่ต้องการ "แพะรับบาป" มากกว่าความจริง "ท่านครับ... สิ่งที่ท่านเรียกว่าคนไข้โรคจิต กำลังไขคดีที่พวกท่านปิดไม่ลงมาสามคดีซ้อนแล้วนะครับ" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงในหลักการและตรรกะทางนิติวิทยาศาสตร์ที่ผมยึดถือ สายตาคมกริบของผู้บัญชาการพยายามกดดันผมให้ยอมจำนนต่อคำสั่งพักงาน แต่มันไม่มีทางเกิดขึ้น "หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ชี้ชัดว่าร่องรอยการฆาตกรรมสอดคล้องกับโปรไฟล์ทางจิตวิทยาที่ ดร.ลลิน วิเคราะห์ไว้ทุกประการ การที่เราจะบุกเข้าจับกุมเธอตามกระแสสังคมโดยปราศจากเหตุผลรองรับที่รัดกุม มันคือความผิดพลาดระดับมหภาคที่จะทำให้ฆาตกรตัวจริงลอยนวลครับ!" ผมอธิบายต่อด้วยจังหวะจะโคน แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม ท่านผู้บัญชาการแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้ายับย่นตามวัยฉายแววเย้ยหยัน "หลักฐานเหรอ? สารวัตร... นายมันก็แค่เด็กใหม่ที่ยังไม่รู้ว่าเกมการเมืองในกรมตำรวจเขาเล่นกันยังไง สื่อมวลชนกำลังไล่ล่าเรา ประชาชนต้องการคำตอบภายในเจ็ดวัน ถ้าเราไม่มีใครสักคนรับผิด... นายกับฉันก็ต้องหลุดจากเก้าอี้ด้วยกันทั้งคู่!" บรรยากาศในห้องเงียบงัดลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ส่งเสียงฮัมเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจของผมที่เต้นระรัว ผมเหลือบมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของตนเอง สารวัตรหนุ่มผู้สูดกลิ่นอายคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ผมสูญเสียคู่หูไปเพราะความสะשל שלอำนาจรัฐผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ... ผมจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด ผมจะไม่ยอมให้ลลิินต้องกลายเป็นเครื่องสังเวยในเกมการเมืองนี้ "ผมขอเวลาอีกสี่สิบแปดชั่วโมงครับ..." ผมเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "ถ้าภายในสี่สิบแปดชั่วโมงนี้ ผมไม่สามารถหาหลักฐานมัดตัวฆาตกรตัวจริงมาวางบนโต๊ะนี้ได้... ผมจะยอมรับผิดทางวินัยและลาออกจากราชการด้วยตัวเองครับ" ผู้บัญชาการชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมปลาบจ้องมองผมราวกับจะทะลุกรอบความคิด ก่อนที่มุมปากของเขาจะกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม "ดี... จำคำพูดของนายไว้ให้ดี สารวัตรกรณ์ ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว!" ผมโค้งตัวรับคำอย่างสุภาพ ก่อนจะหมุนตัวเดินเปิดประตูห้องออกมา... และภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ผมต้องหยุดหายใจ พญ.ลลินยืนพิงผนังทางเดินอยู่นิ่งๆ แสงไฟนีออนสลัวๆ สาดกระทบเรือนผมสีดำสนิทและใบหน้าที่เรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ออก ดวงตาคู่สวยคู่นั้นมองตรงมาที่ผม รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัวต่อสถานการณ์วิกฤตแม้แต่น้อย แต่กลับมีความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนทั่วไปจะคาดเดา "คุณนี่มันดื้อรั้นเสียจริงนะสารวัตร..." น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเย้ายวนเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะที่เราเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินแคบๆ ของสถานีตำรวจยามค่ำคืน "ผมแค่ปกป้องความจริงครับ ด็อกเตอร์... และปกป้องคุณด้วย" ผมตอบกลับตามสัญชาตญาณ พลางเหลือบมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่ยังคงกระพริบเตือนรัวๆ ข้อความโค้ดลับบางอย่างถูกส่งตรงเข้ามาในระบบส่วนตัวของผมโดยไม่ทราบที่มา **[ระบบตรวจพบการเข้าถึงฐานข้อมูลลับระดับ 5: ไฟล์คดีฆาตกรรมเงาซ้อนเมื่อ 5 ปีก่อน ถูกเปิดใช้งานโดยบุคคลไม่ทราบฝ่าย... ตำแหน่งปัจจุบันของไฟล์กำลังดาวน์โหลดมายังอุปกรณ์ของคุณ... และจุดกำเนิดสัญญาณมาจากเครื่องมือแพทย์ในห้องพักฟื้นของพญ.ลลิน]** ฝีเท้าของผมหยุดกะทันหันกลางทางเดินที่ว่างเปล่า ผมหันขวับกลับไปจ้องมองอาจารย์สาวลึกลับที่ก้าวเดินนำหน้าไปเพียงก้าวเดียว ลลิินหยุดเดินเช่นกัน เธ่อยืนนิ่งหันหลังให้ผม ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาพร้อมกับประกายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—ประกายตาที่เย็นชา คมกริบ และเต็มไปด้วยความลับที่เธอเก็บงำไว้มาตลอดชีวิต "คุณแน่ใจเหรอสารวัตร... ว่าคนที่คุณกำลังปกป้องอยู่ตอนนี้ คือ 'ตัวจริง' ของผม?" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "แฟ้มคดีลับ007" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ